İyi yaşama ulaşmak için yapılan bu konuşmalarda başta çekingen kalan Virginia Woolf zamanla açılmış, grubun çoğunluğunu oluşturan erkeklerle zekâsını sınamaya başlamış. Blomsbury, Londra’da Cambridge elitlerinden oluşan bir grup. Viktoryen dönemin dar görüşlü, boğucu, aşırı ahlakçı etkilerinden sıyrılarak düşüncelerine ket vurmadan konuşabildikleri özgürlükçü bir grup oluşturmak için bir araya gelmiş entelektüeller. Eşcinsel ya da biseksüel kişiler de grubun içinde. Virginia Woolf bu grubun temel kadrosunda. 1904’te babasını kaybettikten sonra kardeşleriyle birlikte Bloomsbury’e taşınan Virginia Woolf, bu toplantılarda vakit geçirmekten, sevdikleriyle birlikte olmaktan keyif almış. Şehrin kuzeyinde bahçelerden ve bir meydandan oluşan semtte yaşayan ve çalışan Bloomsbury aydınları açık havada sohbet etmeyi tercih edermiş.  Bloomsbury Grubu’na katılanlar Virginia Woolf, kız kardeşi ressam ve tasarımcı Vanessa Bell, düşünceleriyle ekonomide çığır açan modern makroekonominin kurucularından John Maynard Keynes, psikolojik incelemeleriyle ünlü Lytton Strachey, yazar E.M. Forster, post-izlenimci ressamlar Roger Fry, Duncan Grant, sanat eleştirmeni, siyasi danışman ve Vanessa’nın eşi Clive Bell, gazeteci Desmond Maccarthy, Virginia Woolf’un eşi, yazar, Leonard Woolf grubun kemik kadrosunu oluşturur. Sonraki yıllarda Katherine Mansfield, Bertrand Russell, T.S.Eliot, Vita Sackville-West, D.H. Lawrence, Lady Ottoline Morrell gibi yazar, sanatçı ve düşünürler de gruba katılmış. [caption id="attachment_12243" align="aligncenter" width="700"] Lady Ottoline Morrell, Maria Huxley, Lytton Strachey, Duncan Grant, Vanessa Bell.[/caption] Bloomsbury toplantılarında kişisel ilişkiler, sanatın uygulanması, sanattan zevk alınması gibi iyiye, güzele yönelmeye dair entelektüel sohbetler edilmiş. İyi yaşama ulaşmak için yapılan bu konuşmalarda başta çekingen kalan Virginia Woolf zamanla açılmış, grubun çoğunluğunu oluşturan erkeklerle zekâsını sınamaya başlamış. Toplantılarda Viktoryen döneminin zor koşulları, feminizm, cinsellik, barış, savaş korkuları gibi günlük konularda sohbetlere dahil edilmiş. Çeşitli konuların gündeme geldiği toplantılarda George Edward Moore’un önemli çalışması Principia Ethica Bloomsbury’nin kutsal kitabı olarak görülmüş, Moore grup arkadaşlarına iyiliğin yeni bir tanımını yapmış. Moore’a göre iyilik kendi başına bir şey ifade etmez, iyiliği bir nedene dayandırmak zorundayız. İyi bir kitap, iyi bir insan gibi iyiyi yükleyebileceğimiz somut bir neden olduğunu savunuyor. Virginia Woolf önce kitabı anlamayacağını düşünse de okuması gerektiğine karar vermiş. Okumasını her gece on sayfayla sınırlandıran Virginia Woolf zorla ilerlediğini düşünmüş. Kitabı bitirdiğinde kardeşi Vanessa’ya yazdığı bir mektupta okuduklarından şöyle bahseder: “Moore’u dün bitirdim… Eskiden olduğum kadar afallamış değilim; ne var ki daha çok anladıkça, hayranlığım daha da arttı.” Bloomsbury toplantıları için entelektüel sanatçılar Lady Ottoline Morrell’in Bedford Meydanı’ndaki evinde, Oxford yakınlarındaki Garsington Köşkü’nde bir araya gelmişler. [caption id="attachment_12242" align="aligncenter" width="506"] Lytton Strachey ve Virginia Woolf.[/caption] [caption id="attachment_12241" align="aligncenter" width="607"] Lytton Strachey, Duncan Grant, Clive Bell. (1922)[/caption] [caption id="attachment_12240" align="aligncenter" width="800"] Angelica, Vanessa (arkada), Clive Bell, Virginia Woolf ve John Maynard Keynes.[/caption]