Okumaya dair en eski anım, Erich Kästner’ın Pünktchen and Anton isimli kitabı. Yedi yaşındaydım. Tıka basa dolu bir arabada seyir halindeydik ve annem beni önde tarafta birinin kucağına oturmuştu. Okurken çikolata yediğimi hatırlıyorum. Okumaya öyle dalmıştım ki, çikolata eriyip kucağında oturduğum adamın takım elbisesini mahvetmişti – ne yazık ki, kitabın sayfalarını da.

Büyüme çağında en sevdiğim kitap bulabildiğim bütün masallardı. Favorim Grimms ve Binbir Gece’ydi ama dünyanın her yerinden masallara meraklıydım: İran, Macar, Rus, Fransız, İspanyol, Çin. Hem eğlenceli ve rahatsızlık vericiydiler hem de gizemli.

Ergenlik çağımda en çok etkilendiğim kitap Adalbert Stifter’in Indian Summer’ı. Sakince akıp giden çok güzel bir dili var. Ve sanattan ya da insan zihninden tutkuyla bahsediyor.

Düşüncelerim üzerinde en çok etkisi olan yazar ve kitap Edgar Lee Masters’ın The Spoon River Anthology’si. Anlatıcı bir mezarlıkta dolanıyor ve kendi hayat hikâyelerini fısıldayan ölülerin sesini dinliyor. İlk okuduğumda yirmili yaşlarımdaydım. Hâlâ zaman zaman açar okurum.

Bende yazar olma isteği uyandıran metin Ingeborg Bachmann’ın "Güneş’e" isimli şiiri. Görme yetisini kaybeden biri güneşin güzelliğini tasvir ediyor. Öğrenci olarak Toskana’ya gittiğimde bavulumdaydı ve küçük mavi daktilomu da ilk kez o seyahatte yanıma almıştım.

İkinci kez okuduğum kitap Tristram Shandy (Laurence Sterne). On iki ya da on üç yaşındaydım, babam vermişti. Bu kitabı okumak için biraz erken bir yaş ama son zamanlarda yeniden okudum inanılmaz keyif aldım. Hayat dediğimiz şeye dönüşen dolambaçlarıyla hem bilgece hem de eğlenceli. Üstelik olay örgüsünün kölesi olmak yerine özgürce yazma keyfinin ustalıklı bir örneği.

Dönüp tekrar tekrar okuduğum kitap Ovid’in Dönüşümler’i. Bu kitapla ilk karşılaşmam on altı yaşındayken okuldaki çeviri dersinde oldu. İlk bölümü çevirmiştim. O zamandan beri sık sık elime alır okurum. Dönüşüm, neredeyse bütün canlıların ortak noktası olan gizemli bir durum. Var oluşun bütün halleri anlatılmayı bekleyen bir devinim hikâyesi.

Yeniden okuyamayacağım kitap Hermann Hesse’den Narcissus ve Goldmund. Kişinin Hesse kitaplarını okuma ihtiyacı duyduğu belli bir zaman aralığı olduğu gibi bir de uzak durduğu bir zaman aralığı var.

Çok geç keşfettiğim kitap Christine Lavant’ın şiirleri. Güney Avusturya’da doğan Lavant, yoksul bir madenci ailesinin dokuzuncu çocuğu. Örgü örerek hayatını kazanmış ve yirminci yüzyılın en büyük şairlerinden biri haline gelmiş. Ve maalesef hâlâ yeterince tanınmıyor.

Şu an okuduğum kitap JM Coetzee’den Elizabeth Costello.

(Guardian)