Gözlerimle gördüm diyemem ama dokundum inan, yemin ederim.

Akşam üzeriydi. Kömürlükte soba kovasını dolduruyordum.

Kömürlük hep rutubet kokar, penceresi, lambası yok, küçücük bir yer, aralık kapısından ne kadar ışık girerse artık. Girişte üstü tahta örtülü küçük bir kireç kuyusu var... Ara sıra tahtayı kaldırıp içine bakıyoruz kardeşimle, o her seferinde soruyor:

“Ne gördün?”

Hiçbir şey görmediğim halde:

“Kara suluk,” diyorum. “Kuyu gibi derin bir yer, yılan, çıyan her şey var.”

Babamın çocukluğundan kalma burası, bahçede koşup oynadığı zamanlarda köpeği düşmüş içine... Çıkaramamışlar. Ağlamış, yüzü gülmemiş, onu beklemiş günlerce.

“O da orada mı abla.”

“Kim?”

“Küçük köpek hani...” 

“Bilmem, belki”

Bahçe zemininden bir adım yüksekteki bu kömürlüğe girdiğim zaman, “Aman!” diyor annem,  “dikkatli ol ha, kayıp düşme içine...” Ben düşmekten çok, düşersem çıkamamaktan korkuyorum. En çok da babamı üzmekten.

Akşam inmek üzere. Hava kararacak birazdan. Yağmur çiseliyor. Kömürlüğe giriyorum. Küreği ara ki bulasın. Yok. Siyah parlak kömürleri kâh iki elimle, kâh tek avcumla hızlıca toplayıp atıyorum kovaya, içerisi loş. Dışarıdaki yağmurun sesini duyuyorum, gittikçe hızlanıyor. Bahçe kenarına yığdığım gri küller eziliyor. O an, mahalledeki soba borularından tüten dumanın kokusu vuruyor burnuma. İnsanın içini ezen o kara is kokusu... Avcumla kömürlerin arasından bir şeye dokunuyorum aniden, kıpırdıyor... Aklım gidiyor. Bu da ne! Garip, soğuk nemli bir şey... İçim çekiliyor. Korkuyla dışarı fırlıyorum. Ah, Allahım neydi o...

Bahçedeki çam ağacının altına saplanıp kalıyorum. Yağmur ensemden sırtıma akıyor, ıslak saçlarımdan burnuma, çeneme süzülüyor. Hava kararmaya başlıyor. Korkudan mı, üşüdüğümden mi bir titreme geliyor.

Bahçeye bakan mutfak camından sesleniyor annem:

“Hadi kızım. Baban nerdeyse gelir.”

Kömürlüğe dönüp kovayı almalıyım. Babam birazdan gelir, hep birlikte sıcak sobanın etrafına toplandığımızda ona, üzülme artık diyeceğim. Nemli küçük burnuyla oradaydı. Görmedim ama dokundum. Yıllar sonra çıkmış. İnan. Kurtarmış kendini. Yemin ederim.