siluet

sevişelim, dediğinde, deli misin? dediydim, zar-zor dört hece.gölgede 44: dört dörtlük ölüm! nefesim dar, kalbim küt, dudağım kuru, derim pörsük, sevişelim diyor kadın!anlamıyor değilim: o genç, güzel de bende tık yok handiyse bir ay. ihtiyâca binâen dahi değil bende hâl. düğümleyip koydum bir..

mevsimî

I /ilkyaz tam bana göre, dedim mi dedim.âşıkken eskiden güz'e, -ocak evlâdı bir oğlak olsam da, kış'a elvedâ!- yaz'ı dahi [aslâ/kat'a] istemem.ılık güneş gülüş kâblinden -tenimden çok- rûhuma. kırlangıç yavruları pek delişmen gündüz gündüz, gece gece yarasa yavrularından ziyâde.ve martılar v..

ârâfî

kendimi sıka sıka kırk beş yıl olmuş iş-ev arası hayatta! okullar, okumalar, okul: derslerin esîri olmuşum tam yirmi yıldır. tatiller de olmasa bizimkileri görmem güç. nefesiyle hemhâlım yalnızlığımın. insan zamanla alışıyor mu ne sesten, sözden öte, gölgesine? gün yorgunu, akşam tutkunu, gece ..

kırık nefes

“kişi kötüyü kâbûl ettiği ve özümsediği an, kötünün artık inanılmaya ihtiyâcı kalmaz.”"kâbûl görenden değil, doğru olandan başla." / franz kafkakızın çığlığına tokat sesim karıştı otobüse binen adama aşk ettiğim! pandik attığı an fark ettim, sonra çektim aşağı ki, yerde deyyus;  tüküren t..

güzel bir gün olsun istedi

17-10 olunca tansiyon doooğru acile: 15': dil altının etkisi beklemede! tüm servisleri okumaya mâğrûz kaldıydı koridora çıkıp oturdulduğu hastane koltuğunda doktor adlarıyla: ontodonti, psikiyatri çekse de ilgisini, sağlıklı yaşlanma da neyin nesiydi ölüm karşısında?! oysa ..

kokuşmuş

kâğıdı koklamak gibi bir huyu vardı çocukluğundan kalma. gözden ırak, el-ayak çekildiği gecelerde, yaladığı bile olduydu nice yaprağı. damağına bir parmak bal çalınmış gibi olurdu kenarından dişleyince ciltleri. otlar, çiçekler, özellikle de çam, tadı kadar mis-ü amber gelirdi ona. sırf bu y..

“gönlüm” ya da bir ‘şiir’ üzerine birkaç söz ve…

öyle günlerdeyiz ki ‘edebiyat’ adına, değil bir ‘şiir’e, bir ‘dize’ye hasret kaldık handiyse! dön-dolaş düne başvur.. olacak ‘şey’ değil ama -acı- hakîkat. şimdilerde bir de sevilgen bir ‘hâl’ var: ‘öykü-şiir!’ aklım-gönlüm “gönlüm”e düşmeden, bu ol..

tramvay travması

o vakitler yâni altmışlı yıllarda ben gibi lugâttan ve mevzûdan bîhaberken ninem, anneme de n’oluyordu?  hiçbir şey anlamadıydım, kaçırmamak için balonumun ipini, ucunu mökkem tutmakla meşgûlken!dönme dolap, atlıkarınca, ahşap kayık salıncak.. elmaşekeri, pamuk helvası, külâhta on-on..

sanki dolduydu vakit

düştüm sokağa ki bu iyi, yoksa evde küf küf çürürdüm. ne ki bu da iş değil, hâlimi sebîl kılıp taşa-toprağa. ama rûhum itti gövdemi; sürüdü ömrümü dışarı. dışarı dediğim de yer, gök falan.. deniz, diyemedi dilim ki uzak! can çekişmenin bin bir hâli var.. benimkisi biraz da ölme i..

ev

adam "üslûp" diye tutturmuş.. haklı. 'dil'den gayrı ne kaldı? yepisyeni bir konu, belki fezâda! dünya'yı döndüren tek güç, söz. sözde söz çürütür her şeyi. tadı-tuzu yok ağzın. düş de düştü dudaktan. rûhu dillendirmek zor sanat. anlatımda, anlamada sorun dip. yaz, yaz, yaz, kış meğer. ne kâğıt ne ..

pis iş

kefen suratlı güneşliği, güllü tülü, yüzsüz perdeyi çektim, kör lambayı açtığımda, konudan çok komşuya, pencereden görünmeyeyim niyetiyle, yazarken (çetrefili yayıncı da sever okur kadar!)  oturdum mu yazarım (nokta.) konudan çok, derdim çok (dert sahibi yazar-okur; bu mutlak ilke.) hastalığım..

