Ne zaman ki, yüzyıl başında Harry Potter, Alacakaranlık, Marvel Sinematik Evreni ve The Walking Dead gibi seriler yaygınlaşmaya başladı, o zaman mevcut durum ağır ağır değişmeye başladı.
21. yüzyıl siyasetinin kendine özgü retoriği ve ortaya konan politik eylem açısından bilimkurgu ve fantastik yazının yarattığı klişeler gerçek bir malzeme haline geldi.
Kürtaj yanlısı aktivistler distopik bir gelecekte geçen bir dizinin karakterlerine benzer kostümler giyerek eylem yapıyor. Bilimkurgu filmlerinden alınan bir cümle kadın düşmanı zihniyetin stenografisi haline geliyor. Dünyanın en zengin adamı Amerikan seçimlerine para akıtırken kendini defalarca çizgi romanlardaki süper kahramanlarla karşılaştırıyor. Edebiyat ve kültür üzerine çalışma yapan Jesse S. Cohn’un da yazdığı gibi, bu tarz gelişmeler fantastik edebiyat ve sanatın kayda değer bir biçimde Amerikan siyasetine girdiğini gösteriyor.
Cohn’a göre fantastik edebiyat, bilimkurgu, korku filmleri ya da masada oynanan roleplayler açısından 20. yüzyıl da 21. yüzyıl kadar zengindi ama toplumun büyük bir kesimi bunları marjinal üretimler olarak görüyor ve sanatsal açıdan ciddiye almıyordu.
Ne zaman ki, yüzyıl başında Harry Potter, Alacakaranlık, Marvel Sinematik Evreni ve The Walking Dead gibi seriler yaygınlaşmaya başladı, o zaman mevcut durum ağır ağır değişmeye başladı. İnternet kalitesindeki artışla birlikte çevrimiçi ağların gücü ve teknolojik gelişmelerin kültürel değeri arttıkça bilimkurguyla birlikte fantastik yazına verilen değer de arttı – daha doğrusu bu eserlerin ele alındığı bağlam değişti ve daha “ciddi” yönleriyle incelenmeye başladı. Örneğin ilk gösterimi 2011 yılında gerçekleşen Game of Thrones dizisi politik köşe yazılarından sosyal medya capslerine kadar gerçek dünya siyasetiyle ilgili pek çok içeriğe malzeme sağladı. Öte yandan sürekli Matrix filmlerine yapılan göndermelerden de anlaşılacağı üzere aslında devasa bir simülasyonun içinde yaşadığımız fikri Silikon Vadisi elitlerinin popüler söylemlerine konu oldu.
Cohn önemli bir noktaya daha dikkat çekiyor ve örneğin Matrix serisinde gerçek dünyanın bir yanılsama olduğunu ortaya çıkaran ve aslında alternatif deneyimler için bir alegori olarak tasarlanan kırmızı hapın yalnızca sol görüşlü aktivistler tarafından değil, aynı zamanda anti-feministler ve faşistler tarafından da benimsendiğini belirtiyor. Sağ kesimde karşılaştığımız bir diğer benzer davranışsa bazı video oyunlarında gördüğümüz kontrol edilemeyen karakterlerin (NPC) aynı fikirde olunmayan kişinin “insan-altı” olarak nitelenmesi için kullanılmaya başlanması.
Trump’ın ilk kez başkan olarak seçildiği 2016 yılında siyasetin bilimkurgu olarak algılandığını gösteren ibarelerden biri de, Cummunity adlı durum komedisinden alınan “This is the darkest timeline” (Bu en karanlık zaman dilimidir) ifadesiydi.
2015 yılındaki seçim kampanyaları süresince Donald Trump, Dune serisinden ya da Warhammer isimli video oyunundan feyz alan aşırı sağcı gruplarca, üstelik oldukça ironik bir biçimde “Tanrı-İmparator Trump” olarak tasvir edildi. Seçimlerden sonra yeni yönetime karşı direniş gösteren liberaller Harry Potter’daki “iyiliğin ve kötülüğün savaşı” imgesini kullanırken solcular, Nazizmle ancak şiddet vasıtasıyla mücadele edilebileceğini vurgulamak için Wolfenstein II isimli video oyunundan faydalandı.
Çeviren: Fulya Kılınçarslan
