[button]Semih Gümüş[/button] Dergiciliğin nasıl bir tutku olduğunu dergicilik yapmayana anlatmak zordur. Olanaksızdır demek belki daha doğru. Yayıncılığın bir alanı sanılır dergicilik, değildir. Kitap yayımlamaya benzemez. Tyler Brule’nin çekim alanı gitgide genişleyen dergisi Monocle’ın İstanbul’da bir ofis açacağı haberi ve Brule’nin hazır gelmişken yaptığı söyleşilerde dile getirdiği İstanbul ile ilgili düşünceleri meraklılarının gözünden kaçmamıştır. Meraklı olmayana bir şey anlatmaz sanırım –kimdir o!– ama meraklısı için Tyler Brule ve Monocle’ın özel bir yeri var. Conde Nast gibi bir dergicilik devinin savaş alanında Monocle’a açtığı yer, Tyler Brule’ye farklı bir gözle bakmamızı sağlıyor. Böyle olması da gerekir. Monocle da bağımsız bir dergi. Bakmayın New York’un göbeğinden çıkışına. Bir dergicilik tutkununun, alanındaki bütün birikiminin bireşimi olarak ortaya çıkardığı, yüksek başarısıdır o. Bizde dergicilik bir olgu, bir kavram, bir yaşam biçimi olarak görülmüyor, öyle de yaşanmıyor. Büyük eksiklik. Nedenlerinin bazıları anlaşılır, bazıları bu çoraklığın ürünü. Anlaşılır yanı, ekonomik güçlükler. Hem dergicilik yirmi otuz yıl öncesine göre pahalı bir iş, yani başlangıçta iyi kötü bir para bulmayı gerektiriyor. Hem de dergi satmak zor olduğu için, bir kısır döngü içinde az satışlara mahkûm olan dergilerin kalp kapakçıkları daha baştan arızalı oluyor. Çoraklık, anlayıştan elbette. Bir anlayış çoraklığı, düşünce çoraklığı içinde kavrulageldik. Dergicilik kültürümüz var mı, diye soralım. Olduğunu söyleyemem. Asıl neden, medya holdinglerinin dergilerinde çalışanların, o dergileri kendi çıkardıkları bir dergi gibi benimsemelerinin olanaksızlığı. Yaptıkları işi sevdiklerinden kuşku duyulmaz. Gelin görün ki, ekmek elden su gölden dergi çıkararak bu işin maliyet, dağıtım, satış, tanıtım, okur ilişkilerindeki çetin çaprazları en doğru noktada birleştirmenin canavarın ağzından ekmeği kapmak olduğunun anlaşılabileceğini ve bu müthiş güçlükleri etinde teninde hissetmeyenlerin tam dergicilik yaptıklarını düşünmem olanaksız. Öteki bir iş ve karşılıklı çıkara dayanır. Bir de dergi çıkarıp da bir türlü geleneksel, eski, denenmesi gereksiz biçimler içinde, sonu artık pek olmayan bir anlayışta dergicilik yapan tutkulu dergiciler var var olmasına ama kırık dökük dergicilikten bir kültür yaratılamıyor artık. Örnekleri edebiyat dergileri arasında var. Niçin satılmıyor, sorusuna verilen yanıtlar orada hep topu karşıdakine atarak yanıtlanıyor. Oysa dergicilik, düşünün, bu toplumda en az sayıda kişinin dert ettiği bir iş. Demek yapan altın bulur. Para değil ama benzersiz bir iş yapmanın verdiği benzersiz duyguyu. Tyler Brule, “Dergiler, gazeteler entelektüel dünyanın en kıymetli aksesuarı,” diyor. “Bir Hermes fuları, çantası kadar değerli ve anlamlı bir obje.” Ah bir de bunun farkında olsalar. Medya holdinglerinin sığınıklarında dergi çıkaranlar, kendi kıt olanaklarıyla çıkardıkları dergilerin değerini bilmeyenler, derginin fiyatı bir lira arttığı zaman sorgulayan okurlar... Bakın bir yılda en az kırk bin çeşit kitap yayımlanırken en çok bin çeşit dergi yayımlanıyor. Bizde bir yer edecek kitapların sayısı birkaç binken, hep aklımızda tutabileceğimiz dergi sayısı yüzü geçmez. İşte bu kadar değerlidir dergiler. Notos’a bir gün bile başka bir gözle bakmadım. Ümitsizliğe kapıldığım bir gün de olmadı. Ömrü uzun olur mu, diye düşünmedim. Bağımsız dergi iradecilikten güç alır, diye başlarken irademizin tükenmez olduğundan emindim. Şimdi bakıyorum, Notos gözlerimin önünde bir mücevher gibi. Herkese aynı parıltıyı vermiyor elbette, öyle görünmesini de bekleyemem ama bana öyle görünüyor ya. Elimi üstüne koyduğum zaman... Dergicilik böyle bir duygu.