içdenizler

uykusaluykum çok geldi değil, çok uykum geldi: ‘ruh yorgunu’yum: düşünmek ile düşlemek dağlarının arasında bir ıssız vadi ki, taa evrenin öte-ucunda: gece-karası: kör-dövüş: yenilen hep ben ve hep ‘ben’: zoraki yazgı: yazı: yaz: içim geçti-geçiyor: mevsimi yitik meyve: hep ham: ben olsam y..

senin içindir

on üçüncü denememde ölebildim ancak. beşiğimi beşiğine vardırır kendi sekizincisi: kertmeydik ya hani, hatırlasana… ilki tanrı’ya emânet: ta adem’den önce, havvâ’nın nenesinin nazarı deyince yavuz hâlime, çatladım; tuz-buz olmadan. üçüncüsünü hiç unutmam: buzul çağında donarak ölecekken..

bir ufacık salıcık

tek günlük tatil bugün sana: böyle buyurdu rûhum. ne kan emici bir sivriyi öldürecek ne köpek mamasını götürecek ârsız bir kediyi kovalayacak ne bir ağacı budayacak ne çimleri sulayacak... ayaklarımı uzatıp göğe dalacağım taa dibine dek. bu da iş sanki, öylece, ölece kımıltısız dur..

felç

kırıldı. sıkı tutsaydın ya biraz! süpğrge-faraş. bile-isteye yapıyor gibi. tedâvî de bitti oysa. her yer cam kırığı. kalktı, üzerine bastı! deli misin anne? önce elimle sonra cımbızla tek tek... tentürdiyor ve sargı bezi. senin yaptığını.. neyse. bir de ıslak, kuru: âh zor zahmet... plastikte ve..

kabuk

serçe parmağımla kulağımı kaşıdım, orta parmağımla burnumu  karıştırdım, işâret parmağımla gözümü ovuşturdum, yüzük parmağımla başımdaki kabuğu  kaldırdım, baş parmağımla... ikindi idi: soğuk sandviç: az tulum peyniri, bir parça göbek, üç zeytin, iki dilim domates.. kalanı ağzıma... vahşî bir h..

pervâsız pencere

dünya'nın sonuna daha var gibi ya da birden gelecek son.. sizce? şimdi yarı açık penceremden dalmışken masmavi göğe, üç karga geçti gözbebeklerimden, bir çift kumru guruldadı kulak zarlarıma doğru, direğini sızlattı bir küçümen bulut burnumun, dilime düştü kekremsi bir tat bilmem ner..

pazar hâinleri / VII-VIII

pazar hâinleri / VIIhazeta! hazeta!ben size geldiğimde, evde yoktunuz! birkaç yüz yıl bekledim kapınızda.. zevkti. meğer işiniz çıkmış, gitmişsiniz. ne bir kimseye sordum ne de eşeledim tarihinizi. çıkagelmişsiniz çok sonra. eşiğinizde uyumuşum! kâbûs görüyormuşum: ölmüşsünü..

pazar hâinleri / V-VI

pazar hâinleri / Vun ufakparmakları un ufak olana dek yazdı! cümlesini hatırlayamadığınaydı tebessümü; bir cümlesini olsun! ‘ardıma dönüp bakmam’ dediğineydi yazdığını bir daha aslâ okumaması! kuştu bakışları: hep uçucu. uçlar vardı daha kopuk kopuk, kırık kırık; nokta nokta ufu..

210 Yaşında Bir Filozof: Søren Aabye Kierkegaard

“Felsefenin dediği doğru. Yaşam geriye doğru anlaşılır.  Ne var ki burada bu tümceyi unutuyoruz: İleri doğru yaşanmalı!” “Adı Yitik Düşün İnsanları”na…“Varoluşçuluk” deyince usunuza gelen ilk ad Sartre’sa, yanıldınız demektir. Belki Nietzsche, Husserl,..

pazar hâinleri / III-IV

pazar hâinleri / III(…) bu sabâh geç uyandım ilk kez! ilk kez? evet, ilk kez. banyo diye mutfağa, jilet diye bıçağa, ayna diye cama… kâbûs sürüyor: sabun yiyorum, idrar içiyorum, ağzımı siliyorum tahâret beziyle! ‘karanlığa alışanın aydınlığı olmaz’ diyor baykuşum bu kez rûhum..

