“Ben buradayım kızım, korkma.”

En son dediğin buydu. En son bunu söylemiştin bana, fısıltıyla... Gözbağının arasında küçük bir delik vardı, onlar bilmiyordu. Küçücük bir delik, bir yırtık. Oradan bakmıştım. Tavana asılıydın. Karanlıktı ama gördüm. Koltuk altından bir yerden ipler geçiyordu, ayakların çıplaktı. O sakallı adam da vardı yanında; hani o evimizin kapısını kıran adam.

Tuvalet gibi bir yerdeydik. Kokuyordu. Abim başka bir yerdeydi. Sesini duymuştum, ağlıyordu.  

Tuvalet gibi bir yerdeydik. Kokuyordu. Çok pis kokuyordu baba.

İttiler beni sonra. Saçımdan tuttu biri, duvara çarptı.

“Çok konuşuyor senin baban, çok,” dedi, o şey olan, yüzbaşı hani, onun sesiydi. “Siktir edin gitsin bunu,” diye bağırdı. Gözlerimi çözdü biri. Götürüp kapıdan dışarıya attılar sonra.

Koştum ben. Hiç öyle koşmamıştım hayatımda. Nefesim bitti sanki, kalbim sıkıştı, nasıl koştum ama.

Sonra geri döndük, annemle…

“Git,” dediler ona kapıdan. Küfür yaptılar. “Bırakırız, gelir. Git sen.”

Bırakırız gelir…

***

Beni hiç kucağına almamıştın, biliyorsun değil mi baba?

Yalnızca bir defa. Tek bir defa…

Okula yeni başladığımdaydı. Hastaydım, çok ateşlenmiştim. Arabanın içindeydik. Sen, annem, dayım. Kasabaya, hastaneye gidiyorduk. Sarıp sarmalamıştınız beni. Biraz yalan yapmıştım ama. Kucağından bırakma diye, biraz yalan yapmıştım baba, özür dilerim. Gözlerimi kaydırıp inliyordum, öksürüyordum, telaşlandırmak için. Kucağından bırakma diye; çocuktum ben, aklım o kadardı, baba özür dilerim. Dizlerinin üstündeydim, ceketinin aralığına sokmuştum kafamı. Sıcaktı. Tütün kokuyordu. Güzeldi. Araba yavaş gitsin istiyordum, hatta gitmesin, hatta bozulsun ve biz kar içinde öylece kalalım istiyordum.

***

Şimdi, aynı yoldayız yine. Annem, dayım ve ben.

Savcılar, askerler, kazıcılar…

Kireç kuyularının dibinden…    

Mavi bir torbanın içindesin şimdi. Dizlerimin üstünde. Küçük mavi bir torba… Kemikler, çürümüş kazağın…

Küçük, mavi bir torba… Kucağımda.