Tırnağına bak, geçer diyor annem. Bakıyorum. Geçmiyor işte. Ağzıma bastırdığım elimin altından pırtlayan sesi bastırmak için öksürüyormuş gibi yapıyorum. Cevat Hoca tebeşiri gıcırdatarak yazdığı formülü bırakıp bana bakıyor, ben de tırnağıma. Allahım yardım et. Geçen ders, neye güldüğünü anlat, diye tutturmuştu, anlatacak bir şey yok ki. Pervin’in yüzünden hep. Cevat Hoca’yı taklit ediyor, fısıldayarak, “Cucuklar susun,” diyor, ben sıraların altına giriyorum. Beden dersinde eşofmanını göbeğine çekip çenesini boynuna gömüyor. Bakkal Nahit. Önceden çok güldüğümüz bir şeyi hatırlatan tek bir kelime söylüyor, parola gibi. O, parolayı söylüyor, yerlerdeyiz. Hep ben yakalanıyorum. Kimse anlamıyor onun güldürdüğünü. Kolay gülüyorum ben, Nihal gibi değilim. O edalı, omzunun üzerinden bakıp gülümser. Arda ona bakar, ben Arda’ya. Pervin dirseğiyle dürtüyor ama geçti gülmem. Şimdi de tuhaf bir bunaltı. Saatime bakıyorum, son on beş dakika. Sileyim mi tahtayı cucuklar, diyor Cevat Hoca.
Annem pencerede yok. Kapıyı da çok geç açıyor. Burnu kızarmış, yok bir şey, diyor. Yengem tombul ellerini ileri uzatıp, ah yavrum, deyince sarılıyorum. Limon kolonyası kokuyor. Öyle yumuşak ki kemiklerinin olmadığından şüpheleniyorum. Hasan Abimi gözaltına almışlar. Duvara yazı yazarken yakalanmış. Ne yazmış ki, diye soruyorum. Midesinin hasta olduğunu söyleyecektim, diyor. İçeri bile almamışlar, tamam teyze biz söyleriz, demişler. Yalan, diyor yengem, başlarından savmak için. Hep beraber susup amcamın mide kanserinden öldüğünü hatırlıyoruz. Boyarız duvarı ne var, diyorum, yengem gözyaşları içinde gülüyor, kucağında sıkıyor beni. Ben ağlamaya başlayınca annem gülmekle ağlamak arası tuhaf bir ses çıkarıyor. Annem benim için ağlıyor nedense. Dışarıda güzelim gün batarken üçümüz ağlıyoruz.
Hasan Abim ellerinde ayaklarında kocaman sargılarla geldi. Gür bıyıklarının altında ağzı titriyor. Sesi zayıflamış. Topuklarına basa basa zar zor yürüdü, iki kolunda iki kadın. Yengem ağlamıyor artık. Kaybolmamış ya oğlu. Kemik suyuna çorba yaparım, iki güne kılıç gibi olur, diyor. Elleri kırılsın, elleri.
Yastık, battaniye taşıyorum, çay suyu tamam. Dikkatli bir sessizlikle dolanıyoruz evde, ne söylesek yanlış olacak sanki. Hasan Abim göz göze geldiğimizde gülümsüyor. Gözlerinin altı kapkara. Ağrıyor mu miden, diye soruyor yengem. Midem ağrımıyor, diyor. Yemekten sonra beni odama gönderiyor annem.
Ödevlerini yap, yat.
Alçak sesle konuşuyorlar. Kulağımı yapıştırıyorum kapıya, böyle hiç duyulmuyor. Yatakla masanın arasında daireler çiziyorum başım dönene kadar. Açılıp kapatılan dolap kapaklarının sesleri, annemin terliklerinin tıkırtısı.
Annem elinde kanlı pamukları koyduğu leğenle kalakalıyor beni görünce. Hasan Abimin, tırnakları sökülmüş elleriyle ayaklarına bakıyorum.
Kimse ses çıkarmıyor.
İçerideki tentürdiyot kokusu yüzünden nefes alamıyorum.
İçime geri kaçmak isteyen sesimle, camı açayım mı biraz Hasan Abi, diyorum.
Açma, diyor, böyle iyi.
Gülümsemeye çalışıyorum ama olmuyor galiba. Pervin yarın istediği kadar dürtsün beni, artık gülemem ki.
