‘şu ân’dır ağırlığını taşıtan en çok. kamburumda hem dünün izine hem yarına yer var. zaman’ı da aşarmış acı. meğer rûhu kadarmış insan!

sonra uykum geldi birden, geldiği gibi kaçtı! yokluğun boşluğundaki dağın adıdır huzûr ve varılır er-geç; inanın. inanmayan sorsun ölülerine.

a ahmak akıl; senin derdin ne?! herakleitos kadar nietzsche de sustu. e bi bildikleri vardır di mi elbet [size sûal değil ki bu, soru işâreti gelsin cümlenin sonuna!] bi cevâp aramayalı çok oldu hakikât’a. sonra dedim, gönül varken akıl da ne [yâni akla gerek yok, var iken gönül.] ufkumu açtı felsefe, tâ tanrı’ya dek. ışk ile birdir şi’r, diye hiç sorar mıyım [sormam diyorum yâni.. gayri anladınız.] ümmî olsam ümidim olurdu ölümden.

alfabe’si eksiktir yazar’ın.

alfabesi esriktir şâir’in.

baktım herkesin elinde bi boş şişe, gözyaşını damıtıyor içine!

gece: ben en çok bu mevsimi sevdim.

sabah kedi maması yiyordu kargalar, akşam çığlıkçığlığaydılar: derken zelzele!

âh! dünya işleri herhep zül. nasıl da alışıyor insan yalana!

sonra çıktım sokağa: kaçışıyor herkes deli-divâne: caddelerde parklarda, meydanlarda uğultu: korkudan çok daha büyüktür acı. (mekânı da aşarmış acı, demiş miydim?)

pakta bi banka düştü bedenim. yıldızlar cirit atıyor her yerde. yok gibisanki güz hüznü! kıyâmetin keyfini sürüyorum ben.

derken bi koca patırtı, bi kallavî fırtına: iki yanım yarılmış da, haberim yokmuş!

derken kaçışlar, haykırışlar, duâlar falan… göz gözü görmüyor kara buluttan.

birkaç saniyelik milyarlarca yıl! zaman’ı da aşarmış acı, demiştim.

şimdi ne bulut ne ağaç ne park-bank şimdi! şimdi kan çölüne dönmüş dört yanım şimdi! a aklım, sen nerdesin, nerdesin rûhum? dün mü dedim, gün mü dedim.. unuttum! uyuttuğum yarın’ın başka adı var.

pabuçlarını ararsa biri yerle yeksân olunca ya da yaslanmak için çınar, meşe, söğüt, çam… hamdır hâlâ hayat onda ve zaman ne gam, demeyin n’olur aman: hemhâl olduğunuzun adıdır mecnûn.

‘nerde kaldı ev?’ ev de ne? ‘bizim sokağa mı çıkar bu yol?’ aslâ çıkmaz. kapıyı kapatmış mıydım; ocağı, elektriği?’ heyhat! ‘pabuçlarımı gören oldu mu? siyâh.. deri.. 42…’

ayaklarım suda! arz-ı endâm eylemiş deniz parkta bi banka! bir avuç içesim vardı, içtim: dilim bi yandı, bi yandı, bi yandı.. sustum. (yazmasam mı artık, ne?.. bilemedim!)

anahtarlarını almış mıydım evin? saat kaç, saat kaç, saat…? niye sabâh olmuyor, niye gün-güneş…? çalarsa kapıyı kapıcı, açmamak olmaz! ya âidâtı istemeye gelirse yönetici? akordeoncu geçecek, bahşişsiz.. eyvâh! e kediye süt, hanıma kahvaltı hazırlamak da şart. bi de öykü bekler dergiden gençler… ayaklarım üşüdü mü ne, biraz [size sûal değil ki bu, soru işâreti…] neden kımıltısızım, soluksuz-sessiz?! herhep rüyayla düşü karıştırmışımdır ben!