Şükrü Erbaş Buradan dağlara bakarım. Görkemli dağlara. Gözyaşı dağlara. Gökyüzü dağlara. Uzaklarda kalmış bütün yalnızlıklarım toplanıp gelmiş de beni yanlarına çağırıyormuş gibi bakarım. Susarım. Camlar tarazlanır. Her kirpiğimde bir puhu, çok uzaklardan ince tülbentlerde bir akşamı alır getirir. Çok uzaklarda çocuklar annelerinin sesiyle örterler üstlerini. Ağaçlar kendi gölgelerine gömülür. Rüzgâr konacak yer bulamaz. Sokak lambaları bir gönül yarasıdır, pencerelere de yollara da aynı kederle vurur. Ben bakarım. İçime bakar gibi bakarım. Kalabalıktan korkar gibi bakarım. Selvilerle konuşur gibi bakarım. Bütün ayrılıklardan geriye kalmış ağıtlar gibi bakarım. Her taşı, her gölgesi, her rüzgârı yaşadığım zamanlardan bir sonsuzluk bağışıymış gibi bakarım. Bir uzak şehirde bir küçük anne, gamzelerinin beşiğinde iki çocuk büyütür. Daha uzak bir şehirde bir küçük kız, belikleriyle bir oğlanı düğümler çözer, düğümler çözer. Bir telinde akşam menevişlenir, bir telinde gökyüzü dünyamıza iner. Sonra çamlığın başında, sonra bademlikte, sonra elmalıkta, sonra sardunyaların kokusunda, büyümek bir arzuya döner. Kız bir düğün alayı olur, oğlan topuklardan kâküllere bir çalgıcı. Sevmek büyür, büyür... başka hayatlara kadar büyür. Camekânların yalnızlığa boyadığı insanlara kadar büyür. Kalabalığın bir keder resmine döndüğü şehirlere kadar büyür. Yoksulluğun, bir varlık avazı olarak Tanrıya değdiği zamanlara kadar büyür. Gencecik çocukların merhametine, haysiyetine ve ölümüne kadar büyür. Küçük anne güzelleşir, güzelleşir... oğlan artık bir emek pervanesidir, gözyaşı çalgıcısıdır, dünya acısıdır. Buradan dağlara bakarım. Gün, eteklerini toplayıp giderken bir küçük anne gelir. Yatağındaki boşluğa bakar. Tülbentlerini açar, katlar. Kırlentleri düzeltir. Kitapları toplar. Çocukları sorar. Gözyaşımı kurular. “Göğsümdeki çiçeklerin dili yok, unutma.” Evine gülümser. Alın çizgilerimi düzeltir. Sonsuzluğun ağzıyla öper. Yalnızlığımı alır. Yalnızlığını verir. “Ölüler, yaşayanlarda yaşar, bunu hiç unutma.” Buradan dağlara...