Kapıdan apar topar çıktı. Kapıyı kilitlemişti. Kahretsin. Bilgisayarını almayı unutmuştu. Tekrar kapıyı açtı. Ayakkabılarını çıkarırsa zaman kaybedecek. Olanca titizliğine rağmen, ayakkabılarının ucuna basarak eve girdi. Bilgisayarını toparladı. Hızlı adımlarla biraz da sekerek kapıya geldi. Düşündü: "Unuttuğum başka bir şey var mı?" Çok şey vardı unuttuğu. Unutmasa yaşayamazdı. Kapıyı kilitledi.
Koşarak indi merdivenleri. Apartman kapısına geldiğinde yan bahçenin duvarından şapşal bir ifadeyle kendisine bakan küçük bir kedinin gözlerini yakaladı gözleri. Gülümsedi. "Günaydın," dedi, selamladı kediyi. Ona bakan şaşkın gözler daha insancıldı. O da her şeye şaşırarak bakardı. Şaşırarak ve tedirgin. Nefret ederdi meraklı bakışlardan. Gittiği her yerde kuytu köşelere gizlenme ihtiyacı duyardı. O bakışlardan korkardı. Hareket etmesini engelleyen, ona ellerini nereye koyacağını, kafasını nereye çevireceğini şaşırtan meraklı bakışlar...
Çalışmaya başlayalı beş yıl olmuştu. Beş yıl önce işe gitmek için arabasına her bindiğinde gözleri doluyordu. İnsanlarla nasıl başa çıkacağını bilemiyordu. Kabuğu o kadar inceydi ki eve her döndüğünde çatlaklarla ve kırıklarla dolu oluyordu. Her akşam kitaplarının yapraklarıyla şarabı karıştırıp elde ettiği hamur şeklinde karışımı mum ışığında, müzik eşliğinde ağlayarak kabuğuna sürüyordu. Tamir olmaya çabalıyordu.
Beş yıl sonra şimdi arabaya bindiğinde bunlar geçti aklından. Yine apar topar günün içine atlıyordu. Bütün hassas duyargalarını kapaması gerekiyordu şimdi. Kabuğunu kalınlaştırması, gerektiğinde tırnaklarını hızlı bir şekilde çıkarmak için hazırlaması.
Yazarlar
Günün Yazarları
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR
"İnsanları yalnızca bilinmeyen korkutur.
Ama insan bilinmeyenle yüz yüze geldi mi, o korku bilinene dönüşür."
Antoine de Saint-Exupéry