Toprak çaresiz durgunluğundan alır hüzün derinliğini. Oysa ki bağrında şehirler defalarca inşa edilir, ormanlar ve nehirler yeniler kendini, katman katman birikir uygarlıklar. Yıllar, asırlar geçer…
Eski medeniyetlerin rafine aklından kopan bir cümle, çağımızın hakikatini sarmalayan bir izdüşüm olur. Bir ezcümlenin kelimeleri bir tarafta dursun, her bir harfi iliklerimize kadar işlenir. Bir zaman tünelinde buluruz kendimizi. Tarihin derinliğinde yara almış kalplerle duygudaşlık kurarız.
Koca bir kütüphaneden damıtılmış bir öz bilgi; defalarca yaşamış hayatların deneyimi misali hakikati anlımızın şakına her daim vurur. Aforizma değil kastettiğim, konsantre edilmiş felsefi veya sosyolojik öğretinin tek cümleyle tatminkâr yansıması...
Şimdi zihnim, kalbim ve ruhum böyle bir ezcümlenin kallavi ağırlığındayken bedenim kamburlaşmış, başımı toprağa eğmiş haldeyim.
Savaşların, talanların canhıraş çığlıkları ve muhacirlerin taban sesleri yankılanır kulağını toprağın yüzüne dayayınca. Yarım ömürler, aşklar ve hayaller gömülüdür hüzün derinliğinde kalbinin. Adeta dağlanmıştır her coğrafyanın yazgısı künye misali göğsüne.
Her şehir değiştirdiğimde göçebe bir ırgat gibi yolculuk boyunca tarihin dehlizlerinden parmak ucuyla aldığım ama bi dünya ağırlığa dönüşen “Coğrafya Kaderdir” sözünü düşünürüm. Tüm ezberlerim bozulur, düşüncelerim ve düşlerim alabora olur. Ayaklarım, ellerim tüm bedenim, zihnim ve kalbim boşa düşer. Yürüdüğüm değil sürüklendiğim, zamanı yaşamak değil, zamanı doldurmak hissi kahreder beni…
Mülteciyim, gezgin ya da ruhundaki yaraya saplanarak diyar diyar dünyayı pergelleyen bir ozan. Coğrafyalarım vardır benim. Göçmen kuş misali coğrafyaların kaderini en iyi ben bilirim. Sözün sahibini en iyi ben anlarım.
Otuzbeşinde yarıladığımda mısra yolculuğumu, hizalayamadığım çocuk duygularım sökün geldi. Ne kadar tanıdık, sarıp sarmalanmalık. Mutluluk ve hüznün aynı kalpte bu denli kardeş olduğu bir duygu, otuzbeşlik çocuk gibi. Uyaksız, vezinsiz serbest bir şiir gibi yaşadıklarım. Garipçi”ler misali kalıpsız, Ankara’yı dinledim gözlerim aralı…
Tabanlarım tozu dumana katarak gezinirken Tunalı Hilmi kaldırımlarında; vitrinler yabancı, yapılar bi hoş gelmişti. Vızır vızır geçen arabaların ve koşuşturan insanların arasında bir şehri keşfetmenin heyecanıyla ona alışmanın korkusu ruhumda anlamsız bir cenk halindeydi.
Olduğum yer kaderimdi! Bu şehirli ben değildim. Metropolün kalbine düşmüş bir göktaşı misali belki de oynayan ben ama yaşayan kaderimdi.
Şehre yabancılaşır, içim ürperir, eski coğrafyamın ruhumda bıraktığı izleri kaldıraç yaparak olduğum yerden sıçrar, bir düş yolculuğuna çıkarak zamandan ve mekândan soyutlanırdım.Değdiğim coğrafyada yeni bir yazgının başındayken ben eskiye takılı kalmıştım vefa gibi. Hep de böyle olur; bulunduğun şehre reva olur!
İnsan bir kentten başka bir kente göçerken ruhu ve kalbi kendine hep geç yetişir.
Git gellerimin! Anımı heba etmenin dışında gayreti olmadı. Mümkün değildi bu şehre alışmam, onun da bana alışması. Ve tam alıştım derken yolumun neresindeyim bilmeden Orhan Veli’nin şehrini gözlerim kapalı hissetmeye geldim. Ama her göç yolculuğumun aksine bu defa ruhuma ve kalbime ben yetiştim.
Kaderim değişir mi bilmem ama şehrimin rengini değiştirdim.
