Gecenin içinde ayak seslerine uyanıyorum. Telaşlı fısıltılar birbirini kovalıyor. Karanlıkta meraklı bakışlarımı yakalayan teyzem, “Uyu uyu, daha sabah olmadı,” diyor. Farkına bile varmadan yeniden uykuya daldığımda saat sabah üçü gösteriyor.

Günlerdir yoğun bakımın önünde kızını bekleyen anneannem şimdi benim kapımdan içeri adım atıyor. “Neden evdesiniz. Neden evdesiniz. Neden evdesiniz.” Kalan son kuvvetimle doğrulduğumda haykırışların kendi boğazımdan yükseldiğini anlıyorum. Neden evde biliyorum. Yığılmadan hemen önce ayaklarımı fark ediyorum. Ayaklarımı görecekler, çıplak ayaklarımı. Yatağımdan taşıyorum.

Islak. Yerler, duvarlar, her yer fayans, her yer ıslak. Kuru olan tek şey boğazım. Bir de seni kundakladıkları beyaz. Mart havasından daha soğuk görünen o metalin üstünde ne kadar da rahat yatmışsın. Kirpiklerin yanaklarının üstüne yaz günü gibi eğilmiş. Ayaklarıma geçirdikleri bu plastik terlik senin üzerinden yerlere akıttıkları suda şıp şıp ediyor. Günahlarımız o delikten akıp gidiyor ama tenin hafızası var. Parmaklarım çillerini ezberlemek isterken kışı anımsıyor. Dudaklarım uyurken bile kırpıştırdığın göz kapaklarında donakalıyor. Sen artık bu odada yoksun.

Açılan çukur diğer yanda tepeler oluşturuyor, kürek darbeleri ıslak toprak kokusunu duyuruyor. Bu bazen köşeli taşları kim köksüz kıldı. Neden ekti bu kadar derine. Ayaklarım acıyor. Ölülerimiz birbirine geçmiş, mermerlerin üstüne tünemiş onca insan yağmur suyunu göğe bakan avuçlarında biriktiriyor. Kargalar selvilerle boy ölçüşürken annem ceketlerin, paltoların üstüne tutturulmuş siyah beyaz fotoğrafının içinden bana bakıyor. Ne tarafa dönsem yorgun gözleriyle karşılaşıyorum. Boşlukta sallanan elim hâlâ yüzünün soğukluğuyla titriyor.

Gitmek ister misin?

Hayır.

Su?

Hayır. Nefes alıyorum.

Anlayamadım, hava mı almak istersin?

Hayır, ben nasıl nefes alıyorum?

Karacaahmet’ten eve doğru sarkan yokuş bugün daha dar. Adımlarım aksak. Apartmanın kapısı her zamankinden daha ağır. Kır saçlı teyzelerin, gözlüklü amcaların iştahı boğazımda düğümleniyor. Plastik kaşık darbeleri haşlanmış tavuk kokusunu duyuruyor. 8 numara az önce toprak tutmuş eliyle pilavına karabiber ekiyor. 11 numara daire 9’la konuşurken ağzının kenarları gülümsemeyle kıvrılınca endişeyle etrafına bakınıyor. Uzaktayım.

Omzumda elini hissettiğim an sen olduğunu anlıyorum.

O rüyayı görmüştüm gece. Arabanın arka koltuğundayım. Uzun bir yokuşu çıkıyoruz. En sevdiğim çiçekli sandaletleri giymişim. Sonra bir tekinin olmadığını görüyorum. O an öyle korkunç geliyor ki bu bana. Dilimle bir dişin eksikliğine değmiş gibi uyanıyorum.

Diğer omzumu da kavrıyorsun.

Burada böyle dikilirken uykuya dalmak istiyorum. Topuklarına basarak giydikleri ayakkabılarla kapımızın önündeki bir çift solgun ayakkabının yanından geçip gidenler önce sonsuz kollarıyla sarılıyor bana. Başınız sağ olsun, Allah sabır versin. Omzumu ıslatan gözyaşları samimiyetsiz ve bencil. Ne kadar da benziyorsunuz. Ne kadar benziyoruz. Bahtın benzemesin, ömrün uzun olsun. Herkes gitmiş, ömrüm sahiden o çizgilerde saklı olabilirmiş gibi avuçlarıma bakıyorum.

Köpük tabaklar büyük boy çöp poşetine dolduruluyor. Bardaklar, plastik olanlar yetmeyince kullanılan çatal bıçaklar makineye konuyor. Artan baklavalar, börekler kutularla fırının içine saklanıyor. İyice kapatın ağzını, hava alırsa bayatlar. Sehpalar tek tek yerine konuyor. Anneannem kucağındaki sancıyla kendini nihayet koltuğa bıraktığında camları açıyorum. Eve dolan serin havayı ciğerlerine dolduran teyzem sandalyeye çöküp başını eline yaslıyor. Bir zaman önce kaybettiğim ince beyaz ipi işaret parmağımla usulca yakalayıp koridor boyunca takip ediyorum.

Gövdemi yatağa bırakıp titrek ellerimi duvarda uzayan gölgeme tutturuyorum. Artık rüya görebilirim.