"Ölmek bir şey değil, yok olmayı bilmek gerek.

Ölüm biyolojik rastlantının alanına giriyor, iş değil. Yok olmak ise daha önemli bir ihtiyaç. İnsan, kendi yok oluşunun denetimini biyolojiye bırakmamalı. Yok olmak; ne hayata ne de ölüme denk düşen bir muamma hâlini almak. Bazı hayvanlar ile yakınlarının karşısına geçip kendilerini yok eden vahşiler bunun nasıl yapılacağını biliyorlar.

Hiçbir şey sizi heyecanlandırmıyorsa, tutkunun yerini alabilecek bir işaret bulmalısınız. Hedefsiz kaldığınızda, zorunluluğun yerini tutacak bir kural bulmalısınız. Tutkulu olmayı oynadım, şefkatli olmayı oynadım. Ayrılığı oynadım, hüzünlü olmayı oynadım. Nasıl, daha önce baştan çıkarmanın seyirliklerinde elimden geleni yaptıysam hüznün ifade edilmesi için de elimden geleni yaptım. Bununla birlikte kimi kez, düşüncelerin görünümünü vermekten ibaret kalmışım gibi geliyor. Yine de çıkış yolları olmayan kurgusal bir dünyada bizim bulmamız gereken tek çıkış yolu bu: Bir düşüncenin en başarılı işaretlerini yaratmak.

Ya da çıkış yolu olmayan duygusal bir dünyada: Bir tutkunun en başarılı işaretlerini yaratmak." (pp. 29-30)

"Nesneler ve kelimeler arasındaki fark, gerçeğin evrime dilin ise değişime yatkın olması. Dile ait olanlar nesnelerle aynı sürekliliği göstermez: Nesneler kendi maceralarını izler; oysa bir kelime, belli bir anda bir anlam kazanır ve yine birdenbire bu anlamı kaybeder. Bazı nesneler de başka herhangi bir süreç yaşamadan belirip kaybolurlar; beklenmedik bir şekilde ve kesintili olarak ama rastlantılara değil, başka bir gerekirliğe uygun olarak bir hâlden ötekine geçerler. Böylece hayatlarımız da iki ayrı dalga boyu edinir. Bunlardan birinde tasarılar ve olaylar mantıksal olarak art arda dizilirler. Diğer tuhaf eğride, aynı olaylar, bezginlik uyandıracak şekilde kendilerini tekrarlar: Bütün bir hanedanı pençesine alıp ölümsüzleşebilecek bir suç, torunlarınıza bulaşıp ölümsüzleşebilecek bir tik. Bu hayatlardan birinde düz bir yol üstünde ilerlerken, diğerinde daireler çizerek dönüp durursunuz. Bu iki çizginin kesiştiği an, son derece kritik bir ânıdır hayatınızın. Bu buluşma, mutluluğun gündönümüdür." (p.38)

"Çılgın bir dünya var; bir de onun karşısında gerçekliğin ültimatomu. Yani, dünyanın deliliğinden kaçmak istiyorsanız her şeyin çekiciliğinden fedakârlık etmek zorundasınız. Dünya, 'çılgınlığını sürekli artırarak fedakârlığın da değerini yükseltti. Gerçeğe yapılan şantaj. Bugün, hayatta kalmak için yanılsamalar hesaba katılmıyor; giderek gerçeğin geçersizliğine yaklaşmak." (p.43)

 

Kaynak: Cool Anılar I-II 1980-1990, Jean Baudrillard, Çeviren: Ayşegül Sönmezay, Ayrıntı Yayınları