1
Gurur ve gösteriş farklı şeyler, ama sık sık aynı anlamda kullanılıyorlar. İnsan gösteriş düşkünü olmadan gururlu olabilir. Gurur daha çok kendimizle ilgili görüşümüze bağlıdır, gösteriş ise bizim hakkımızda başkalarına ne düşündürmek istediğimize.
2
Geçmişin sadece hatırlamaktan zevk aldığınız kadarını düşünün.
3
Her parçası keyif vaat eden bir plan asla başarılı olamaz; büyük bir hayal kırıklığını önlemenin tek yolu ufak bir sıkıntıyı savunmaktır.
4
İnsan tek bir haklı söz söylemeden birini sürekli olarak taciz edebilir; ama insan arada bir zekice bir şey söyleyivermeden birine ilelebet gülemez.
5
Hata yapma ya da başkalarını mutsuz etme kastı olmadan da hata yapılabilir ve üzüntğ verilebilir. Düşüncesizlik, başka insanların duygularına karşı dikkatsizlik, kararsızlık da aynı işi görür.
6
“Şiiri hep aşkın gıdası olarak düşünürdüm.”
“Sağlıklı, güçlü, iyi bir aşk için doğru olabilir. Zaten güçlü olan bir şeye her şey iyi gelir. Ama eğer zayıf, cılız bir eğilimse tatlı bir sone açlıktan öldürür onu.”
7
Her duygusal tepki aklın sınamasına tabi tutulmalıdır; kanımca, gösterilecek tepki duyulan ihtiyaçla orantılı olmalıdır.
8
Akıl vermeyi hepimiz severiz, ama sadece bilmeye değmeyecek şeyleri öğretmeyi severiz.
9
Bir insanın bugünkü hatalarını ortaya dökmek adaletsizlik görünebilirdi.
10
Kesinlikle. Ama acı sözler söyleme talihsizliği, içimde büyüttüğüm önyargıların doğal sonucu.
(Jane Austen, Gurur ve Önyargı, Çeviren: Hamdi Koç, YKY, 2006)
