Esinlenme: Andy Warhol “Kupür yapıştırdığın defterinle tartışamazsın”.
Pop art sanatın ikonik isimlerinden Andy Warhol da akımın diğer temsilcileri gibi, gazete parçası ya da endüstri atıkları gibi pek çok parçayla eserler üretmiştir. Pop art’ın temelinde günlük objelerin oranları ve renk yerleşimleri ile oynayarak farklı bir bakış açısı sunmak ve yeni bir anlam oluşturmak yatar. Warhol’da bu tarzın ustalarındandır.
1962 yılında ilk sergilediği eser, Campbell's Çorba Konserveleri adını duyuran işidir. Eser, Campbell Soup Company tarafından piyasaya sürülmüş tüm çorba konservesi çeşitlerinin resmedildiği 32 tuvalden oluşur. Warhol, popüler kültürün sembollerini ve nesnelerini kullanarak özellikle toplumun tüketim alışkanlıklarını ve ünlülerin ikonikliğini sorgulamış, bu unsurlara katkı sağlayan medya kültürünü de unutmamıştır. Baskı tekniğini kullanarak eserlerini seri olarak üretmiştir. 1962 yılında sanatçının ürettiği en ünlü yapıtlardan bir diğeri, Marilyn Monroe'nun portresini içeren bir seri tablo. Warhol, Monroe'yu bir pop ikonu olarak kullanmıştır. 20. yüzyılın başında Hollywood'da ün kazandığı döneme gönderme yapar. Eserin bir yüzünde 50 adet Marilyn Monroe portresi yer alır. Bu portreler, Marilyn'in ünlü bir fotoğrafından elde edilen siyah beyaz görüntülerdir. Diğer yüzünde de bu siyah beyaz portrelerin renkli yinelemeleri bulunur.
Warhol bir eleştirmenin kendisine hiçliğin ta kendisi olduğunu söylemesi üzerine, “Sonra farkına vardım ki varoluşun kendisi bir hiç, dolayısıyla kendimi iyi hissettim..Ben aynaya bakınca başkalarının beni gördüğü gibi görmüyorum. Tek bildiğim şey bu…” sözlerini kayda alır. Düşüncelerini kayda alması çok sık baş vurduğu metotlardandır.
Andy Warhol'un, “Herkes bir gün on beş dakikalığına ünlü olacaktır” sözü bir birey veya olgunun kısa ömürlü medya şöhretini vurgulamak için kullanılır. Bu ileri görüşlü söz günümüzün okuması gibidir. Önce 15 dakika sonra 15 saniyeye, ardından 120 karektere kadar inmiştir. Bir kişinin yada bir sözün ünlü olması öngürülemez, durdurulamaz ve görece çaba gerektirmez olmuştur. Bu kısa ün için kara kara düşünenler, gecesini gündüzüne katanlar ve daha niceleri, ah o 15 dakika!
Warhol hem çok sevilmiş hem çok eleştirilmiş tıpkı diğer sanatçılar gibi. Gittiği yolda uyum sağlayıp, değişseydi geriye ne kalırdı. Değişmek her zaman gerekir mi, uyum sağlamak ne zamana kadar mantıklı. Eğer daha az umursasaydık daha özgür olmazmıydık. Ansızın okunan bir söz, dinlenen bir şarkı, izlenen bir film, geçilen bir yol kurulan ilk hayali hatırlayınca küçük parçalarmıza tekrar dönmek istiyorsak doğru sandığımız yanlış nerede. Sakladığımız o en küçük parça gün yüzüne çıkmayı beklerken başka neleri unuttuk? Suya düşen hayallerle kaç kere kavga ettik. Kendi özümeze dönüp, amacımızı baştan bir sanat eseri gibi yaratabilir miyiz? Sanatın sonsuz hiçliğinde eski yoluna dönebilir mi yolunu kaybeden? Değişmek her zaman şart mıdır? Yol insanı değiştirir, yollar uzun.. Amacımın sonu, amacımın yeni başlangıcı…
