adam "üslûp" diye tutturmuş.. haklı. 'dil'den gayrı ne kaldı? yepisyeni bir konu, belki fezâda! dünya'yı döndüren tek güç, söz. sözde söz çürütür her şeyi. tadı-tuzu yok ağzın. düş de düştü dudaktan. rûhu dillendirmek zor sanat. anlatımda, anlamada sorun dip. yaz, yaz, yaz, kış meğer. ne kâğıt ne kalem dert, iş içte.

konu konuksa, ev sâhibi üslûp. adam tutuşturmakta haklı elimize 'hayat'ı. ne derseniz deyin boş, hoş anlatı(m) yoksa, dilde. estetik bitti ise, gönül ölüdür. incelik ister yazı(n), var oldukça insan. küt kafadan kült eser çıkmaz. kitapsız da olunur, asl'olan 'sıkı yazma'k. cesur akıl korkak ele yeğ. kimse zorunda değil kalemşorluğa.
ne hamlık ne tamlık derdi adamın, tatsız-tuzsuz cümle cümlenin dışında.

bir dize bir ömre bedel 'şiir'se. harften de utanır insan, heceden de. dışı-içi ârsız kişi, erkek-dişi fark etmez. işte bir gönül, beden, rûh ve etik-ontik-estetik sorun(sal): 'edebî haz.' ebedî de olabilir en az bir eser.

adamın derdi güzellik, iyilikten çok. açsa çiçek tez solar kötülükte. ve tomurcuk ve yaprak ve dal da var amma kökü, tohumu unutmak zül! hoş koksa da yer-gök, bir yere kadar: akla ziyân, rûha zarar gelgeç el. 'el' de zift, zehir, zıkkım, zakkum ise cehennem. okumak da acıtır yüreği.

yazmanın özüne düşmüş adam: kuyusu, dehlizi, mağarası var, uzak. tuzak bilmiş olur-olmadık dili ki eli dillemesi bundan. siyâhî okumaları pek. gözsüz de didikliyor her harfi lime lime. kelimesi kelimesine deli-divâne. aşka âşık edebî.

güneş de karartır canı: adam haklı. gayri fareye de örümceye de küs. küf ile dost demek de olmaz. ölgünlükle ölüm arasında: sırât-ı kalem. bir kelâm çıkmaz, olmuş ağzından. ha yuttu ha yutacak dilini.

dip-evine düştüğümde ben, ölmüştü adam.. ölmekte haklı. bakmış şi'r yok, öykü yitik, hikâye aynı hikâye. romanı da gömmüş gönlüne masal masal! sonra baktım on ikisine saplamış kalemini. kan yok canından sızan.. hayret! her yer kitap kitap dert. sert kayaya çarpmış değil başını: altında kum saati kırığı cam cam! önce zamanı tüketmiş, derken ömrünü. duvara kazıdığı silik sözü mevcût: "edebiyat-edep bağı ipince iplik." dibinde bir kızıl paraf: "üslûp."

ne çıkrık ne kova ne ip: kalakaldım heves yüklü, nefes dolu nefis 'ev'de...

hamiş: insan kitap da kemirirmiş!

şerh: bir ölüyle yaşamak da ne!

not: tüketeceğim ömrümü böyle böyle, notlarını okuya okuya oyuya...

dip not: en insânî yerdir 'dip.'

nazire: hayat kısa / kuşlar ölüyor...bir de: "üslûp" her şeydir.