Sadomazoşizm
27 Ekim 2018 İnsan

Sadomazoşizm


Twitter'da Paylaş
0

Hayatta gerçekten birilerine ihtiyacımız var mı? Yanımızdaki kişileri, arkadaşlarımızı, eşlerimizi, ailemizi onları sevdiğimiz için mi yanımızda tutarız yoksa egomuzu tatmin etmek için mi? Demek istediğim; bir arkadaşa en çok ihtiyacımız olan an pohpohlanmak ya da kalp kırıklarımızın teselliye ihtiyacı olduğu anlar mıdır? Ya da sevgililerimiz sevilmek hoş tutulmak istediğimiz için mi varlar hayatlarımızda. Hiçbir insan sosyalleşmeden yaşayamaz. En azından sağlıklı yaşayamaz. Peki biz sosyalleşirken ilişkilerin artı ve eksilerini hesaba katar mıyız? Bize iyi gelen ilişkiler an gelir bizi en çok yaralar. En büyük aşkların sonunda en büyük acılar vardır. Ya da en büyük arkadaşlıklar en büyük kavgaları getirir. İlişkilerimize ne kadar muhtacız ki getirdikleri acılara göz yumabiliyoruz?

Ben de geçenlerde tam da o en büyük kavgaları getiren bir arkadaşlığıma son verdim. Çok iyiydik be. Dünyanın en harika arkadaşlığına sahiptik. Eee ne oldu o zaman diyeceksiniz, ben de bilmiyorum. Onca yılın ardından aramızda bir şeyler bitti belli ki. Öyle büyük kavgalar atlattık ki hep bunu da atlatırız dedik hepsi geçmişte kaldı dedik. Geçmişinde pek çok acı barındıran insanlar nasıl oluyor da tekrar birbirine bağlanabiliyor? Ya da bizi öldürmeyen acı, gerçekten de güçlendiriyor mu? Bence çok fazla kötü olay atlatılmış ilişkiler kum zemine inşaat gibi oluyor. Bunu anlamam pek çok kötü tecrübeyle olsa da artık biliyorum. Ters giden bir şeyler varsa onlar hiçbir zaman düzelmiyor artarak devam ediyor…

Son yılların akımı var biliyorsunuz: BDSM. Disiplin, hakimiyet, sadizm, mazoşizm. Üzerine kitaplar yazıldı filmler çekildi oyuncakları modaya girdi, şimdi herkesin boynunda tasma kolye var. Bu kadar ünlü olmasına karşın nefret edeni de çok. Bunu savunanlara konusunu dahi açanlara sinirlenen yüzlerce arkadaşım var. Sadizmin ve mazoşizmin ne kadar kötü olduğuna dair saatlerce nutuk çekenler. Belki siz de bu fikirden çok rahatsız olanlardansınızdır. Peki biraz düşünün, sizce konu ilişkilere gelince herkes sadist değil mi? Sadizm, karşısındaki insana acı vermekten zevk almaktır. Kaç ilişkinizde karşınızdaki sevdiğiniz insanı yalvartmaktan ‘hatasını görsün’ adı altında acı çektirtmekten zevk almadınız? Ya da tam tersi savunduğunuz doğruları, bazen haklı duruşunuzu hiçe sayarak özür dilediniz? Kendinize kim bilir kaç kere acı çektirdiniz bile bile. Ve inatla ilişkinizi devam ettirdiniz. Asıl merak ettiğim şey şu, acı çeksek de neden hâlâ devam ederiz? O kişiyle fazla güzel anılarımız var diye mi? Yoksa onu hayatından çıkardığında onunla birlikte çıkacak insanları kaybetmemek için mi? Belki de sadece korktuğumuz içindir. Cesaretli davranamayıp yalnız kalmaktan korkarız belki de. Çıkarlarımız için yürüttüğümüz kör topal ilişkilerden sıkılmadık mı daha? Egomuzu tatmin etmek için birlikte olduğumuz insanlar yüzünden benliğimizi, karakterimizi kaybetmekten sıkılmadık mı?


Twitter'da Paylaş
0

YORUMLAR


İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR