Uzlaşmalardan, ahenkten ve tüm o el sıkışmalı, sarılmalı mutabakatlardan nefret ederim. Hiçbir zaman makul biri olmadım. Biriyle aynı fikirde olmak, iyi anlaşmak of başımı ağrıtır. Düzen! Bunlar hep düzen denilen boğucu, nefes alamadığım iğrenç bir hapishaneye götürür beni. Birinin buzdolabını bira almak için açtığımda, kapağı kapatmadan önce hey derim, geri zekâlı, neden dolabında birkaç tane de ren geyiği kafası yok! Beni heyecanlandıran şey çatışmadır, zıtlaşmadır. Anlıyor musunuz? Uyumsuzluk sarhoş eder beni. Biri hani olur ya, hakkımda güzel şeyler söylerse, beni methederse onun yüzüne acımayla, tiksintiyle bakar ve kes sesini ve kurbağalar gibi yüzüme bön bön de bakma lütfen diye çıkışırım. Bak derim ona, beni yanlış anlamışsın, hoş aksini beklememem gerekirdi zaten, ben hiçbir zaman bu toplumdan olmadım, evi yanarken zurna çalanların ulusundanım ben. Hayatım boyunca kanun kaçağı gibi yaşadım. Tanrı’nın buyruklarına aldırmam, ahlaki kurallarım yok. Bencil ve incelikten yoksun biriyim. Hiçbir zaman gözüpek ve özverili bir adam olmadım. Popun ve ucuz heyecanların insanıyım. Kimseyi sevmedim ve işin doğrusu kimse de beni sevmedi. Daha konuşayım mı? Ben bir uşağım tamam mı? Ben kendi aşağılık egosunun hizmetinde, hiçbir ilke ve sorumluluk duygusu taşımayan iğrenç bir parazitim. Anlaman için bunu daha nasıl basitleştirebilirim hah! Tahtaya şekil çizmemi ister misin?
Şu duygusal, nazik anlar olur ya hani, işte öyle durumlarda sevgililerim bana seni çok seviyorum falan dediklerinde, öyle sinirlerim, öyle kafamın tası atar ki! Hemen felsefe yapma isteğiyle dolarım. Allah seni kahretsin derim, bunu diyeceğine bir çekiçle ya da ona benzer bir cisimle başıma vursaydın ya keşke! "Ne?" derler "ne saçmalıyorsun ya sen şimdi?" Beni sevdiğini falan söyleme, benimle tartış derim. Bana argüman getir, bana diyalektikle, periferiyle, materyalizmle gel kadın! Çoğu küt, belermiş gözlerle bakar yüzüme, küser, gücenir. Ağlar. Bir süre sonra da sanki ben yanlış bir şey söylemişim de özür dilemem gerekirmiş gibi mahzunlaşırlar. Dilemem ve ayrılırız. Üzülürüm tabii, çünkü üzülmek istemişimdir. Allah benim belamı versin ya derim, yine yalnız kaldım gördün mü amına koyim derim. Üst geçitlerin ortasında durur, manzarayı izlerken intihar hayalleri kurarım. Ölüp gebermek, bu cefalı dünyadan siktir olup gitmek isterim. Sonra, ah işte bir süre sonra uzlaşımsızlığımın çiçekleri açar. Azametle ve keremle döner umut. Ve oturur Tanrı'nın kıt beyinlilerinin peh deyip burun kıvıracakları melankolik bir öykü yazarım.
Endülüs'teyimdir mesela, Toledo'nun serin tavernalarının birinde orta çağın işkencehanelerine benzer bir mahzende El Greco'nun kana bulanmış çömleğinden bir tas şarap içiyorumdur. Pır pır eder yüreğim işte o zaman ve içimde davullar, trombonlar çalmaya başlar. Acaba derim, kendimi öldürmek yerine gidip bir acıbadem kurabiyesi mi yesem?
Sonra nedendir bilmem ağlarım. Gratis'teki ödeme sıramdan çıkar, diş macunlarının olduğu rafların önüne gider ağlarım. Neden tanrım derim, neden her şey bu kadar hüzünlü. Şu diş ipi mesela!
