[button]Zeynep Heyzen[/button] Hercule Poirot, Sherlock Holmes, Arsen Lüpen, Perry Mason, James Bond. Eskiden popüler edebiyatın kralları onlardı. Hiçbiri on sekizinde değildi, zaten yetişkin kitaplarında ergenlik çağında birilerini göremezdiniz. (Küçük Prens demeyin lütfen.) Karakterler genelde yaşlanmazdı ama bazen, özellikle de yazar artık bıkmışsa ve başka şeyler yazmak istiyorsa ölürdü. Bazen de dirilirdi ama şimdiki kadar sık değil. Arthur Conan Doyle, dedektifi Sherlock Holmes’ten bıkmıştı, öldürdü, okuyucu baskısına dayanamayıp diriltti, yeniden öldürdü. 2011’de, Doyle’un ölümünden 81 yıl sonra varisler izin verdi, Anthony Horowitz tarafından yeni bir Holmes romanı yazıldı. Watson’ın ağzından anlatılan hikâye pek tutmadı ama geçen yıl Holmes’ün telif hakkı ortadan kalkınca bir anda bir sürü Holmes türedi (iki ayrı BBC dizisi, bir Amerikan dizisi, filmler). Perry Mason avukattı, 1970’te Erle Stanley Gardner öldüğünde Perry Mason romanları 135 milyondan fazla satmıştı. Mason yaşlanmadı, ölmedi. Tv dizisi yazar öldükten sonra da yıllarca devam etti. Bugünkü avukat dizilerini de onun başarısına borçluyuz. Arsen Lüpen hırsızdı. Maurice Leblanc, uzakdoğu dövüş sanatları ustası kibar hırsızını Mirbeau’nun ‘Arthur Lebeau’ karakterinden ya da başka bir rivayete göre gerçek bir anarşist olan Marius Jacob’dan esinlenerek yaratmıştu. Dizinin 21. ve son kitabı Arsen Lüpen’in Milyarları, son bölümü (meşhur dokuzuncu bölüm, "IX. Les coffres-forts") eksik olarak yayımlandı. Leblanc, Lüpen’e ne olduğunu okuyucunun hayal gücüne bırakıyordu. 2002’de Koreliler bu bölümü bulup “Arsen Lüpen’in Kayıp Aşkı” adını verdikleri yirmi ikinci bir kitap bastı ama Fransızlar ikna olmadı. Amerikalılarsa Lüpen’i modernize edip White Collar adlı diziyi yarattı. James Bond’un ölüm ilanı ilk olarak 1964’te “You Only Live Twice” adlı son 007 James Bond romanında yayımlandı. (“Hayata İki Kere Geliyoruz” başlığı Fleming’in ilk ve tek haiku denemesinden gelir: “İki kez ölür / korkak dediğin / İnsan tek bir kez yaşar” -5+5+7 hece ölçüsü.) Bond’un amiri M’nin The Times’a verdiği ölüm ilanında Bond’un geçmişi özetlenirken Fleming, karakterin ağzından şöyle diyordu: “Günlerimi ömrümü uzatmaya harcamaktansa, dolu dolu yaşayacağım.” Galiba Bond’dan bıkmıştı ve artık 007 macerası yazmaktan başka şeyler yapmak istiyordu. Pek öyle olmadı. Aynı yıl öldü. Sonraki aylarda iki ‘yayımlanmamış’ Bond romanı bulundu, geçtiğimiz yıllarda da başka yazarlara yeni maceralar yazdırıldı. (Jeffery Deaver meşaleyi Sebastian Faulks’a, Faulks da 2012’de William Boyd’a devretti.) İster orijinal karakterler yaratılamamasına bağlayın, ister Retro akımını suçlayın; çizgi roman kahramanları başta olmak üzere tüm popüler karakterler birer birer geri getirilirken sıranın Agatha Christie’ninkilere gelmesi kaçınılmazdı. Beklenen oldu, 3 Eylül’de, Ve Perde İndi’de Belçikalı özel dedektif Hercule Poirot’nun maceralarını zarifçe noktalayan Christie’yi mezarında ters döndürmek pahasına da olsa yeni Hercule Poirot romanı için Sophie Hannah ile anlaşma imzalandığı duyuruldu. (Oysa ‘Ve Perde İndi’ öbür karakterlerin sonlarıyla kıyaslandığında, açık farkla öne çıkan, neden-sonuç ilişkisi bağlamında dâhice kurgulanmış bir romandır.) 2014 yılının eylül ayında yayınlanacak romanı HarperCollins basacak. The Guardian’ın “sıradan insanları canavarlaştırmadaki ustalığını” öve öve bitiremediği Sophie Hannah niye seçilmiştir sorusunun yanıtını, Christie’nin torunu Mathew Prichard’a bırakıyorum: “Sophie Hannah’nın seçilmesi kaderin bir oyunuydu. Yeni bir Poirot macerası olabilir mi diye tartışmaya başladığımız hafta, Hannah’nın menajeri benzer bir öneriyle HarperCollins’e geldi. Yazarın kafasındaki taslak çok zekice, büyükannemin eserlerine olan tutkusu etkileyiciydi. Bizi yeni bir Christie yazılması için doğru zaman olduğuna ikna etti.” (Yeni bir Poirot dememiş, yeni bir Christie demiş, özellikle altını çizmek istiyorum.) HarperCollins yöneticisi David Brawn ise A. Christie’nin doğumunun 125. yılı yaklaşırken Poirot’yu canlandırmayı heyecan verici olacağını belirtti.