Meksikalı yazar Álvaro Enrigue'nin seçtiği kendisinden önce yazılmışlarla ilişkilendirdiği on kitaplık listesi bütün okurlar için ilgi çekici olmalı.
Jorge-Luis Borges “Don Quixote Yazarı Pierre Menard” öyküsünde, şöyle der: “Menard'ın, yaşamını çağdaş bir Quixote yazmaya adadığını ima etmeye kalkışanlar onun yüce anısına saygısızlık ediyorlar. O, başka bir Quixote yazmak değil, bunu yapmak kolaydır, Don Quixote kitabının kendisini yazmak istiyordu. Söylemeye gerek yok, özgün eseri kelimesi kelimesine yeniden yazmayı aklından bile geçirmiyordu, onun amacı kopya etmek değildi. Onun akıllara durgunluk veren amacı, Miguel de Cervantes’inkilerle –sözcük sözcük, satır satır– örtüşecek birkaç sayfa yazabilmekti.” (Can Yayınları, Çev. Fatih Özgüven, Yolları Çatallanan Bahçe) Öyküde yıllarını verdikten sonra, Menard amacına erişir, Cervantes’in romanının iki buçuk bölümünü 'yeniden' yazar.
Kitapların yazarların deneyimlerinden mi, yoksa öncesinde yazılmış başka kitaplardan mı doğduğu sorusu da hep sorulagelmiştir. Meksikalı yazar Álvaro Enrigue'nin seçtiği kendisinden önce yazılmışlarla ilişkilendirdiği on kitaplık listesi bütün okurlar için ilgi çekici olmalı:
• Roberto Bolaño'nun eseri 2666, sınır kasabasında yaşayan dejenere bir toplumun korkunç cinayetini anlatırken, Türkçeye henüz çevrilmemiş yazar Sergio González'in Huesos en el desierto, Bones in the Desert, eseriyle benzerlik kurar.
• Fernando Vallejo'nun Our Lady of the Assassins için seçtiği mekân olan Kolombiya şehri Medellin, Dante'nin Cehennemi'yle bire bir örtüşür.
• Carlos Fuentes'i diplomatlıktan vazgeçirip tam zamanlı yazar olmasına neden olan ilk romanı Where the Air Is Clear ise, ideallerinden vazgeçerek başarılı bir finansçı olan Federico Robles'in hikâyesini anlatır, asıl Mexico City'nin biyografisini çıkarırken, John Dos Passos'un New York şehrinde Caz Çağı'na geçişi hakkındaki romanı Manhattan Transfer'i (1925) hatırlatır.
• Juan Rulfo, Pedro Paramo. Modern Meksika edebiyatının belki de en önemli romanlarından biri olan Pedro Paramo, Amerikalı yazar Edgar Lee Masters'ın şiirlerini derlediği 1915 tarihli Spoon River Anthology'siyle konuşur. Masters'ın adını yazarın büyüdüğü topraklardan akan Spoon River'dan alan düşsel kasabası Spoon River'da iki yüz yirmi karakterin, iki yüz kırk dört yaşamı ve kaybedişleriyle bir kasabanın tarihi anlatılırken, Comala'nın tarihini ölü seslerden dinleriz.
• James Joyce'un Ulysses'inin ana planının Homeros'un Odysseia'sı üstüne kurduğu herkesce bilinir.
• Enrique Vila-Matas, Dublinesque. İspanyol yazar Joyce'un dünyasına bağlı sembollerle dolu bir maceranın izini sürer. Odasından çıkmayan, mental faaliyetlerini minimuma indiren karakter Telemachus'a dönüşmeden önce, bir Bloomsday günü kendisini son kez Dublin sokaklarına vurur.
• Gustave Flaubert, Madam Bovary. Herkesin okuduğu romanınsa, romanların atası Don Quixote'ye öykündüğü ileri sürülüyor. Madam Bovary benim, diyen Flaubert ile karakteri bu kadar yakınsa, şövalye romanları okuyarak aklını yitiren Don Quixote, romantik romanlar okuyarak kendini kaybeden Madam Bovary'nin dişi reenkarnesi olabilir, diyor Meksikalı yazar Álvaro Enrigue.
• Julian Barnes, Flaubert'in Papağanı. Farklı yüzyıllara ait iki öykü, anlatı boyunca birbirine eklemlenir ve roman kahramanı Braithwaite'nin kişisel yaşamı ile edebiyat tarihine "Gerçekliğin" babası adıyla geçmiş olan Gustave Flaubert'in yaşamı arasında yüzyıllar ötesinde anlamlı bir köprü kurulur.
• J.M. Coetzee, Foe. Gemi kazasından kurtulup bir adaya sığınan bir kadını anlatan kısa romanda, Susan Barton Cruso adında bir gemici ve kölesi Cuma'nın son yıllarına tanık olur. Kurtarıldıktan sonra Daniel Foe'yu hikâyeyi yazmaya ikna eder.
• Michel Tournier, Cuma. Coetzee'nin Foe'sunu yayımlamasından yirmi yıl kadar önce Tournie altmışların ortalarında Cuma'yı yayımlar. Gemi kazasında sığındığı adada Batı kültürünü yeniden kuran Robinson ile kölesi Cuma yeniden yazılır.
Jorge-Luis Borges “Don Quixote Yazarı Pierre Menard” öyküsünde, şöyle der: “Menard'ın, yaşamını çağdaş bir Quixote yazmaya adadığını ima etmeye kalkışanlar onun yüce anısına saygısızlık ediyorlar. O, başka bir Quixote yazmak değil, bunu yapmak kolaydır, Don Quixote kitabının kendisini yazmak istiyordu. Söylemeye gerek yok, özgün eseri kelimesi kelimesine yeniden yazmayı aklından bile geçirmiyordu, onun amacı kopya etmek değildi. Onun akıllara durgunluk veren amacı, Miguel de Cervantes’inkilerle –sözcük sözcük, satır satır– örtüşecek birkaç sayfa yazabilmekti.” (Can Yayınları, Çev. Fatih Özgüven, Yolları Çatallanan Bahçe) Öyküde yıllarını verdikten sonra, Menard amacına erişir, Cervantes’in romanının iki buçuk bölümünü 'yeniden' yazar.
Kitapların yazarların deneyimlerinden mi, yoksa öncesinde yazılmış başka kitaplardan mı doğduğu sorusu da hep sorulagelmiştir. Meksikalı yazar Álvaro Enrigue'nin seçtiği kendisinden önce yazılmışlarla ilişkilendirdiği on kitaplık listesi bütün okurlar için ilgi çekici olmalı:
• Roberto Bolaño'nun eseri 2666, sınır kasabasında yaşayan dejenere bir toplumun korkunç cinayetini anlatırken, Türkçeye henüz çevrilmemiş yazar Sergio González'in Huesos en el desierto, Bones in the Desert, eseriyle benzerlik kurar.
• Fernando Vallejo'nun Our Lady of the Assassins için seçtiği mekân olan Kolombiya şehri Medellin, Dante'nin Cehennemi'yle bire bir örtüşür.
• Carlos Fuentes'i diplomatlıktan vazgeçirip tam zamanlı yazar olmasına neden olan ilk romanı Where the Air Is Clear ise, ideallerinden vazgeçerek başarılı bir finansçı olan Federico Robles'in hikâyesini anlatır, asıl Mexico City'nin biyografisini çıkarırken, John Dos Passos'un New York şehrinde Caz Çağı'na geçişi hakkındaki romanı Manhattan Transfer'i (1925) hatırlatır.
• Juan Rulfo, Pedro Paramo. Modern Meksika edebiyatının belki de en önemli romanlarından biri olan Pedro Paramo, Amerikalı yazar Edgar Lee Masters'ın şiirlerini derlediği 1915 tarihli Spoon River Anthology'siyle konuşur. Masters'ın adını yazarın büyüdüğü topraklardan akan Spoon River'dan alan düşsel kasabası Spoon River'da iki yüz yirmi karakterin, iki yüz kırk dört yaşamı ve kaybedişleriyle bir kasabanın tarihi anlatılırken, Comala'nın tarihini ölü seslerden dinleriz.
• James Joyce'un Ulysses'inin ana planının Homeros'un Odysseia'sı üstüne kurduğu herkesce bilinir.
• Enrique Vila-Matas, Dublinesque. İspanyol yazar Joyce'un dünyasına bağlı sembollerle dolu bir maceranın izini sürer. Odasından çıkmayan, mental faaliyetlerini minimuma indiren karakter Telemachus'a dönüşmeden önce, bir Bloomsday günü kendisini son kez Dublin sokaklarına vurur.
• Gustave Flaubert, Madam Bovary. Herkesin okuduğu romanınsa, romanların atası Don Quixote'ye öykündüğü ileri sürülüyor. Madam Bovary benim, diyen Flaubert ile karakteri bu kadar yakınsa, şövalye romanları okuyarak aklını yitiren Don Quixote, romantik romanlar okuyarak kendini kaybeden Madam Bovary'nin dişi reenkarnesi olabilir, diyor Meksikalı yazar Álvaro Enrigue.
• Julian Barnes, Flaubert'in Papağanı. Farklı yüzyıllara ait iki öykü, anlatı boyunca birbirine eklemlenir ve roman kahramanı Braithwaite'nin kişisel yaşamı ile edebiyat tarihine "Gerçekliğin" babası adıyla geçmiş olan Gustave Flaubert'in yaşamı arasında yüzyıllar ötesinde anlamlı bir köprü kurulur.
• J.M. Coetzee, Foe. Gemi kazasından kurtulup bir adaya sığınan bir kadını anlatan kısa romanda, Susan Barton Cruso adında bir gemici ve kölesi Cuma'nın son yıllarına tanık olur. Kurtarıldıktan sonra Daniel Foe'yu hikâyeyi yazmaya ikna eder.
• Michel Tournier, Cuma. Coetzee'nin Foe'sunu yayımlamasından yirmi yıl kadar önce Tournie altmışların ortalarında Cuma'yı yayımlar. Gemi kazasında sığındığı adada Batı kültürünü yeniden kuran Robinson ile kölesi Cuma yeniden yazılır.
