Raci Bey uyandığında neredeyse öğlen olmuştu. Matbaayı aradı ve işinden o gün için izin istedi. Tek istediği biraz yalnız kalıp dinlenebilmekti. Yatağında doğruldu, pencereden dışarıyı seyretti. Yıllardır bu baba yadigârı evde yaşıyordu. Eşi öldükten sonra yapayalnız kalmıştı. Yatağının altında terliklerini ararken bir an kedisinin yokluğunu fark etti. Her sabah uyandığında onu kendisini beklerken görmeye çok alışmıştı. Mutfağa geçerken sağa sola bakındı ama ortalıkta yoktu. “Bahçededir mutlaka,” diye mırıldandı kendi kendine. Kahvaltı ederken bir yandan da gazeteleri karıştırdı. Şu sıra ilgisini çeken herhangi bir şey yoktu. Eskisi gibi spora ilgisi de kalmamıştı artık. Yılların yorgunluğu ve eşinin yokluğu onu karamsar kılmış, iyice içine kapanmasına neden olmuştu. Aslında bu karamsarlığı, içinde dinmeyen bir iç huzursuzluk, bir arayış hep vardı. Gün geçtikçe içindeki bu boşluk daha çok büyüyor ve onu tamamen içine çeken bir kuyuya dönüşüyordu. Şehrin kalabalığı içinde daha çok yalnızlaşıyor, her geçen gün o kuyunun dibine bir adım daha yaklaşıyordu. Gözleri tabağının etrafında uçuşan sineğe takılı kalmışken bir anda bahçeden gelen ufak bir tıkırtıyla kendine geldi. Kedisini hatırlayıp hemen yerinden fırladı ama ortalıkta hiç kimsecikler yoktu. “Döner gelir nasılsa,” diye mırıldandı. Dışarıda insanı çeken bahar havasına benzer bir hava vardı, biraz yürümek iyi gelir deyip çıktı. Eve döndüğünde saat epey ilerlemişti. Evdeki tek can yoldaşı kedisi hâlâ yoktu ortalıkta, Raci Bey iyiden iyiye meraklanmaya başladı. Evin her tarafını aramaya başladı. Bahçedeki kulübeye, açık duran kasalara, aklına gelen her köşeye bakındı. Aniden evin arka tarafından yıllardır öylece duran kuyuyu hatırladı. Hızlı adımlarla yürüdü başını hafifçe uzatıp dinledi ama hiç ses yoktu. Çaresizce geri döndü. İçinde tarifsiz bir acı oluştu. Tekrar geri döndü ve kuyuya inmeye karar verdi. Başka türlü içi rahat etmeyecekti. Beline sımsıkı bir halat bağladı, elinde küçük bir fener, yavaşça inmeye başladı. Aşağı indikçe kuyudaki soğuk suyun etkisiyle üşüdüğünü hissetti. Ayağını attığı her taşın onu daha çok içine çektiğini gördü. Karanlık çoğaldıkça içinin daha çok aydınlandığını fark etti. İçinde karşı konmaz bir merak vardı şimdi. Aşağı iniyor indikçe merakı daha da çoğalıyordu. Bir anda bambaşka bir dünyanın içine giriyordu sanki. Her adımda yeniden doğuyor, yıllardır içinde çırpınıp durduğu o tekdüze hayatından biraz daha uzaklaşıyordu. Kaç saattir ordaydı zaman nasıl geçiyordu hiç fark etmemişti. Birden çok uzaktan bir kedi miyavlaması duydu. Bu onun saatlerdir, günlerdir, belki aylardır aradığı kedisiydi. Sesi dikkatle dinledi ve artık çıkma zamanı diye düşündü. Çilesini tamamlamış bir derviş edasıyla asıldı halata. Yukarı çıkınca yorgunluktan bitkin düşmüş bir halde oturdu kuyunun başına. Kedisini kucağına alıp yeni yeni doğmaya başlayan güneşi seyretti. Gün olanca güzelliğiyle aydınlandı. Çınar ağacının dalında bir serçe öttü, Raci Bey dudağında hafif bir tebessümle evinin kapısından içeri seğirtti.