Faruk Ulay, sözcüklerin dünyasıyla iç içe yaşadığı grafik ve tasarım dünyasının içinden de konuşuyor. Bazen kendisinden istenenleri yapan, bazen de yalnızca kendisi için tasarlayıp uygulayan bir sanatçı o. Bu kez on afiş tasarladı. Boş sözler için. Anlamını şu sözlerle anlatıyor:
“İlk bakışta boş görünen on kısa söz. Özlü söz değiller, özleri yok. Neden söylendiği, nereden gelip nereye gittiği belirsiz on cümle. Yazınsal bir değerleri de yok. Sanki sokaktan toplanmışlar ya da kendi başlarına yaşamak için kurulmuşlar. Havada, hiçbir şeye dokunmadan duruyorlar. Anlattıkları bir hikâye, gösterdikleri bir nokta, taşıdıkları bir anlam olmadığına göre, kavranmaları gereksiz sözler olarak nitelendirilebilirler. Durdukları gri boşluğu ışıtmayan sözler. Boşuna konuşulmuş olabilirler ama boşuna yazılmış değiller, dahası, afişe edilecek denli önemsenmişler. Bir şey dememelerinin cümlelere yamadığı anlamsızlık onları tümden soyut kılmıyor, taşıdıkları bir ruh var, zamanın ruhu. Bu ruha ortak olmuşların onları anlamlandırmakta güçlük çekmeyeceği, zamana yayılmış bir okumayla uyarılacak algı noktalarında yeniden kurularak içerikleri kurgulanabilecek, göründükleri denli boş olmayan sözler bunlar. Uyandırılmayı bekleyen nesne cümleler.”
