Girişinde iki kaplanın güneşte uyukladığı gösterişli binanın içinden arabayla her yeri yakıp yıkarak geçiyorduk karımla. Masalar, vazolar, cam kapılar kızımın gözlerine dönüştü. Onlar da paramparçaydı.

“Annem takvimleri yine çıkarmış baba,” dedi. 

Rüyam bir karabasan olan günlük hayatıma yenildi, hızlıca yok oldu. 

“Sakin ol hayatım, kahvaltı ettin mi sen?”

Kızım önde, ben arkada mutfağa geçerken bilgisayar odasına baktım. Halının üstünde oturuyordu. Neyse ki salona yayılmıyor. Saçlarını çok sıkı toplamış, bu kadar sıkınca canı acımıyor mu? Odanın artık gerek kalmayan lambası yanıyordu, kapattım. Yığıntıdan başını kaldırdı. “Günaydın,” deyip tekrar eğildi. 

“Teyzem neden getirdi o takvimi? Yok tombala ödülüymüş de bilmem ne. Zaten tombala da oynayamadık. Bu yılbaşı çok kötü geçti baba, nasıl başlarsa öyle geçer diyorlar ya korkuyorum ben.”

“İnanma öyle saçma şeylere, merak etme düzelir annen.”

Baldızın o takvimi getirmesi gerçekten kötü oldu. Ablasının eski takvimleri sakladığını biliyordu ama böyle saatlerce karşılaştıracağını bilemezdik. Kayınvalidemin her gün atlamadan saatli maarif takvimi yapraklarını okuduğunu, üstüne notlar aldığını, tek tek koparıp sakladığını ben bile hatırlıyorum ama eskileri çıkarıp karşılaştırmazdı o bildiğim kadarıyla. 

Karım cenazede üzüntülü değil gururluydu sanki. Sonrasında da iyiydi. Baldızı toparlamış, evi boşaltmış, bütün bürokratik işlemleri kendi başına halletmişti. Birkaç parça eşyayla o takvimler de o zaman bize gelmişti. Yemek tarifleri için aldım, demişti. Ama ne olduysa yılbaşından sonra oldu. Böyle beş on günde bir ortalığa yayar oldu yaprakları. 

“Ben biraz yanına gideyim annenin, sen kahvaltını bitir, hazırlan, hemen çıkarız.” 

Önünde öbekler halinde duruyordu takvim yaprakları. 

En sağdaki öbeği alıp bana uzattı. Aldım. Bu seneye ait olan on kadar yaprak vardı. Geçtiğimiz on gün. 

“Diyorum ya, maariften eser kalmamış bunlarda,” dedi. “Bunca yapraktan öğrendiğim tek şey kredi kartlarının altın orana uygun üretildiği oldu.”

“Doğrudur.”

“Ama bak, on sene önce aynı tarihte ne var, Abdülhak Şinasi söylemiş.”

Başka bir öbekten alıp okudu.

“Sana anlamadan söylüyorsun diyecekler. Buna hiç ehemmiyet verme. Marifet budur zaten. Kısacık hayat içinde dinleyip anlamaya vakit kalmaz. Ve esasen anladıktan sonra söze hiç mahal kalmaz.”

“Neden söz söylemiş o zaman?”

“Anlamamış işte, o yüzden.”

“Ben anlıyorum ama. Doktora gitmemiz gerekiyor. Lütfen, beni düşünmüyorsan kızımızı düşün. Çok endişeleniyoruz.”

“İyiyim ben, hoşuma gidiyor bunları okumak.”

“Ama benim hoşuma gitmiyor.”

“Annemin notlarını geçiriyorum deftere. Bu kadarını da yapayım izin ver.”

“Araba kullanmaya başla tekrar, ne yaparsan yap. İşe hep geç kalıyorum böyle. Hem evin halini görmüyor musun? Sen kaçta uyandın bu sabah? Uyumadın mı yoksa yine?”

“Ben on sekiz sene, iki üç saatlik uykuyla uçuşa gittim, bünyem istiyor uykusuzluğu.”

“Saçmalama lütfen, hiçbir bünye uykusuzluk istemez.” 

“Benimki istiyor işte.”

Rüyamdakine benzer bir sinir dalgası geçti içimden. Onun umurunda değildi. 

“Hazine gibi bir şey buldum biliyor musun? Babamın ölümünden üç sene sonra doğum gününde yazmış.” 

Defterin üstünden aldığı bir takvim yaprağını uzattı. En altında karınca duası gibi bir şeyler yazılıydı, zorlanarak okudum. Hüzünlenemeyecek kadar sensizim.