“Lulu annesinin öpücüğünü hissetti ve hemen uyandı.”
“Anne bu masalın ismi ne?”
“Lulu güneşi arıyor.”
“Devam ediyorum, yum gözlerini. Etrafta oyuncakları, özel bir bilgisayar olan.”
“Uyuyamıyorum ama, babam ne zaman gelecek? Hep o gün geliyor aklıma.”
“Hangi gün kızım?”
“Hani bir keresinde bulutlar yere çok yaklaşmıştı, hava çok soğuktu. Babam tam kar havası demişti. Belki kar yağar diye beklemiştik, çok eğlenceliydi. Artık hiç değil.”
“Biraz uyumalısın, sen uyandığında baban gelmiş olur. Lulu gözlerini kapattı ve uğurlu sayısını altıya kadar saydı. Bir, iki, üç.”
Pembe yastığının rengi beyaz yanağına vuruyor. Örtüyü omuzlarına çektim, yavaşça gözlerini yumdu. Bulut desenli perdenin arkasından görünen mürver ağacının yapraksız dalları kıpırtısız. İnsanların evinden çıkamadığı bu günlerde, parkta badi badi yürüyen çocuklarla salına salına dolaşan köpekler karşılaşamıyor. Mutlu gülümsemelerini saklayamayan sevgililer ağaçların altında taze tenlerine değen rüzgârla öpüşemiyorlar. Ben kızımı bitkilerle tanıştıramıyorum. Gözlerini araladı. Alnına yapışmış saçlarını kulaklarının arkasına iliştirdim.
“Burdayım.”
Usulca okşadım. Kendini bıraktı. Uyuduğunu bildiğim halde biraz daha devam ediyorum.
“Yüzmeyi, bağırarak koşmayı, kuş kovalamayı çok seven Lulu, hep bir kardeşi olsun ister. Çünkü bazen Kral Hür.”
Labirentin tünellerinde yürüyor, sarmal ve çıkmaz yollarda oyalanıyor, dönemeçleri bekliyor gibiyim. Belki gidip gidip bir yere varamayacağım. Telefonun mesaj ışığı yandı söndü.
“Haberler kötü, yazmaya elim varmıyor. Öksürüğüm arttı.”
“Sakin ol. Kötü haberi yazmadan benim yazdıklarımı oku. Sabahtan beri hatta dün gece ondan önceki gün hep aynı şeyi yapıyorum. O yılları, o dünyayı düşünüyorum. Her şey bizim için yapılmış gibi yeni ve canlıydı. Denizin gökyüzü ile birleştiği inanılmaz genişliği izlediğimiz o tepede yeryüzü bizi yaşamaya çağırıyordu. Gençliğimizin heyecanı uçsuz bucaksız yeşilliklerle çoğalıyordu. Güç alıyorum, huzur veriyor. Bir de şu var tabii, bu görüntülerin pek çok yerinde senin olman tuhaf aynı zamanda çok güzel.”
Yine gözlerini açtı, yatağında doğruldu.
“Anne kitap bitti mi? Babam geldi mi?”
“Dur sırtına bakalım, terlemişsin. Pijamanı değiştirelim sonra babana fotoğrafını göndeririz. Güzel bir gün geçirmemiş olabilir.”
“Neden günü güzel geçmemiş anne?”
İnce kollarını tamamen bana teslim ediyor, giysisinden başını çıkartmak her zaman zor olur. Başardık. Atletini pijamasının belinden içine sokuyorum.
“Baban belki artık işe gitmeyecek kızım. Bazen senin oluyor ya öyle olmuş ateşi çıkmış.”
“Yani bizimle mi kalacak hep? Hasta mı oldu yani?”
“Belki dediğin gibi olur. Ama önce masalımıza devam edelim, bunları düşünmek için çok vaktimiz olacak. Otur bakalım yanıma. Lulu tam bir soru daha soracaktı ki babası ona sımsıkı sarıldı, bilmiyorum dedi gözyaşlarını silerken. Lulu o güne kadar babasının her şeyi bildiğini sanıyordu.”
“Benim babam her şeyi biliyor ama.”
Kitabı elimden aldı, sayfaları çeviriyor, resimli yerde durdu.
“Lulu bu mu anne?”
“Evet Lulu o, bak baban mesaj göndermiş.”
“Bir şey oldu, dondum kaldım sanki. Ne yazdığını bile tam okuyamadım, kulaklarım uğulduyor, özelikle sağdaki. Nasıl olacak, ne yapacağız, işin içinden çıkabilecek miyiz? Güçlüyümdür biliyorsun ama hem hastalık hem işsizlik, sakın kızımıza bir şey söyleme. Başımı otobüsün camına dayadım, maskenin içindeki koku midemi bulandırıyor. Hava kapanmaya başladı, bulutlar yere yaklaşıyor sanki. Dur, bak bunu kızımıza söyleyebilirsin. Bilin bakalım akşama ne olacak?
“Baban şöyle yazmış kızım, şu an otobüsten dışarı bakıyorum ve bilin bakalım akşama ne olacak?
“Ne olacak anne? Oku oku.”
“Başka bir şey yazmamış.”
“Yazmıştır anne, iyice bak.”
“Yazmamış, hepsi bu. Kar yağabilir diyor işte.”
“Babam mı yazmış?”
“Yok, ama öyle olabilir.”
“Hayır anne babam derse olur. Anne cevap ver, babam yazmış mı?”
“Evet evet kusura bakma kızım, ben görmemişim. Baban akşama kar yağar belki yazmış.”
“Kar yağabilir kar. Lulu duydun mu? Kar yağacak diyorum sana. Hani fotoğrafımı babama gönderecektik?”
“Öyle mi yapacaktık? Aklımdan tamamen çıkmış.”
