Sahil boyunda yürüyorum. Kolesterolüm üç yüz çıktığından beri bunu her gün yapıyorum. En başlarda müzik dinliyordum, artık yanımdan geçenlerin cümleleriyle oyalanıyorum. Yine de Teoman’ın sesi beynimin kıvrımlarında sesime karışıyor: Akşama doğru azalırsa yağmur, Kız Kulesi ve Adalar. Bugünün havasına pek uygun.

Erken yoruldum. Uçuk maviliklerine bayıldığım banklardan birine oturdum. Yan banktakiler söylediklerini kullanamayacağım kadar uzaktalar. Adam bunu anlamış gibi yanındaki çarşaflı kadına bağırmaya başlıyor. Artık duyuyorum ama Arapça ya da Farsça. İşime yaramıyor. Kadın bankın diğer ucuna ilişmiş, denize bakıyor. Adamı duymuyor gibi. Ağzı peçeli, sesi çıkmıyor, gözlerini de göremiyorum. Adam durup durup bağırıyor. Sinirim bozuldu. Babası mı kocası mı bilmem.

Tam kalkmak üzereyken o yanıma oturuyor. Utangaçlığın sırası değil, bu fırsat kaçmaz.

“İnanamıyorum, sizi gökte ararken yerde buldum. Size büyük hayranlık duyuyorum. Hep bir gün karşılaşsak derdim.”

Yüzünde ilgiyi kanıksamış bir ifade var.

“Son kitabınız da yanımda.” Bulmak için tıka basa dolu çantamı adeta deşiyorum.

Zoraki bir gülümsemeyle, “Ben değilim,” diyor. Kitaba bakarak başını sallıyor.

“Bizi çok karıştıran olur, alışkınım.”

“Ama nasıl olur, ben çıktığınız televizyon programlarını, internetteki videolarınızı izledim.”

“Özür dilerim hanımefendi, adım Mirat ve maalesef bankacıyım.”

“Şaka yapıyor olabilir misiniz,” diyorum. Yapıyor olsa keşke.

Yan banktaki adam gürleyince onlara bakıyoruz.

“Babam emekli banka müdürü, çok zor meslek gerçekten,” diyorum.

“Sıkıcı bir meslek, böyle hoş hayranlarımız da olmuyor.”

İkiz kardeşi olabilir mi acaba? En sevdiğim yazarın ailesi hakkında hiçbir şey bilmediğimi hatırlıyorum, bir röportajında konuyla ilgili soruyu geçiştirişini. Sormak içimden gelmiyor. Yan banktaki tek taraflı kavga dinmek bilmiyor.

“Kusura bakmayın, heyecanımı mazur görün, madem alışkınsınız.”

“Tabii tabii hiç önemli değil.”

Susarak denize bakıyoruz. Yüzümün yandığını hissediyorum.

Adamın haykırışıyla irkiliyoruz. Kadını dövmek için ayağa fırladı sanıyorum ama kadın yok. Denize atladığını anlıyorum. Sağdan soldan koşanlar oluyor. Biz yerimizde mıhlanmış izliyoruz. Adam çıldırmış gibi bağırıyor. Muhtemelen yüzme bilmiyor. Bisikletli bir çocuk bisikletini bir kenara fırlattığı gibi denize atlıyor. Elbirliğiyle kadını sudan çıkarıyorlar. Çarşafı sıyrılmış. Çok yaşlı.

Adam kadının çarşafını düzeltiyor, kucağına alıp yola doğru ilerliyor.

Mirat bey, “Oğluymuş,” diyor. “Bunu düşünmemiştim.”

Eve doğru yürürken aklımda tek şey var. İmza vermek bu kadar mı zor?