pazar hâinleri / I

pazar hâinleri / I(…) kum mu dedim, kaya mı, dağ mı.. bilemedim! kumsalda ayak izleri var sessizliğin. dalgalar da köpükler denli gelgeç. gelgit, hikâye’sidir zamanın. ‘zaman’ dediğin de ‘aşk’ ile zaman. bulut düşüyor toprağın derdine. (…)baba ve…benim gibi bir babam olsaydı da, el..

filler, fareler ve yalnızlığım

mîrâsımı dişliyor üç vebâlı şey. daha serpilecekler, sıçan olacaklar bir de. sonra ölüme gebe, evin en kuytu yerinde, tabanları dikmiş hâlde, sivri dişleri kırık, diken kuyrukları kıvrık, dimdik kulakları sönük, kalakalacaklar sonra, benden çoook sonra, di mi?!damla dam..

zelzele

‘şu ân’dır ağırlığını taşıtan en çok. kamburumda hem dünün izine hem yarına yer var. zaman’ı da aşarmış acı. meğer rûhu kadarmış insan!sonra uykum geldi birden, geldiği gibi kaçtı! yokluğun boşluğundaki dağın adıdır huzûr ve varılır er-geç; inanın. inanmayan sorsun ölülerine.a ahmak akıl; sen..

15.15

saat on iki idi. on beş on beş’i seçmişti. tam üç saat on beş dakikası vardı öldüreceği.sahil ile başladı: biraz kayalarda otururdu; dalgaları, bulutları, martıları izlerdi öylece/ölece. kentin göbeğine döndü ardından: girdi bir pastaneye; çikolatalı mus ile kakao ısmarladı fısıltıyla; yedi-içt..

dımdızlak

nerede o sessiz, huzûrlu ve renkâheng, rengârenk; nerede o güzel yalnız kalabalıklığım; o neşe yumağı, sevgi çemberi ve aşk.. evet, tüm çıplaklığınca aşk nerede diye soracağım tek bir kimse bile yok! soyundum. millette bir merâk! ahlâk bezirgânları ‘bir(l)inç!’ gaddârlar, gaddârlar, gaddârl..

üç zeynep

masadan düşürdü yere rûzigâr: yuvarlana yuvarlana sâhilde. ilkin bir çocuk gördü, aldı eline kumsalda.. yetişemedim. tam elinden kapacaktım ki, annesi: ‘ver bakayım, neymiş o?’ çocuk oyuna, kadın şezlonga. “pardon bayan, alabilir miyim?” ‘sizin mi?’ “evet.” ‘nerden bileyim?’ “benim dedim ya..

…ve pencere ve…

bendenizden pek evvel el sallanılmıştır bilmem kaç kez geçmişe. düşen yaprakları saydığım ol pencerenin ardı, abesle iştigâldir.. biline. yâni külünü yalar herkes yanmadan önce ––dil, âh! siyâh. her gün silmek ve silmek ve silmek mavisini aşındırır en fazla göbeğini camın! vâh! odakta..

ben köpeği

haberdâr dahi değildim bu eniğin sâhibim olduğundan.doğmadan tasmalıymışım meğer. zincirim boynumda, ‘merhaba hayat!’ nereye çekerse yönüm o.o’nun kölesiyim herhep; anlasanıza!hele doğumumdan sonra emeklerken aç-susuz ve yürürken, konuşurken, koşarken…sesten söze ağıt yüklü acı yolculuk.ev..

korkak

sımsıkı kilitlerim pencereleri, kapıları; sıkı sıkıya çekerim güneşlikleri, tülleri, perdeleri; panjurları, kepenkleri, jaluzileri tavanlardan yerlere dek, yeter ki gözüm görmesin kimseyi. geriliyor birini göreceğim diye, konuşacağım diye biriyle kopuyor ödüm. yatağımdan çıkmadığım dahi oluyor..

321-k ve…

balkonu açtıydım, de gir içeri dediydim, girdiydi, kırıntıları yediydi, su kabından içtiydi; uçtu muydu, gitti miydi, bilemedim; ya uykuya ya düşe dalmışım; ötesi öte; hiç aklımda yok! yok sonra baktığımda içeride, balkonda falan; uçmuş gitmiş işte dediğimde bir ‘cik.’ ulen gitmedin mi sen?..

lucy

‘bas gaza aşkım bas gaza diye kazıtsaydın ya!’ “hani aklıma gelmedi değil.” ‘batsın bu dünya  bitsin bu rüya ya da.’ “ya da?” ‘“daha neler var neler…” ‘meselâ?’ “çakal gibi dostum olacağına   aslan gibi düşmanım olsun.” ‘bana mı lâf çaktın?!’ “nescafe bile üçü bir arada   ben hâlâ yalnızım.” ‘ne..