sımsıkı kilitlerim pencereleri, kapıları; sıkı sıkıya çekerim güneşlikleri, tülleri, perdeleri; panjurları, kepenkleri, jaluzileri tavanlardan yerlere dek, yeter ki gözüm görmesin kimseyi. geriliyor birini göreceğim diye, konuşacağım diye biriyle kopuyor ödüm. yatağımdan çıkmadığım dahi oluyor kimi gün, çoğu gece yorgan, pike, çarşaf altıyım: başsız kalacak gibiyim başımı bir çıkarsam; dökülecek gibi bedenim lime lime boşluğuna, parça parça olacak gibi beynim hiçliğine, dağılacak gibi rûhum tel tel yokluğuna; ölecek gibi olurum ansızın.

âh! yumruklanmaya görsün (zili, tokmağı söktüm) kapı; bittim. seslenmeye görsün biri koridordan; yoğum ben. hele hele adımı söylemeye görsün biri; öldüm. bahçeden, sokaktan bağırmalara da şâhit oldum, camımın taşlanmalarına da! kimse yaşamıyor bu evde, anlasanıza! ya da bir sağır var şu dört duvarda, bir lâl: hâlâ ağlamadınız mı! hem size ne varlığımdan-yokluğumdan hem bana ne sizden hem ne ki bunca lâf, boş lâf, boş lâf işte!

gürültüye uyandım.. koştum caddeye bakan pencereye.. usûlca kornişten sıyırdım üçlüğü: işçiler: elektrik direklerini yeniliyorlar; eyvâh! dışarı çıkamam, içerde kalamam; komşu-momşu, eş-dost-ahbâp, akraba-akrep ne bilmem, bir yere gidemem; imdat!

aklım nasılsa çalıştı birden! çektim paslı komidin çekmecesini, dibe sıkışmış, tozlanmış şeffaf kutuyu aldım, açtım yavaştan: eski dostlar: bir çift kulak tıpası: ole! şimdi ne kazma-kürek, şimdi ne hitli-skreyper, şimdi ne dozer-greyder, şimdi ne silindir-damper, şimdi ne jeneratör-kompresör, şimdi ne kamyon-kamyonet, şimdi ne bağrış-çağrış: şimdi.. şimdi yatışşş: oh!

hayat dediğin böyle olmalı: ses-siz-lik. rahatsız etmemeli kimseyi kimse. kim kimle görüşecekse görüşsün.. kime ne! öteki sosyalmiş, beriki anti... bana ne! biri zilini, diğeri tokmağını, öteki dürbününü sökmüş, deliğine gazete kağıdı, karton, poşet tıkamış, betonla sıvamış, mermer doldurmuş.. sana ne! herkes yönetici, muhtar, bekçi, savcı, hâkim!... evet, hâkim olsun kendine! gömme, butonlu, topuzlu, tirajlı, mandallı ya da kancalı, pimli ya da asmalı, sürgülü ya da ya da ya da, size ne, ne isterse o kilidi vurur oturan. ulan! adam demir parmaklık da çeker kapısına, sur da kale de ya da madam nikel, kurşun, çelik kapı da taktırır evine, güvenlik görevlisi de diker tam önüne.. kime ne! elektrik veren de varmış.. doğru mu?  çarpılıp kalıyormuş dokunan kapıya!

onu-bunu bilmem: sıtkım sıyrılmış insandan, kendim dâhil. güvensizlikse güvensizlik, umutsuzluksa umutsuzluk, sevgisizlikse sevgisizlik… insansever değilim ben.

hep zarar hep zarar! bir gram katmadılar ömrüme. ölümüme bile neden olacaklardı kaç kez! neymiş.. kapıya-cama, bahçeye-sokağa çıkcam, merhabalaşcam; görüşmeler, git-geller, toplu hareketler falan-filan: acımdan ölürüm dedim, daha iyi. yalan mı?

ödüm geriliyor, kopuyor vesâire: korkağım ben, korkak! acısını çektim insanın. birinin bir faydası dokunmadı bir yarama. iyimserliğinin kurbanı olanlardanım bir de. bir de üç kuruşluk şey evlâdı şeylerin gayrı kahrını çekmem. azıcık aşım… neyse ne… morarırım, çürürüm, kokarım… korkağım ben; ne kadar hayat varsa harâm bana.

perdeyi sıyırdım ki sokak boş. tıpaları çıkardım kulaklarımdan, yerleştirdim yerlerine can dostlarımı. îtirâzı olan? varsa var.. ne gam.

sabah not bırakmıştım kapıya: bir rüşeymli ekmek, bir şişe pastörize süt, yarım kilo laktozsuz peynir, yarım kilo çeri domates… ikindide getirir faturasıyla kapıcı, parasını posta kutusuna koyar bu her şeyden emekli! alın size iletişim: rahatlamışsınızdır! hem ne diye kızıyorsunuz ki bana?! hem kızarsanız kızın.. ne gam.

tam tuvalete yöneldim ki bir tıkırtı… gerisin geriye döndüm yatağa.