Cılız bir mum alevi ile koca sonbaharı ısıtmaya çabalıyorum. Cepkeni deliklerin ekmek alma isteklerine aradaki camlara rağmen, yine de lokma banıyorum. Havamızı kokluyorlar, ebrulimizi istiyorlar, medet diliyorlar, umar bekliyorlar. Şehrin tüm parklarının namusu üzerinde, her sabah belediye işçileri maaşlarının onlara yüklediği azim kadar yürüyor. Parklarımız bundan gocunuyor ama yerlere sigara atanların haksızlığı hepimizi kurunun yanında yaş eyliyor. Herkesin kendini öğlene kadar kahvehaneye tıktığı bir sebep var. Mahallelinin gözünde meşgalesi boş adamı oynamak, benim çaresizliğimden daha zor aslında. Zoru bileyleyince yarınlarını bıçaklayan adamların umut satmalarına aldırış etmesem bile, mantığım, ‘kıyasa gir, bunlar böyle yapıyor’ diyor. Bir ben mi direniyorum sanıyorsun. Tabii ki hayır. ‘Diren dediğin bir ampulün ırzı kadar titrek, Tungsten kadar sert misin? Davut kadar demirci mi?’ Kabul edemezsin, iç dünyandaki köşe başları buna aldırmaksızın seni çıkmazlara itiyor. Gerçeklere dönmek istersen kolundaki saat ve bu şehrin sana rağmen akıyor olması yetiyor. Biliyorsun ki zatenler ve keşkeler aynı annenin çocukları, zaten güneş doğdu mu batıyor ve geriye akşam üzeri keşke batmasaydı şikâyeti kalıyor. Oradan sağduyunun organı akıl kalkıp, batmasaymış! diye sana zorba direktifler savuruyor. Kalbin kuskus yemiş hanım evladı dilleniyor, dillenmese olmaz. Yarın yine güneş doğar, sabrını pompalar, kanını kalbine yürütür ve seni tabiatın insanla alakalı imgelerini yakalamaya zorlar. Hüsran hepsi adına bir söz birliği yapmışlar da arkandan iş çeviriyorlar gibi noktayı koyuyor: ‘Güneş bugün doğdu, battı da. Yarın da doğacak batacak sonrasında da. Daha sonrasında daha ve daha.’ Sana dinlemek düşüyor, sana direnmek düşüyor. Sana umudun, ümidin adına bugünden peşin peşin yarına dair dilenmeler düşüyor. Anlık dilenmelerin, dillenmemiş yarınlara doğru uzanan yolunda yüklendiği bu görev, direnmelerinden daha zordur bilirim. Köşe başlarındaki sokak lambalarının bile kötü hava koşulları nedeniyle gök gürültüsünü andıran ansız patlayışı, bu yüklenilen görevi alaşağı etmekten başka bir şey değil. Etrafına bir bak, zamanın acımasız gücüne dayanamayan bir saat bile, ''yeter'' demeyi biliyor. Cılız ve telaşe olan yelkovan küçük fakat heybetli akrebi çekerken peşinden, omzundaki ip aniden kopuyor ve saat duruyor, zaman değil. Yahut yoğun bir ateşte kaynayan su, müdahale edilmediği takdirde dolup dolup taşıyor ve duyurulamayan bu çığlığın direnç kaybetmesi sonucu yavaşça tükeniyor. Peki ya sen? Cansız bir varlık deyip geçtiğin onca şey bile yaşananlara tepki verirken, güneşin fütursuzca her doğumunu kendine bu denli amaç edinmekten vazgeçmeyecek misin? Dilenerek edindiğin bunca taşların elenerek un ufak edilme zamanları gelmedi mi dersin? Vazgeçmek uzun zamandır kat ettiğin yoldan geriye dönmek değildir, o yol farklı kollara ayrılır, tıpkı bir akarsuyun topluluktan sıyrılıp kendine yeni bir yol oluşturma fikri ile aktığı yeni bir yatak gibi. Direnmek bir mumun, yanan alevine istinaden saatlerce karanlığı aydınlatıyor olmasıdır. Direnmek, eskiyen zamana inat gittikçe güzelleşen bir şarabın gizidir. O vakit içinde bulunduğun kabın şeklini alma durumundan sıyrıl ve doğacak olan güneşi kendine adres belleme. Dünya, seni ve tonlarca yükü sırtlanmış dur durak bilmeksizin dönüyor, ona bir teşekkür et ve bir aidiyet hissi barındırmadan bir kapı eşiğinden atla. Unutma! Bir provadasın ve okuduğun senaryonun dışına taşmak üzeresin. Kamera yok, ışıklar yok ve diğerleri. Cesaret dediğin şey aslında sessizliktir, önce bunu koy ceplerine ve yoluna öyle devam et!