Okur sayısı giderek azalıyor. Artık fazla okunmadığı da doğru. Bir insanın ilk kitabı henüz tanınmadığı, insanlar onun kim olduğunu bilmediği için okunuyor ve bu okuma, oldukça dağınık biçimde, karışık bir kafayla yapılıyor ki bu işime gelir. Yalnız kitap yazmakla kalınmaması, bunun yanında kitabın nasıl okunması gerektiğini gösteren bir yasa da ortaya konması için hiçbir neden yok. Geçerli olan tek yasa, bir kitabın mümkün her türlü okunma biçimidir.
Bir kitabın farklı şekillerde okunması beni kesinlikle rahatsız etmez. Ciddi olan nokta, kitap yazma örneğinde, artık hiç okunmaması ve çarpıtmadan çarpıtmaya, başkalarının okumalarını okuyarak, sonunda kitaba ilişkin kesinlikle grotesk bir imgenin ortaya çıkmasıdır. Bu durum hakikaten bir sorun doğurur:
Polemiğe girmek, çarpıtmaların tek tek hepsini cevaplamak ve sonuçta okurlara bir yasa sunmak -ki bu benim gözümde iğrenç bir şeydir- ya da kitabın, kendisinin bir karikatürüne dönüşecek ölçüde -bunu da çok iğrenç buluyorum- çarpıtılmasına göz yummak mı gerekir?
Gene de bir çözüm yolu var: Basın konusunda, kitaplar konusunda düşünülebilecek biricik yasa, yazarın adını iki kere kullanmasını yasaklamak (Bu, her kitabın yalnızca kendisi için okunmasını sağlamak düşüncesiyle anonim kalma ve takma isim kullanma hakkıyla birlikte düşünülmelidir) olabilir. Yazarın bilinmesinin o kitabın anlaşılabilmesi açısından anahtar önem taşıdığı kitaplar vardır. Ama birkaç büyük yazarı saymazsak, bu bilgi çoğu yazar açısından hiçbir işe yaramaz. Üstelik bir engel işlevi de görür. Önemli bir yazar olmayan, salt kitap yazmakla kalan benim gibi birisi için, kitaplarımın, olabilecek kusurları ve değerli yanlarıyla birlikte, kendileri için okunması daha iyi olur.
