sızılı köy istasyonunun tek ineniydim. bavulum elimde yürüdüm güneşin ve otların içinde. bir saate kalmadan vardım köy evine; durdum, bavulumu yere koydum, bi cigara yaktım, içime çektim, içimi çektim, başladım ağlamaya. altmış yıldır beklediğim ân buydu. bir koyun, bir it, bir kedi olsun, kimse yoktu, ben dâhil hiç kimse. sundurmaya çöreklenmiş kör koltuğa bi çökmüşüm ki sormayın: sabâh. kilidini açtım, çıkını çıkardım, üç-beş yudum suyla iki zeytin bir dilim... bu kuş da neyin nesi: can: yıkıldım. ölüler köyünde bir hayat; hayret! meydana indim, kahveye uğradım; suyumdan döktüm, bir kaşık ekledim kahvemden, ocağa uzattım cezveyi, kibritimi yaktım ki tüp boş. orta parmağımla karıştırıp içtim küt fincada.. cigaramla. hiçbir resmi tanımıyordum, hiçbir örtüyü, masayı, sandalyeyi; hiçbir şeyi ağaç kahvenin dışında. taş sokaklardayım şimdi: yosun tutmuşluğunda serinledi rûhum diyemem. gün ortası pek sıcak. başıboşuydum köyün: ne hoş ve ne buruk bir his. muhtarın kapısını yumrukladım.. çıt yok. camından baktım yarım yamalak: bomboş. ikâmetgâh senedimi isteyecektim oysa, üç nüshâ: biri dedemgillerin kapısına, biri istasyonun duyuru levhâsına, biri de göğsüme iliştirilmek üzre. neyse.. ne çocukluk anılarımın izini sürmekti derdim ne ölülerimin: boyumca bir toprağa uzanmak, körlemesine bakmak göğe, kalakalmak düşüncesiz, düşsüz, rüyasız, kâbussuz, öylece, ölece… susmalıyım dedim kendime, tâ kent-evime dönene dek, yatağıma yatana dek, göğsümü sıka sıka uyuyana dek, uyanmayana dek. derken yanık dallar, dökük yapraklar, solgun çiçekler, çürük meyveler vesâire. çarpıntısı  azalıyordu kalbimin. üç-beş ilâcımı içtim üç-beş yudumla, bi cigarayla, bi cigarayla daha. ne dağının doruğu ne bağının üzümü ne sokaklarının sevinci. ricâ-minnet indirdiydi demiryolcu emeklisi dedemin silâh arkadaşının torunu makinist tedâvülden kaldırılmış köy istasyonuna, ‘dönüşte alırım seni’ deyip, ‘yarın akşam 18.15’te.. burdan.’ demiryolcu dedemin kartı: bana kalan mîrâs: tepe tepe kullanıyorum işte.. fenâ mı?!  her demiryolu yolculuğum bedâvâ.. sızı da dâhil! hem bunları niye anlatıyorum ki?! dedemin uğramadığı evi harâbeymiş, ninem kahrından ölmüş, çocukları dağılmış dört bir yana, torunları hayırsızmış falan-filan; bir koyun, bir it, bir kedi olsun, kimse yokmuş, ben dâhil hiç kimse köyde, kime ne! soğuk kahve içmişim, muhtarın kapısına dayanmışım, çocukluğuma el bile sallamamışım, dert mi?! bu güzel gibiydi; sanki, kırık bir güzellik işte: boyumca bir toprağa uzanmak, körlemesine bakmak göğe, kalakalmak düşüncesiz, düşsüz, rüyasız, kâbussuz, öylece, ölece… hayattayım hâlâ diyeceğim makiniste, dedemin köyü kör, küt diyeceğim; it bile yoktu diyeceğim, bir it bile, zümrüdüankâ hâriç.. gülecek. yanyana bakacağız onunla raylara, kara tarihe, tâlihe.. suspus. onun da cigarasını yakarken, ‘sıcak kahve içelim’ diyecek, göz ederken kahve makinesine. hiçbir resmi tanımıyordum, hiçbir örtüyü, masayı, sandalyeyi; hiçbir şeyi ağaç kahvenin dışında demeyeceğim ona, taş sokaklardaydım az zaman önce, pek az zaman.. yosun tutmuşluğunda serinlediydi rûhum da demeyeceğim, gün ortası pek sıcaktı da… dalıp gideceğim yola kahve-cigara arası bir derin vakitte ve sızımı saklayacağım tâ kent-evime dönene dek, yatağıma yatana dek, göğsümü sıka sıka uyuyana dek, uyanmayana dek, uyanmayana dek, uyanmayana dek hayata.