Hissizlik iyidir, canın yanması kötü!

Epifani, sözlük anlamı aniden bir şeyin özünü anlama veya anlamını bulma duygusu.

Yaşam bizi içine alıp minik darbelerle yoğururken fark etmediğimiz hırpalanmalar, sevinçler, kayıplar yaşıyoruz. Mutlu olduğumuz olaylar tersine döndüğünde, aslında o kadar da iyi bir şey olmadığını fark ettiğimizde veyahut çok üzüldüğümüz olayların nihayetinde iyi sonuca bağlandığını gördüğümüzde değişiyor her şey. Ânı yaşarken kapanan algılarımız hiç ummadığımız bir anda açılıveriyor. Anlıyoruz ki bir ömür boyu suçladığımız kişiler, istediğimiz gibi gelişmeyen olaylar, anlamlandıramadığımız davranışlar düşündüğümüzden çok farklı olabilir. Bunu anladığımızda ya çok geç olmuştur ya da artık hesap soracağımız, itirafta bulunacağımız kimse kalmamıştır.

İrem Uzunhasanoğlu Evvel Bahar romanını bu odakta kurgulamış. Yatakhane arkadaşlığı ile birbirlerinin büyümesine şahitlik eden, eksikliklerini birbirlerinde tamamlayan dört genç kızın hikâyesini okuyoruz. İkiden fazla olan her arkadaş grubunda olduğu gibi Handan ve Yasemin birbirlerine daha yakın büyürken Öykü ve Firuze sırdaş oluyor.

Romanın ana kahramanları Öykü ve Firuze. Benzer yerlerinden yaralanan iki genç kız. İkisinin anlatımıyla öğreniyoruz olayları; ailelerindeki bölünmeleri, kayıplarını, anne ya da babalarının olmaması, var olan ebeveynlerinin üzerlerinde bıraktığı hasarı.

Ailesi insanı ne kadar yaralar? Bize öğretildiği gibi her zaman bir sığınak, güvenli liman mıdır? İnsan ne zaman vazgeçer ailesinden ya da ailesi kendinden?

Ölüm bir terk edilişse eğer, Öykü babası tarafından terk edilmiş bir çocuk olarak başlıyor yaşamına. Çok küçükken, hatırlamadığı bir zamanda gazeteci olan babası arabasına konulan bir bomba ile çıkıveriyor hayatlarından. Kendisinden uzun süre saklanan bu gerçek, aslında hiç bırakmıyor peşini. Kâh babasının düşmanlarının kendisine de bir hain pusu kurmasından korkuyor kâh başına gelenler yüzünden çevresindekilerin sarıp sarmalamasından bunalıyor. Öykü bunları anlatırken, 90’lı yıllara gidiyoruz, o günlerde sıkça okuduğumuz, duyduğumuz bu haberleri anımsayıp göğsümüz daralıyor.

Hafıza dediğiniz böyle bir şey. En ufak çağrışım yetiyor hepsini geri çağırıp önümüze sermeye. Doğru bildiklerini ya da bildikleri doğruları söyleyenlerin adının önüne eklenen “faili meçhul”leri bir bir hatırlıyoruz. O dönemde büyüyen çocukların anlamını haberlerden öğrendiği tanımlama; “faili meçhul”.

Eş zamanlı olarak Firuze anlatıyor başından geçenleri. Herkese göre yanlış, kendisine göre dünyanın en doğru adamına âşık olduğu için ödediği bedelleri, yalnızca yüreğinde değil bedeninde de açılan yaraları, başka kollarda, başka kokularda oyalanırken aslında bir tek o adamı beklediğini, babasıyla bitmeyen kavgasını…

Yazar kitabında sıklıkla masallardan dem vuruyor. Bu da ister istemez okuru düşünmeye sevk ediyor. Masallar niçin etkiler hepimizi? Hep mutlu sonla bittiği için mi? Sonu kötü biten masal olur mu? Olur…

Sonun geldiği yerden başlarsınız hayata ve kendi masalınızı kendiniz yazmaya başlarsınız, dilediğinizce.

İrem Uzunhasanoğlu, üçüncü romanı Evvel Bahar’da uzun bir masal anlatıyor bize. Öykü ve Firuze’nin masalı…