I /

ilkyaz tam bana göre, dedim mi dedim.

âşıkken eskiden güz'e, -ocak evlâdı bir oğlak olsam da, kış'a elvedâ!- yaz'ı dahi [aslâ/kat'a] istemem.

ılık güneş gülüş kâblinden -tenimden çok- rûhuma. 
kırlangıç yavruları pek delişmen gündüz gündüz, gece gece yarasa yavrularından ziyâde.
ve martılar ve üveyikler üveyikler ve de serçeler serçeler serçeler serçeler...
şavkı ay'ın ayna kâblinden -yüzümden çok- sözüme.
(gözlerime perde inmese bâri!)

daha kozalaklanacak, fıstıklanacak, dökülecek çam, tomurcuklanan güller patlarken masmavi göğe.
kedi kediye, köpek köpeğe sevişmede alenen: kovalama kaçma zamanı değil şimdi.
yuvalana karıncalar hep dert sâhibi. sâhi, ekmeği kim îcât ettiydi? ya su, ya hava, ya hayat?
tuhaf mı tuhaf şu için güdüsü! [tanrı suspus!]

arılar, örümcekler sivrisinekler... her birini tek tek değerlendirmek lâzım...

leylak kokuyor zaman ve portakal çiçeği. "çilek reçeline az var" diyen ağzı öpmeli üç ay.
yıldızları sayan şaşkın balkon-bahçe kadar. "kaydı"diyor üstelik "içlerinden biri!", salıncak sallanmazken hiç durduk yere.

uykum olsa uyurdum, rüya görsem görürdüm, yâre varsam varırdım, hâlim olsa... söyletmeyin gayri beni!

bir beyaz kelebek ve kısa ömür. gönül ne masal ister ne öykü şimdi.

çocuklar çoğaldı mı ne? sanki terk etmiş 'okul'u hayat! sokaklar cıvıl...
seksek, ip atlamaca köşe kapmaca... köşeme çekileli çok oldu.. camımı kırın!

"kavuuun, karpuuuz..." erken değil mi? dili gibi rengi de değişir mevsimin.

artık otları yolamam [yolduramam.] yeşil sarsın dıştan içe 'al ev'i.
sokağa çıkasım yok, bakkala da gidesim; ekmek-peynir alasım yok.. dur bakalım...
kanım çekiliyor canım kadar! ne ki hâlâ çınlıyor ilkyaz bende!
haşlayıp yuttum üç çatal kadar makarna. yarın pilav, öbürgün... unuttum!
artık çiçekleri sulayanam [sulatanam.] güz yağsın, diyesim de hiç yok.

doğa çiftleşiyor [çoktan tekleştim.] güzelim mevsimde hüzün zül.
dün sabah, bu akşam, yarın gece... oyunbozan olmadan aklım bir baykuş görse.
cennet ve cehennem inanç işi. ne ki bir kez dipte melek balığı gördüydüm!
gulyabânî, karabasan neyse de, birkaç kez şeytânla sohbet ettiydik!
neyse ne... ilkyaz ile hemhâl olmak hoş. hoş olma sa da ne gam, insan herhep ham!

ilkyaz tam bana göre, dedim mi dedim.
lâfı uzatmadan dalmalı güne...

*

II /

dedem hep böyle: "ilk yaz tam bana göre" demesine bakmayın; en neşele ânında dahi kış -eskiden güz'müş {ben onu hiç bahar, yaz görmedim!}

gizliyor kendi benden güya ama ahmak değil di mi torunu? (gel de bunu ona anlat!) iki çiçek-bir böcek görse, ilkyaz.. kim inanır ben dâhil!
"âşıkken eskiden..." bir de "çoktan tekleştim!" 
o hâlâ âşık melek nineme: siz hiç duymadınız "cennette o" dediğini: rüyası yoksa düşü var ve yüzüyor hep içinde melek balığı.. dipte.

bayramdan bayrama ondayım, ki dillemez bunu aslâ-kat'a kimseye. öyle aç-susuz falan da olmadı hiç.. kavun-karpuz, ekmek-peynir de bahâne!

yalancı demedim.. abartıcı: yaş aldıkça huy değiştiriyor -belki normal. keşke sevse dediğince ilkyaz'ı. kötülemek istemem ne ki kötümser artık!

âh iyi sözleri uçucu kuşları kadar. çocuklardan haz etmezdi.. bu hâli tuhaf! romana verdi kendini masal, öyküden sonra. yazdıkça ölmeyecek.. adım kadar eminim.

hâmiş: ilk daktilosu oldu bayram hediyem 

**

III /

kızım da babam gibi düşbaz! ölü babasına çekse deli, bana çekse dâhi olurdu da.. neyse. aklı-fikri yazmakta: yazar olacakmış.. olsun da göreyim! karşı çıktığımdan değil aslâ-kat'a, bir bilim insanı olduğumdan: hem yeteneksiz, hem azimsiz, hem maymun iştâhlı. aramızda kalsın, duysa öldüm demektir! geçen ilkyaz "ressam olarca'm" dediydi, üç yıl önce ilk uzun yol kadın gemi kaptanı, beş yıl evvel doktor, çocukken annesi yâni benim gibi biyolog ve kırkına girdiği gün, yazar! "meddâh ol'cam" dese seneye, şaşmam. bir daktiloyla döndü ya eve, babamı inandırmış olmalı!

eşim psikologtu, intihâr etti; ağır geldi mesleği zannımca. beşindeydi kızım ve hatırlamıyor onu ama 'yazıyor' işte 'yazar'ımız durmadan!
dedesine kaptırdıydı kendini geçen bayram: "yazar olacağım" dediydi.. bu bayram da daktilo! üstüne gitmedim hiç beş yaşından beri. her şey olacağına varır, şu yatağını bulur falan! bana göre değil ya böylesi sözler, deli-dâhi arasında kalsın istemem.

kırkında ve hâlâ evde işsiz-güçsüz ve de iki okul-bir yüksek lisans diploması var! bana kalsa üçü de çöp ya, susuyorum n'olur-n'olmaz diye.

ilkyaz çiçeklerinden taç yapıp getirmiş bana, "dedemin bahçesinden.. bayramlık" diye! ona uysam başıma takıp işe gitmeliymişim de, allerjim var, deyip zor iknâ ettim. güllerden küpe, tüylerden kolye.. "ilkyaz tam bana göre" diyor, dedesi gibi!

şerh: daktilosu az zamanda yedi beynimi: sabahlara dek boş boş gürültü işte! bana kalsa eski-püskü paslanmış şeyi doooğru çöpe... neyse. işe geç kalmamam lâzım.

hâmiş: başı buğuludur hep babamın, rûhu bunaltılı! bulantısı hayâtî hâtâ 'yazmak'tan bence (ki mesleği mühendistlikti asıl ve fakat doğru dürüst yapmadı!) bir yanda öyle bir baba, öte yanda böyle bir dede: kızımın sonunu hayra yormak güç!

not: yaz'mış güz'müz mevsim, benim için hiç farketmez, yeter ki akla uygun sürsün hayat. saçmalığa tahammülüm yok.

***

IV

üçü bir arada aslâ-kat'a ol[a]madı! dede ilkyaz, kızı baharlı kış, kadın tuhaf bir güz -inkâr etse de! 
dede yaza-yana, kadın iş kazasında, kız afrika mâcerâsında sizlere ömür! 

hava soğudu. kuşlar kendi dilinde, âleminde.. insan hep garip!

mevsimî üzre-içre farklıdır hayat.

her cam kırılır ennihâyet.