Duru ve Karanlıkçık, korkuyu küçümsemeden, ama onu büyütüp çocuğun karşısına aşılmaz bir engel olarak da koymadan ele alıyor.
Karanlık bazen odanın ışığı sönünce başlar, bazen de insanın aklında henüz adını koyamadığı bir korku olarak büyür. Kaan Elbingil’in yazdığı, İrem Jung’un resimlediği Günışığı Kitaplığı’nın yeni resimli öyküsü Duru ve Karanlıkçık, beş yaşındaki Duru’nun karanlık korkusunu yaratıcı bir öyküye dönüştürüyor. Peki Duru karanlıktan gerçekten kurtuluyor mu, yoksa ona başka türlü bakmayı mı öğreniyor? Bence kitabın asıl güzelliği bu iki ihtimal arasındaki yerde durmasında.
Duru canlı, meraklı, kendi kararlarını vermeye hevesli bir çocuk. Elbisesini kendi seçiyor, dedesiyle parkta oynuyor ama gece olunca ışığın açık kalmasını istiyor. Küçük torununu ziyarete gelen Ersin Dede ise bu korkuyu küçümsemek ya da “Korkacak bir şey yok,” deyip kapatmayarak yeni çözüm getiriyor. Duru’ya bir hikâye anlatıyor: Karanlıkçık, çocuklardan korktuğu için değil, onların gündüz yaşadığı neşeli şeyleri kaçırdığı için üzülüyor. Bir anda korkulan karanlık, acınabilecek, hatta merak edilebilecek birine dönüşüyor.

Bu dönüşüm, öykünün temel fikirlerinden. Bir şeyi tanımadan önce ondan korkabiliriz ama onu tanımaya başlayınca duygumuz değişebilir. Duru da hemen korkusunu yenmiş olmuyor. Önce dedesinin anlattıklarını düşünüyor, sonra gündüz yaşadığı güzel şeyleri Karanlıkçık’ın kaçırıp kaçırmadığını merak ediyor. Sonunda ona yardım etmeyi kabul ediyor ama kendi sınırını da açıkça koyuyor: “Beni sakın korkutmaya kalkmasın.” Bu küçük cümlede hem mizah hem de Duru’nun cesareti yatıyor. Korkuyor ama yine de bir adım atıyor.
Ersin Dede’nin rolü burada önemli. Duru’ya hazır, alelade bir çözüm üretmiyor onunla birlikte, geceyi başka türlü hayal edebileceği bir alan açıyor. Işık söndüğünde Duru’nun o gün yaşadıklarını Karanlıkçık’a anlatması, korkusunu bir anda yok etmese de yumuşatıyor. Günler geçtikçe Karanlıkçık’ı daha çok düşünüyor ve sonunda geceyi sabırsızlıkla bekliyor. Böylece değişim, “artık hiç korkmuyorum” diye ilan edilen ani bir zafer değil. Güven, tekrar ve hayal gücüyle oluşan küçük bir yakınlaşma hâline geliyor.
Kitabın sıcaklığı, büyüklerin ve çocukların paylaştığı gündelik anlardan da geliyor: salıncak, uçurtma, müzik, dans, sahilde geçirilen bir gün… Duru’nun babasıyla kahkahalarla dans etmesi, sonra bunu Karanlıkçık’a anlatmak istemesi özellikle hoş. Hikâye içerisinde anlatmak yalnızca günün özetini vermek değil yaşanan sevincin bir başkasına da ulaşmasını sağlamak. Karanlıkçık gündüzü göremiyor, ama Duru’nun sözleriyle o günün neşesine ortak oluyor.
Duru ve Karanlıkçık, korkuyu küçümsemeden, ama onu büyütüp çocuğun karşısına aşılmaz bir engel olarak da koymadan ele alıyor. Duru’nun korkusunun yerini merak ve yakınlığın alması, öykünün umutlu sonunu hazırlıyor. Günışığı Kitaplığı’ndan çıkan bu resimli öykü, çocuklara karanlıkla ilgili tek bir doğru cevap sunmuyor. Onun yerine korktukları şey hakkında konuşmayı, soru sormayı ve hayal etmeyi öneriyor. Belki de bazen karanlığı aydınlatan şey, odadaki lamba değil, yanında oturup seni dinleyen biri ve anlatacak güzel bir hikâyedir.






.gif)


