Nefes nefese uyandım yine uykumdan. Çok garipti dün gece gördüklerim. Değişikti her şey, çok farklıydı. Bu sabah öncekilere hiç mi hiç benzemiyordu. Duvarların rengi ortadaki yuvarlak sehpa duvara sabitlenmiş duran plazma televizyon perdeler koltuklar, hepsi çok farklıydı. Şifonyerin üzerinde duran kafesin içindeki sarı kanarya bile çok değişikti. Tüylerinin rengi solmuş, çok yorgun görünüyordu buradan bakınca. Hiç ötmüyordu nedense. Kanat bile çırpmıyordu. Bana mı küsmüştü, yoksa hasta mıydı, bir türlü anlayamadım. Oysa bu saatlerde şımarık, neşeli kafesinin içinde pır pır uçuşurdu. Çok tuhaf bir gün bugün, dün gece yine o korkunç kâbuslardan birini gördüm. Sabah uyandığımda, gece uyurken gördüklerimi tanımlamak ve neden rüyalarıma girip beni rahatsız ettikleri çözmek için salondaki pencerenin tam karşısında duran siyah deri döşemeli tek kişilik koltuğa oturdum. Odanın içi karanlık ve sisliydi. Kafam yine her zaman olduğu gibi karmakarışıktı.
Bu sabah diğerlerine hiç benzemiyordu. Karşıki apartmanların en üst katlarının arasından sadece bir kısmını görebildiğim güneş bile, sanki doğmak istemiyordu. Bir gariplik vardı bugün. Ürktüm, ellerimle yüzümü tokatladım bir iki defa. Sonra tek kişilik siyah döşemeli koltuğuma gömüldüm. Bütün vücudumu sarıp sarmaladı koltuğun deri döşemesi. Isındım, dün gece bedenimden boşalan soğuk terler yüzünden titreyen ellerim ayaklarım ve gövdem artık titremiyordu. “İyi ki almışım seni,” deyip okşadım iki elimle koltuğu. Neden sürekli kâbus görüyordum, hiç anlam veremiyordum bir türlü. Mesela rüyamda bindiğim o mavi tren gidip görmeyi en çok istediğim şehirlere doğru hızla ilerlerken girdiği karanlık tünelden saatlerce çıkmıyordu. Tünelin içindeki tanımlayamadığım canlılar müthiş bir çabayla beni korkutmaya çalışıyordu sürekli. Sebebini anlayamıyor, çözemiyordum. Ne alıp veremedikleri vardı benimle acaba? Bilemiyordum. Seyahat etmek için bindiğim tren, birdenbire çocukken lunaparkta bindiğim korku trenine dönüşüyordu. İnsan neden korkmak için para verip korku tüneline girer? O da farklı bir soru ya. Neyse seyahat etmek için bindiğim tren, dönüp dolaşıp beni içine çeken korkunç bir kâbusa dönüşüyordu her seferinde.
Bu sabah, diğerlerine hiç mi hiç benzemiyordu. Duvardaki saatin kadranı, güneşin doğuş saatini gösteriyordu, fakat güneş hiç görünmüyordu ortalıkta. Bu saatlerde, hiç olmazsa karşıki yüksek apartmanların arasından bir kısmı görünürdü. Bir tuhaflık vardı, ama çözemiyordum. Kalkıp mutfağa gitmek istiyordum kahvaltı hazırlamak için. Yapacak çok işim vardı bugün. Kalkmak istiyordum artık tek kişilik siyah koltuğumdan. Ama beni engelleyen tutan bir güç vardı anlayamadığım. Birdenbire yine o mavi trende yolculuk yaparken buldum kendimi. Yeni şehirler, köyler, kasabalar bir bir geride kalıyordu hızla ilerleyen trenin penceresinden bakınca. Sonra ulu bir dağ göründü uzaklardan. Tam altında bir tünel. Tünele girer girmez, inanılmaz bir korku kapladı içimi. Kan ter içinde uyandım yine. Gözlerimi açtığımda dün gece gördüğüm kâbusun aslında başka bir kâbusun içinde olduğunu anladım.
Salona gittiğimde tek kişilik siyah döşemeli koltuğum yerinde yoktu. Zira hiç öyle bir koltuğumda olmamıştı.
