Hava alanında pek fazla dikkat etmedim, pasaport kontroldeki adam dik dik suratıma baktı ve eliyle kabaca geç işareti yaptı. Bir an önce geçmek istediğim için çok fazla aldırış etmedim. Arkadaşım hava alanında karşıladı. Bir taksi çağırdık, otel yakındaydı, parayı uzattığımda adam kızdı, “Almıyorum,” dedi bu kadar kısa yol için tuttuğumuz için kızmıştı. İndik ama o inmedi bagaj açık dedi valizlerinizi alabilirsiniz. Bir kadının valizini kaldırmaktan bile aciz, suratsız herifin tekiydi. Ben kızdım, arkadaşım beni uyardı, “Sakin ol,” dedi. Otelde yine aynı suratsızlık devam etti. “Kusura bakma ama,” dedim “sizinkiler çok kaba.” “Evet,” dedi, “asıl sen kusura bakma.”  Kabalıklar gün boyu devam etti, bir pastanede kahve söyledik, geç geldi, hesabı istedik, garson önümüzden birkaç tur attığı halde bize uğramadı, en son lütfedip geldi. Metroda aynı şey, adamın biri beni iterek vagondan çıkmaya çalıştı. Eczanede bir ilaç söyledik orada da aynı şey, öflemeler pöflemeler. Bunun gibi bir sürü ilaç markası varmış, hepsini mi gösterinmiş…

 “Peki, ama neden dedim? Neden bu kadar kaba ve asık suratlılar?” “Çünkü, kaba olmak burada son derece normal bir durum.” “Nasıl yani?” dedim. “Sizin ulus olmanızı sağlayan şey nedir?” Ben de, “Tabii ki ortak değerlerimiz,” dedim. Dünyanın en güleç yüzlü ve kibar insanı olan arkadaşım birden ciddileşti, o güzel kaşlarını çatarak, “Kabalık da bizim ortak değerimiz,” dedi. “Kabalığımız olmasa çoktan dağılıp giderdik.” “Neden?” “Neden olacak, sadece kısa bir süre bağımsız yaşayabildik de ondan. Önce Osmanlılar geldi, yüzlerce yıl Osmanlı idaresi altında yaşadık, sonra tam kurtulduk derken Avusturya-Macaristan İmparatorluğunun idaresi altına girdik, sonra da biliyorsun İkinci Dünya Savaşından sonra Rusların egemenliği altına girdik. Şunun şurasında otuz kırk yıldır bağımsız olarak yaşıyoruz, dilimizdeki kelimelerin yarısı yabancı kelime. Ortak bir dilimiz bile yok. Kuzey başka konuşuyor, güney başka… Tek ortak değerimiz kabalık, o da olmasa çoktan dağılır giderdik.” “Yine de pek bağımsız sayılmazsınız,” dedim. “Şimdi de Avrupa birliğine üye oldunuz.” “Mecbur kaldık. Rusya bütün füzelerini buraya yığmak istiyordu. Bu sefer de Amerikalıların düşmanlığını kazanmak istemedik.” “İyi ama Fransızlar, Almanlar, İngilizler bütün arazilerinizi satın alıyor. Neresi bağımsızlık bunun?” “Merak etme.” “Bizim rüşvetçi polisler durmadan çiftliklere baskın yapıyorlar, belediyelerin de bürokratik işlemleri aylarca sürüyor, dilimizi bilmiyorlar, noter işlemlerini yapacak çevirmen bile yok, bir iki sene içinde bıkıp gidiyorlar…” “Ülkenin geliri bu arazi satışları mı?”  Yok canım, bizimkiler Avrupa Birliği’ni söğüşleyip duruyor, yol yapacağız diyorlar biraz yol yapıyorlar geri kalan para hop cebe, tarihi kiliseyi onaracağız diyorlar iki duvar çıkıyorlar hop geri kalan cebe. Salgın hastalık var diyorlar para yine cepte. Hep onlar mı çalacak?” “Uyanmıyorlar mı? Avrupalı öyle kolay kolay para kaptırmaz.” “Uyanıyorlar tabii, uyanmazlar mı ama onlar da kendi geleceğini düşünüyorlar… Bizim ormanlarımızdan, akarsularımızdan, verimli topraklarımızdan vazgeçmek istemiyorlar ama bu sefer hiçbir şey alamayacaklar.” “Peki, bu kabalık, bu öfke ne zaman kadar devam edecek?” “Bizim biraz kendi başımıza yaşamaya ihtiyacımız var, kendimizi tekrar bulmamız lazım, kendimizi bulduğumuz an bu huzursuzluk sona erecek…”