Bazı insanlar sohbet etmez, sohbet etmeyi de bilmez. Sadece konuşurlar. Konuşurlar. Konuşurlar. Bu tür insanların çeneleri bir piston kolu gibi çalışır ama gözleri kör, kulakları da sağırdır.
Bu onların benliklerindeki derin bir yoksunluğun ve kendilerinde bir şeylerin eksikliğinin bilincinde olmalarından kaynaklanan güvensizliğin alametidir. İnsan bir şey anlatırken kendini kaybetmemeli. Karşısındaki arkadaşının dikkat, merak ve ilgi eşiğini bir depremyazar gibi sürekli takip etmeli. Bu kişinin kendisine ve kendi öyküsüne duyduğu saygının gereğidir. Bir kere anlatmanın en hayati koşulu, titizlikle karşındakini gözetmektir. İyi ve nitelikli bir diyalogda kişiler hep karşısındaki arkadaşının fikrini merak ederler. Asıl amaçları kendi ağdalı tiradlarını çekmek değil dostunun düşüncelerini, yaklaşımını ortaya çıkarmaktır.
Kimi insanlar sözü aldı mı nerede duracağını bilmez. Bir süre sonra yanında bir şahıs olduğunu bile unuturlar. Bu insanlar aslında sizinle konuşmaz, size bir şey anlatmaz. Yanlarında ha siz olmuşsunuz, ha bir eşek, bu onlar için bir şeyi değiştirmez. Bu insanların ihtiyacı sohbet etmek değil, birilerini karşısına alıp kendinden geçmişçesine söylev çekmektir.
Konuşmanın altın kuralı, sık sık muhatabına paslar atmaktır. Konuşurken bir muhatabın olduğunu unutursan tüm saygınlığını yitirirsin. Anlattıklarının da hiçbir kıymeti kalmaz. Kimi insanlar konuyu şirazesinde tutamaz. Biteviye odak kaydırıp dururlar. Aşk'tan girerler, ekonomi, Büyük Hun İmparatorluğu, ıspanaklı gözleme, çocukluklarına dair acıklı anılar... Böyle insanlarla sohbet edilmez; bunlara maruz kalınır! Ve bir kere yakalanmışsak ikincisini yaşamamak için bunlardan köşe bucak kaçarız. Böyle biri olduğunuzu düşünsenize. En kötüsü de bunun farkında bile olmamanız!
Sana bir problemini veya sevincini makul sürede anlatmış birine kısa kesersen kısır ve yavan yanıtlar verirsen de kabalık etmiş olursun. Bir daha sana bir şey anlatmak istemezse haklıdır. Dostlarımızı dinlemeyi ve omuzlarındaki yükü hafifletmeyi de bilmeliyiz. Arkadaşlarımız, sorunlarını çözün diye anlatmazlar, çoğu zaman ihtiyaç duydukları şey anlaşılmaktır. Bir dostun bizi gerçekten, içtenlikle dinlemesi, yargılamak yerine hâlden anlayan yorumlar yapması öyle iyi gelir ki bize.
Ancak hep kendinden, hep kendi acılarından, kendi aşklarından, kendi başına gelenlerden, kendi başına gelmeyenlerden, kendi kahramanlıklarından söz eden yani sürekli kendinin etrafında dönen insanlardan da şahsen ben koşarak, ardıma bile bakmadan kaçarım. Böyle kişiler sizi sömürür. Böyle kişilerle haysiyetli, nitelikli, iki tarafın da memnun olduğu, doyurucu bir sohbet etmek olanaksızdır. Böyle insanlar için sadece bir kurbansınızdır.
Velhâsıl, insan kendisini göremez. Şu dünyada hepimiz başımıza gelenleri anlamaya çalışıyor, bu yalnız bırakılmışlık, maruz kalmışlık, bu duygusal kargaşa içinde bir yol bulup ilerlemek istiyoruz. Hepimiz bir diğerimizde görüyoruz kaosu ve manzaranın vahşiliğini. Hepimiz evden çok uzakta ve yapayalnızız.
Bazen biri anlattıklarımızı dinler anlatamadıklarımızı duyar. Arkadaşlarımıza böyle hissettirecek biri olabilmenin yollarını aramalıyız.
