Deneysel romancılığın başarılı bir temsilcisi sayılan 2003 yılı Nobel Ödülü sahibi Cape Town’lı J. M. Coetzee Romancının Romanı, Petersburglu Usta, Micheal K., Barbarları Beklerken, Utanç, Yavaş Adam, Kötü Bir Yılın Güncesi gibi benzersiz ve özgün yapıtlarının yanına İsa’nın Çocukluğu’yla bir çentik daha atıyor.
“Kapıdaki adam onlara ilerideki basık ve geniş binayı işaret ediyor. Acele ederseniz, diyor, kapılar kapanmadan önce kaydınızı yaptırabilirsiniz.” Diyaloguyla başlayan kitapta okura en başından tekin olmayan bir dünyanın kapılarını aralar.
Tekne, yolculuk için bir başlangıçtır, karşılaşma yeri de orasıdır. Çocuk ve adam da doğaldır ki burada birbirlerini bulurlar. Çağın hastalığı yalnızlık ve anlamsızlıktır. Çocuk
kaybettiği anne babasını bulmak için bir yalnızlığa bırakılmıştır, üstelik kendine dair bilgilerin olduğu mektubu kaybetmiştir çocuk. Kimdir? Nerden geliyordur? Güvensiz evrende kendine bir yer, bir aile edinebilecek mi, kendi anne babasını bulabilecek mi?
David bir çağdan bir başka çağa gönderilen bir mesaj olmasın mı, bir kurtarıcı? Hikâyesiyle hazreti İsa’ya göndermede bulunamaz mı? O da bir çağın önüne düştüğünde taşlanıp kendi kavmi tarafından cezalandırılmamış mıydı?
Çocuk, Simon’un anlamsızlığına zamansız gelip çarpmıştır. Değil mi ki oradan oraya amaçsızca bir nesne gibi savrulmaktadır, zaman belirsizliklerle örülmüştür. Kırk yaşın üstünde yersiz yurtsuz, kimliksiz bir adamdır. Novilla bir liman, bir sığınaktır onun için. David ismini alan çocuk Simon için bir sürprizdir. Simon’un arayışına David de eklemlenir. Yolculuk başlar. Ta ki birbirlerine alışıncaya, bir aile olmaya karar verinceye kadar.
Novilla’nın kamplara ayrılması, her bölgede farklı sınıflara mensup insanların oturuyor olması yer bulma konusundaki arayışlarını güçleştirir. Hayatlarına başka insanlar girmeye başlamıştır, kalabalıklaşmışlardır. Simon sezgilerine güvenerek çocuğun annesini burada bulacaklarına inanmaktadır. Nitekim öyle olur. Otuzlarındaki İnes annelik için adaydır, o da bu rolden kaçınmaz, anneliği benimser. Tek başınayken, nerdeyse sorunsuz diyebileceği bir hayatı varken, şimdi başkalarıyla birlikte hareketlenmiş, etkilenmiş, açıktan açığa bir boşluğa düşmüştür Simon.
Çocuğun akranlarına göre zekâ olarak ilerde olması uyumunu güçleştirir. Disleksi tanısı konmuştur, sesleri tersten okur, rakamları birbirinin devamı yerine boşluk olarak algılar. Eğitimi için başvurduğu kurumlar yetersiz kalır, onu başından savarlar. David’in hayal gücünün gelişkinliği, sorularının çokluğu ve gelişkinliği akranlarına ayak uyduramaması işleri daha da zorlaştırır.
Modern çağ dediğimiz günümüzde de bu tür çocuklar kafalarını kaldırdığında kolayca yaftalanıp dışlanmıyor mu? Kurumların, müfredatın yetersiz kaldığı yerde sorumluluk başkasına yüklenmiyor mu?
Baştan sona başparmağını ağzından çıkarmayan çocuk bize endişeli bir dünyayı ve bu tablo karşısında şaşkınlığını işaret eder. Kendi dünyası karşılaştığı bu resimle uyuşmamaktadır.
Tekinsiz bir dünyanın içine düşen güvensiz karakterlerle Coetzee anlatısını distopik bir yapının kıyısında gezdirmektedir. Bir yerden bir yere anlamsızca sürüklenmek ama herhangi bir yere yerleşememek, bürokrasinin bitmez sıkıcılığı metinde kafkaesk bir hava yaratır. Bize bu dünyada yer yok mu? Sorusunu sıkça okura sordurur.
Karakter yaratımındaki abartı belki de roman içinde bir kusur olarak görülebilir. Zekâ olarak yaşıtlarına göre ileride olmasına rağmen çocuğun sorduğu soruların çokluğu, o yaştaki bir çocuğun ortaya koyduğu tepkiler merak duygusuyla açıklanamayacak kadar göze çok batıyor. Babalık deneyimi olmayan işçi Simon’un yutkunmadan, takılmadan bir uzman gibi çocuğun her sorusunu sabırla ve sakinlikle cevaplaması yine aynı çerçevede değerlendirilebilir.
Okurun geniş ve uçsuz bir düzlükten ufka bakabilmesini sağlıyor, karakterlerine incelikli, şefkatli ve iyimsever yaklaşımıyla metnin sınırlarını olabildiğince geniş tutmayı ustalıkla yaratıyor yazar. Deneysel romancılığın başarılı bir temsilcisi sayılan 2003 yılı Nobel Ödülü sahibi Cape Town’lı J. M. Coetzee Romancının Romanı, Petersburglu Usta, Micheal K., Barbarları Beklerken, Utanç, Yavaş Adam, Kötü Bir Yılın Güncesi gibi benzersiz ve özgün yapıtlarının yanına İsa’nın Çocukluğu’yla bir çentik daha atıyor.
Bir üçlemenin ilk serisi olan İsa’nın Çocukluğu, diğer kitapları için şimdiden merak uyandırıyor.
“Sen, İnes, Juan, Bolivar ve ben diyeceğiz ki, Günaydın, biz yeni gelenleriz ve kalacak bir yer ayırıyoruz.
Sonra?
Hepsi bu. Yeni hayatımıza başlamak için kalacak bir yer arıyoruz.”
