Lezzetli dili ve kıvrak cümleleriyle çocukları en can alıcı noktalardan yakalama gücü...

Mitolojinin günümüze yansımaları o kadar yoğun ve o kadar derin ki kahvemizi yudumladığımız kahvecinin logosundan, “yerin kulağı var aman!” diye birden dedikodulara nokta koymamıza neden olan beylik laflara kadar yaşamımızın her anında bizi sarıp sarmalıyor.

Senaristler ve yazarlar da mitlerin gizemini ve insanlığın ortak belleğindeki yaratıları keşfetmiş olacak ki yıllardır mitler ve mitolojik karakterler beyaz perdede ve kitap sayfalarında kendine yer ediniyor.

Geleceği görme yetisine sahip olmanıza rağmen gördüklerinizi kimseye inandıramıyor olsanız? O halde bunun güzel bir yetenek değil olsa olsa kötü, kara bir lanet olduğunu düşürdünüz, değil mi? Yunan mitolojisinde Apollon tarafından lanetlenen Kassandra’nın öyküsünden başkası değildir sözünü ettiğimiz.

Güzelliğiyle Apollon’un dikkatine mazhar olsa da onu kandırması sonucunda lanetlenen Kassandra, Troya Savaşı’nda da geleceği görüp uyarılarda bulunmasına rağmen dikkate alınmamış ve savaş büyük bir hüsranla sonuçlanmıştı.

Söz konusu Kassandra olunca mitolojiden psikolojiye doğru uzanan geniş bir yelpaze ile karşılaşıyoruz. Çünkü bu lanet ve başkalarını inandıramama durumu aynı zamanda psikolojik bir sendroma da isim babalığı yapıyor.

İşte bu sendromu sinema tarihinin en keyifli felaket senaryolarından birine sahne olmuş Sophia Loren ve Richard Harris'in başrollerini paylaştığı 1976 yapımı Cassandra Crossing filminde görüyoruz. Ayrıca 1991 yapımı The Terminator ve 1995 yapımı Twelve Monkeys filmlerinde de Kassandra sendromunun etkilerini görmek mümkün.

Kassandra’nın belki de modern edebiyattaki ilk örneğini usta yazar Christa Wolf’ün kaleminden okuma imkânı bulmuştuk. Yazar, kitabında bu kez Kassandra’nın bakış açısıyla etkileyici bir monolog sunarak özellikle ataerkilliği ve savaşın yol açtığı yıkımları gözler önüne sermişti.

Peki, koskoca Troya’nın düşüşünü görmesine rağmen sözüne inanılmayan bu talihsiz Kassandra ile çocuk edebiyatında ne zaman karşılaşacağız diye düşünürken daha önce yazdığı eserleriyle çocukların büyük beğenisini kazanan Vladimir Tumanov çıkageldi.

Haritada Kaybolmak ve Kraliçeyi Kurtarmak adlı eserleriyle çocukların önce coğrafyanın ardından matematiğin derin sularında yüzmelerini sağlayan Tumanov, son eseri Asılı Dağ’ın Kâhini ile hem kendi yazın gücünü hem de okurun edebî tat alışını farklı bir seviyeye çıkarıyor.

Lezzetli dili ve kıvrak cümleleriyle çocukları en can alıcı noktalardan yakalama gücüne sahip olan yazar, Kassandra’nın on ikinci doğum gününde gizemli bir mektup bulmasıyla başlayan fantastik olaylar zincirini duru bir üslupla okuyucuna sunuyor.

Mitolojideki gibi Kassandra, gelecekten verdiği haberlere rağmen etrafındaki kimseleri büyük felaket karşısında inandıramıyor. Üstelik söz konusu felaketin günümüz gerçeklerinden doğaya kıyım, yönetici-yönetilen, sınıfsal farklılıklar-alt tabakaya dair küçümseyici bakış gibi kimi olgular ve karşıtlıklar üzerinden sunulmasının çocuk okurların düşünsel gelişimlerine büyük katkılarda bulunacağını düşünüyorum. Bazı didaktik unsurların öykünün genel karakterini bozmadan verilmesi,

sayfalar arasındaki geçiş hızımızı hiç kırmıyor. Üstelik yazarın merak unsurunu da en yüksek seviyede tutması kitabı bir an önce okumamıza sebep oluyor.

Lewis Carroll’a ünlü kedi karakteri Cheshire aracılığıyla selam vererek aslında yazdığı metin türünün en büyük yaratıcısına da hakkını teslim etmiş oluyor. Tumanov, daha önceki kitaplarından farklı olarak daha edebî bir dil kullandığı bu eserinde sadece çocuklara değil her yaştan okura da sesleniyor.

Arkadaşlarımız yoksa bir sap otu gibi kalırız, diyen yazarın dostluğa ve birlikteliğe dair mesajlarını da göz ardı etmeden özellikle sözün ve mitolojinin büyüsüne kapılmak için bu gizemli kâhinin macerasına kapı aralamanızı öneriyorum. Belki de söz konusu lanet yıllar sonra bu kitapla bozulmuştur, ne dersiniz?