Fikret, Sirkeci’den kalkan altı yirmi “Adalar” vapuruna doğru Yeşilköy yönünden yol alırken ani bir hareketle Kumkapı Balık haline girdi. Yeni aldığı mavi Ford Taunus arabasını en yakın noktaya park edip, tiril tiril lacivert keten takım elbisesinin altından parlayan ve her halinden “Fransa’dan geldim ben” diye bağıran ayakkabılarını ıslatmamaya çalışarak, aile balıkçısı Sivaslı Hüseyin’in tezgaâhına ulaştı. Kumkapı Balık halinde hemen tüm balıkçı esnafı Sivaslıdır. Midyeciler Mardinli, Kokoreççiler Aydınlıdır çoğunlukla.
“Göçmen balıklar gideli beri oltadan çok bir şey çıkmıyor bu yıl abi ama sana verebileceğim iki kilo izmarit, bir buçuk kilo gümüş var. Hazırlatayım mı?”
“Güzelce de paket et, adaya gidecek Hüso.”
Pall Mall sigarasından derin bir nefes çekti Fikret. Büyük Hanım bu hafta sonu kıyameti koparacaktı. Öğrenmişti olanları. Ailelerinde boşanma yoktu, Nereden çıkmıştı bu ayrılık? Torun kimde kalacaktı? Henüz dört yaşındaki kızına nasıl kıyıyordu?
Abisi ve yengesi belli etmeseler de onun yanında duracak, gerginliği yumuşatmaya çabalayacaklardı. İkisi de biliyorlardı, bu evlilik ilk günden kadüktü. Diğer ev halkı etkisiz elemandı, küçüktüler.
Vapurdan inip aile evine doğru faytona bindiğinde, arabasını açık oto parka bırakmanın verdiği pişmanlık, yeni yaşamına doğru aldığı tüm kararların ağırlığından daha fazla oturuyordu içine.
Otuz dört yaşında ve filinta gibiydi, tıpkı abisi ve rahmetli babası gibi. İyi eğitim almıştı, çok çalışkandı. Altı yıl evvel annesinin zoruyla yaptığı evlilik sadece acı veriyordu Fikret’e. Eşi ondan çok annesiyle yaşıyor, ailenin sunduğu refahtan ve konfordan payını alıp, süs bebeği görüntüsü ve sonradan olma kibar ses tonuyla, ancak Büyük Hanım’ı etkileyebiliyordu. Bir kere bile seviştikten sonra sarılamamıştı karısına. Yatakta keyifle, tüm kokuları ve terleri birbirine karışıp sigara içmemişler, sevişme sonu öpücüğü vermemişlerdi birbirlerine. Canan hemen yataktan fırlar, sanki kocasına ait tüm izleri yok etmek ister gibi uzun uzun yıkanırdı. O kadar uzun sürerdi ki bu arınma faslı, saat kaç olursa olsun odayı terk ederdi Fikret, dayanamazdı.
Bahçeye girdiğinde başta kendi kızı, tüm çocuklar ona koştu, Hepsini öpüp okşadı, hediyelerini verdi. Ellerindeki çikolatalarla dört bir yana dağıldı çocuklar. Balıkları mutfağa yolladı. Abisiyle yemek öncesi iki tek attılar yeşil erik ve beyaz peynir eşliğinde. Sofra kuruldu, bütün aile yerlerini aldı masada.
Büyük hanım en son geldi ve üç oğlunun rakı bardaklarını görmezden gelerek, onlarda uzak köşesine “Bismillahirahmannirahim” diyerek oturdu. Oğullar, gelinler ayağa kalktı, Büyük Hanım yerleşene kadar beklediler.
Başındaki çay yeşili örtünün en görünür yerine iliştirilmiş zümrüt iğne, annelerinin gücünü vurgularcasına ışıldıyordu.
“Bu benim ilk ve son sözüm, eğer gelinimden boşanırsan, ne benim ne de kızının yüzünü göremezsin. Karın da kızın da benimle yaşar ve cenazeme gelemezsin.”
Fikret rakısından aldığı yudumu yutamayıp, ağzında bir iki çevirdi ve abisine baktı. Abisi başını önüne eğmişti. O ara evin emektarı, zeytin yağında kızartılmış gümüşleri ve asma yaprağına sarılı izmaritleri masaya getirdi.
Herhangi bir tepki alamayan büyük Hanım, “Biz bunları ne zaman balıktan saydık, yaz aylarında bile olta lüfer bulunur, denizin köküne kıran mı girdi,” dediğinde abisi Fikret’e, seni anlıyorum ama şu an için yardım edemiyorum, zamana bırak bakışları atarken, karısının elini sıkıca tutup ona da, seninle hiç ilgisi yok, senden çok önceydi, biliyorsun mesajı vererek Büyük Hanım’a döndü,
“Hatırlıyor musun? Anne, çok geç bir adamken beni Agavni’den ayırdığın yaz da hiç balık çıkmamıştı.”
“O yaz denizin küstüğü söylendi.”
