Basar basmaz katran karanlık, rüzgârım diner, acılar vurur sulara… Behçet Aysan Deniz kabukları topluyorduk otsuz, ıssız, kimsesiz sahilde... Rengini bulamamış, belki bulup da kaybetmiş kumların arasında, derdimizi unutmak için dolaşıyorduk. Kendimizi bulmak ister gibi arıyorduk çakıllar arasında sıkışmış ama kırılmamış, kırılmışsa da eğilip bükülmemiş, inatçıları… Denizin içine gömülmüş korkakları ya da dalgaların tutup fırlattığı, itilmiş yetimleri… Ucu bucağı, içi dışı, önü ardı belli olmayan denizin, haddini aşmış çocuklarını arıyorduk. Eteklerimizi toplayıp belimize büzüştürmüş, boynumuzu bükmüş, göz nurumuzu suya dökmüş ilerliyorduk suskun adımlarla. Birkaç mutsuz kadın, umutsuz adam... Yolumuza sıkıntılı bir bezginlik dökmeye başlayan akşam güneşinin gösterişli batışını seyretmeye bile niyetlenmeden. Varmaya, var olmaya gayret etmeden. Arada bir, ıssızlığımızın şahidi var mı diye arkamıza bakıp kolaçan ediyorduk sahili. Büyüklerinden gizli işler çeviren yaramaz çocuklar gibi, bizi kimsenin gözetlemediğinden emin olmak için birbirimize kısa bakışlar atıp, sessiz onaylar veriyorduk. Bizi bir gören olsa, birilerini, bir şeyleri bekliyoruz sanırdı. Oysa nice zamandır ne beklediğimiz ne de bekleyenimiz vardı. Topladıkça deniz kabukları birikiyordu ellerimizde. Kimi avuçlarımıza batıyor, kimi ağı delen balıklar gibi elimizden kurtulup kendini yere atıyor, çoğu ise avucumuzun içinde kıvrılıp yatıyordu usulca. Sonra tuhaf bir şey oldu. Ya da o tuhaf şey, sonra oldu. Ansızın bir adam çıkageldi, ardımızda bıraktığımız, saniyeler önce bomboş ve kimsesiz olduğuna tumturaklı yeminler edecek kadar emin olduğumuz sahil yolundan. Başında siyah bir fötr şapka, üstünde sadece siyah bir şort… Elinde hepimizin topladığından defalarca fazla deniz kabuğu ile tıka basa dolu bir torba. Adamdan hiçbirimiz hazzetmedik. Zaten biz adımları bizimkinden hızlı, deniz kabukları bizimkinden fazla olanları hiç sevmezdik. Arkada kalanların yanından geçip, en önde gidenimizin yanında durdu. Hınzır mavi bakışlarını onun gözlerine dikti. “Aç ellerini,” dedi. En öndeki, tanrısından derman isteyen bir dindar gibi açtı ellerini. Adam, elindeki deniz kabuğu dolu torbayı onun avuçlarına boca ediverdi. Bizimki önce şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemedi. Sonra kimsenin bilmediği bir dilde, adama belli belirsiz teşekkür etti. Adam geldiği gibi gitti ardına bakmadan, bizim bir ömür gitsek bitmeyecek sandığımız sahili hızla kat edip gözden kayboldu. Belki de onun peşinden bizim gözlerimiz kaybetti yolunu. En öndeki dönüp baktı ardındaki bizlere, kabahatli bir çocuk gibi sordu: “Gördünüz mü siz de onu?” Görmüştük elbet, görülmeyecek gibi miydi? Ama “gördük” desek, sormamız gerekirdi hemen ardından, “kimdi, neydi, neden” diye. “Görmedik” desek, sormamız gerekirdi elindekilerin hesabını, “nasıl, nerden, kimden” diye. Sormak ahmakçaydı, soruşturmak densizce. Susmak korkakçaydı, susturmaksa zalimce. Birimiz gözünü, diğerimiz kulağını, bir diğerimiz ise ağzını kapadı. Kör ile sağırı sözcü seçtik, susup görmezden gelerek, en hain ve korkak cevabı verdik: “Buraya kadarmış yoldaşlık, şimdi ayrılık vakti!” En öndeki, denizin üstünde salınan siyah şapkanın peşinden sulara dalarken, biz avuçlarımızda biriktirdiğimiz kabuklarımıza çekildik.