Belki de Demet Özdemir, benim düşündüğüm gibi düşünmüyor, reklam filmlerinden almakta olduğu para, dizilerinden kazandıkları ile rahat ve huzurlu bir yaşam sürdüğünü düşünüyor ve uluslarası bir sanatçı olmayı önemsemiyor olabilir...
Covid-19 Fransa’da hepimizi üç ay süreyle eve hapis etti. Bir şeyler yapmalıydım, yaptım…
Önce gazeteci kimliğimi kullanarak Paris sokaklarının yalnızlığını fotoğrafladım, kapalı kafelerin, kimsesiz sokakların fotoğraflarını çektim.
Yedi yıl (1998-2004) Cannes Filim Festivali'ne gazeteci olarak gittikten sonra, sinema filmleri konusunda hayli seçici olmaya başlamıştım. Çektiğim en güzel portre fotoğaflarından birisi olan Woody Allen’in filimlerini kaçırmamaya özen gösteriyorum. Ayrıca sinemadaki yükselişine birebir tanık olduğum Penelope Cruz ve onu ünlendiren yönetmen Almodovar’ın filimlerini de kaçırmamaya çalışıyorum. Bunlar gibi birkaç izlediğim ve önemsediğim yönetmen ve artist daha var ama genellikle sinemadan ve özellikle de dizilerden uzak duruyorum.
Covid-19'un sıkıcı günlerinde küçük kızım Erkenci Kuş adlı bir diziden söz etti ve izlememi önerdi.
İzlemeden önce internette şöyle bir gezindim. Bu dizi İsrail, Arnavutluk, Bulgaristan, Hırvatistan, Litvanya, Yunanistan, Çek Cumhuriyeti, Polonya, Slovakya, Romanya, Letonya, Kosova, Bosna-Hersek ile İtalya ve İspanya'ya da satılmış.
Dizinin erkek oyuncusu Can Yaman, yakışıklılığı ve geliştirdiği kaslarıyla özellikle İtalya ve İspanya'da kızların sevgilisi olmuş, oyunculuğu olağan bir sinema oyuncusu.
Diziyi baştan sona izledikten sonra Demet Özdemir’i yeniden izlemem gerektiğini düşündüm ve oynadığı diğer dizileri de izledim. Kısacası Covid-19 Demet Özdemir’e yaradı ve kimi geceler de benim uykusuz kalmama neden oldu.
Bana kalırsa Türkiye’de Demet Özdemir adında yeni bir Penelope Cruz var, o derece oyunculuğu sağlam ve işini severek yapan bir oyuncudan söz ediyorum. Kendisini bulup konuşmak ve iç dünyasıyla ilgili bilgiler alıp bu yazıyı öyle yazmak istedim ve menajeri Gözde Yılmaz ile hayli zor da olsa epey sohbet ettim, beni sanatçı ile konuşturacağına söz verdikten sonra Gözde hanım da sır oldu ve cevap vermemeye başladı.
Demet Özdemir için Penelope Cruz’u ünlendiren sanatçı ajansıyla görüştüm, benden iyi fotoğraflar bekliyorlar, bu fotoğrafların çekilmesi için Türkiye’nin önde gelen sanatçılarından Adil Gültekin ile konuştum ve bu işi yapmasını rica ettim, Fransa’nın önde gelen sinema dergilerinde sanatçımızı tanıtabilmek için bazı ilişkiler de kurdum. Ama,öyle sanıyorum ki “yabancı dil sorunu” nedeniyle sanatçı uluslararası olabileceği inancından uzak kalmış ve görüşmek, ilerlemek, koşmak istemedi. Oysa dil sorununu çözmek için de önerilerimi hazırlamıştım.
Belki de Demet Özdemir benim düşündüğüm gibi düşünmüyor, reklam filmlerinden almakta olduğu para, dizilerinden kazandıklarıyla rahat ve huzurlu bir yaşam sürdüğünü düşünüyor ve uluslarası bir sanatçı olmayı önemsemiyor olabilir tabii, ama sanatçıların sorumlulukları da yok mudur? Onlara bu sorumluluklarını menajerleri anımsatmaz mı? Yoksa olur olmaz aşk dedikodularıyla magazinlerde haber olmak, instagramda kedili fotograflar paylaşarak hayvan sevgisinin altını çizmek yetiyor mu?
Şimdi yeni bir dizi başladı, Bay Yanlış!
Can Yaman’ın şanlı vücudunu satmaya yönelmiş bir dil gibi geldi bana, en azından ilk bölümü öyleydi. Oysa bizim dünya sinemalarında izlenebilecek kalitede oyuncularımız var ve artık gazetecilikteki ellinci yılıma yaklaşırken, o sanatçılara Paris’ten el vermeyi denemek ve başaramamak insanı üzüyor.
Erkenci Kuş’un ya da diğer dizilerin uluslarası pazarda alıcı bulmasıyla Ajda Pekkan’ın Enrico Masias ile Paris’in ünlü müzikholü Olympia’da sahneye çıkması arasında bence çok büyük bir fark yok. O yıllarda TRT Türkiye’nin Sesi Radyosu’ndaydım ve TRT Ajda’nın tanıtımı için Ankara’da sahneye çıktığı gazinoda kayıt yaptırmıştı bana, sanatçımız bir iki şarkı için bile olsa Olympia’da sahneye çıkacaktı… Şimdi Demet Özdemir örneğinde olduğu gibi, ne fırsatlar var ve kullanılmıyor. Yazık oluyor…
30/06/2020, Paris
