Ruhum başka bir zamanda dalgalanıyormuş gibi, dalıp gittiğim yerden kül tablasından yükselen sigara dumanlarının ortasından geçen otomobil seslerine karışıyordu. Elim çenemde, bu paslanmış seslerin arasında ne yapacağımı bilmeden öylece oturuyordum. Yükselen bu sesler ait olduğum yeri biraz olsa hatırlatsa da, zihnimi ne kadar zorlarsam zorlayayım duvarları, resimleri, perdeleri, kitapları, masaları ve bekledikçe renklerini kaybeden renkleri seçemiyordum artık. Ruhum başka bir zamanda dalgalanıyordu, ancak otomobiller hâlâ sigara dumanlarının arasından yükselen korna sesleriyle, lastik gıcırtılarıyla, hiç durmadan gidilen ancak varılmayan yollarıyla, ve o yolların uzaklıklarıyla dumanları perde gibi yırtıp düşüncelerimin de ortasından geçiyordu.
Hatta otomobilleri kullanan şoförler ağızlarıyla değil de uykularının en derin yerinde gördükleri kâbuslarıyla sigara içiyor olacaklardı ki, dumanlar içinde çoğalan dumanlarla oturduğum yer gittikçe hiçliğe dönüşüyordu. Ben böyle hiçliğin ortasında oturmuş ne yapacağımı bilmeden sigara içerken, dumanların arasından çıkıp gelen renksiz bir otomobil sarsıla sarsıla zınk diye durdu karşımda. Uzayıp giden yüz çizgileriyle olduğundan daha yaşlı gözüken bir adam camdan çıkardığı kafasını aniden gökyüzüne kaldırıp gri bulutlara baktı. O öyle bakarken ben de onun gözlerinde kuş kanadı gibi yansıyan griliklere baktım.
Sonra birden bana dönüp, Ruhunu mu arıyorsun, diye sordu.
Ne yapacağımı ne diyeceğimi bilemeden olduğum yerden ürpererek yoğunlaşan dumanların ardına saklanmak istediysem de bunu bir türlü yapamadım. Yahut yaptıysam da bu adam nereye saklanırsam saklanayım her yeri gören gözleriyle kılını kıpırdatmadan öylece durmuş vereceğim cevap için bana bakıyordu. Bedenimin ağırlığıyla oturduğum yerde titrerken, kalbim olduğundan daha hızlı çarpıyordu göğüs kafesimin içinde. Hatta sessizleşen şehrin gürültüleri göğüs kafesimde yankılanıyordu artık. Ben cevap veremedikçe bu adam; başını hızla gri bulutlara kaldırıyor, sonra kolunda duran saatin gölgesine bakıp duruyor, durdukça sabırsızlıkla olduğu yerde tir tir titriyordu.
Yağmur yağacak, daha fazla bekleyemem, dedi.
Başını hızla camdan içeri sokup, direksiyonu bilmediğim yönlere doğru kırıp zihninde açtığı yollardan kaybolup gitti sonra. Hatta onunla birlikte duvarlar üzerinde titreyen binalar da kayboldu, binalar ile birlikte sokaklar, sokaklar ile birlikte dükkânlar, dükkânlar ile birlikte penceremde görünen her şey birer birer kayboldu. Her şey böyle kaybolup giderken kulakları sağır eden bir gümbürtü koptu gökten, ve kaybolup giden her şeyi görünür kılan bir şimşek gelip benim bu baktığım yerlerin tam ortasına düşüverdi. Bardaktan boşalırcasına yağmaya başlayan yağmur kaldırımları önüne katıp pencerelerden taşmaya başladı. Sadece kaldırımları değil ellerinde şemsiye bir o tarafa bir bu tarafa koşan endişeli yüzleri, o yüzlerin altında boğulmaklı yükselen sesleri, ve o yükselen seslerin altında ezilen bedenleri de önüne katıp sürüklemeye başladı.
Ben böyle ne yapacağımı bilmeden etrafta koşuşturup duran insanlara bakarken, beni de alıp götürmesin diye penceremi tüm bu olayların yüzlerine var gücümle kapatıp, gözlerimi camda duran yansımalara dikip etrafı seyretmeye başladım.
Sonra nereden geldiyse tüm bu kargaşanın içinde sigara içme arzusuyla yanıp tutuştum tekrar. Geriye dönüp baktığımda ise sigaram yerine, içimde taşıp duran uzak sallantılarla parmaklarımı yakmışım...
