İki koltuk ötemde oturan yaşlı kadın yanındaki adamı azarlıyor ha bire. “Bir beceremedin” diyor. “Bir türlü beceremedin.” Cılız aklarının arasından pembe kafa derisi gözüküyor… “Alt tarafı ensemin üstünden bir düğüm atacaksın şu eşarba.” Maskesinin ardından daha da boğuk çıkan sigaralı ses tonu yüksek! Nefesi tık… “Hanımefendi biraz yavaş sesle lütfen ama… Olmaz ki!” diyor ilerde ayakta duran seksi şey. Yediği lafın üstüne laf koymasını bekliyorum yaşlı cadının.Haydi bakalım eğlence başlıyor, diyorum içimden. Taytının sıkıca sardığı dar kalçaları pek bir davetkar duruyor ayaktakinin. Çamaşır giymediğini varsayıyorum. Daha da dikkatli bakıyor ve yanılmadığıma kanaat getiriyorum. Bakışlarım uyluklarından yukarı doğru çıkıyor. Hızmalı göbek deliğini açıkta bırakan kısa tişörtü ve uçları belli olan memeleri... Kalçalarının kucağımdaki hareketini, terli ensesine dudaklarımın değdiğini düşlüyorum… Saçlarını tek omuzunun üstünden bırakmış, nefesi yüzümde; inliyor…
“Abi, bizi çağırıyorlar” diyor iki diğer yanımda oturan ergen. Âna dönüyorum. Gençliğine yakışmayan bir bitkinlikle doğruluyor yerinden “abi”. Ayaklarını sürüyor yürürken. Önümde uzanan koridorun buz beyazı aydınlığında kayboluyor sesleri.
“Affedersin kardeş, biz yalnız daha önce gelmiştik.” diyor eli tespihli genç adam. Yalnızca ilaç yazdıracakları için aradan alınacaklarını bir kez daha ve nazikçe hatırlatıyor görevli. “Hanfendi demişti ya kadam. Bekleyeceğiz az biraz” diye görevliye yaranmaya çalışıyor bıçkın gencin yanındaki yalabık. Bir yandan da benimkini yiyor gözleriyle… Sevgisiz geçirilen yılların dilini konuşan kadınsa söylenmeye, her şeye söylenmeye devam ediyor. Klimanın yeterince soğutmadığından, çok beklediklerinden… Bankodakilerden biri “Sizin için ne yapabilirim?” diyerek yanına varıyor. İyice kurumlanıyor kadın. Bir başka kuruluşun adını vererek “Keşke oraya gitseydim.” diyor sanki öyle bir ihtimal varmış, öyle bir seçenek sunuluyormuş gibi. Niye doğuştan sahip olduklarımızı değil de sonradan edindiklerimizi parlatıyoruz acaba, diye düşünüyorum. Kibiri mesela. Görevli işinin ehli. Duymayı istediği şeyleri söylüyor huysuz moruğa. Karşıdakinin ne işitmek ne görmek istediğini bilince aklını da çelmek kolay oluyor tabii. Aferin kıza! Sakinleşiyor kademsiz. Kocası başını arkasındaki duvara yaslayıp gözlerini kapatıyor. Zorbalar çaresiz ve sevgiye susamışları sever, ona göre, demek geçiyor içimden adama.
Demin boşalan koltuklara genç bir çift oturuyor. Rengi bakır çalığı, suratı ifadesiz; bunun da başı bandanalı… Giyindiği o umarsız bakışları ilk zamanlarımdaki tepkime benzetiyorum. En kötüsüne inanmayı seçmiş ama yine de şükreden o batası ruh durumuma! Tıpkı kibri abarttığımız gibi şükretmeyi de abartırız zaten. Bu ikisini bir deniz kenarında düşlüyorum. Kumsaldaki sakız ağaçlarının kokusu yayılıyor kıyıya. Maviye boyanmış derme çatma bir iskeleden suya atlıyorlar el ele. Mevsim henüz yazönü. Kızın siyah ya da kızıl ve gürdür saçları; beline kadar iniyor? Birbirlerinin isimlerini dövdürmüşler bileklerine.
Arda ile Yasemin…
“Sultan Uyar’dı değil mi? Hoş geldiniz. Birazdan alacağız Sultan Hanım’ı” diye nazikçe sesleniyor bankodakilerden biri. “Ulan ben böyle işin…” diyor bizim terso! Muhtemelen hep aynı kızgın ifadeyi taşıyan suratına daha fazla bakmak istemesem de “Hay .mına koyayım” diyen dudaklarını okuyorum. Başımı başka tarafa çeviriyor, zamanı eksiltmeye devam ediyorum. Bana en uzak koltuğuna takılıyor gözüm. Maskesi ve gözlüklerinden dolayı yaşını kestiremediğim bir kadın oturmakta o uzak köşede. Başını okuduğu kitaba eğmiş, kalemini parmaklarının arasında döndürüyor. Ne okuduğunu merak ediyorum? Niye yalnız geldiğini de? Eğlenceli bir kitaptır kesin! Komedi filmleri izlenmeli, neşeli insanlarla beraber olunmalı… Kusturana kadar aynı şeyleri öğütlüyor herkes. Usulca yerimden kalkıp kadının olduğu yere doğru yürüyorum. Ne okuduğunu görmezsem çatlayacağım. “Alaycı Öyküler” miş. Tam da öğütlendiği gibi. Kadının hiç de eğlenir bir hâli yok oysa. Suratsız şey! Yaşı da geçkinceymiş… Not etsem mi acaba kitabı? Yazarını tanımıyorum. Yerime geri dönüyor, bakışlarımı yine şu dar kalçalara çeviriyorum. Bilemedin otuz beşindeki taş gibi kalçalara. Ve edepsizce düşlemeye devam ediyorum…
“Selçuk Bey, buyrun sizi alalım.” Adımı sesleniyorlar. Yerimden kalkıp koridora yönelecekken aynı hadsizin bu kez herkesin işiteceği bir şekilde,
“.mına kodumunun karısı sen benle dalga mı geçiyon? Bu da benden sonra gelmişti.” dediğini duyuyorum. Elinde bir kahve kupasıyla tam da o sırada önünden geçen beyaz önlüklü kadın zınk diye duruyor.
Kadının yorgun yüzünde gitgide daha gergin bir ifade…
* * *
DURUŞMA TUTANAĞI
…
Belirli gün ve saatte 3. Celse açıldı. Açık yargılamaya devam olundu. (…)
SANIK: Şerife Topaçlıoğlu, Mustafa Zekai ve Gülümser’den olma, 23/07/1974 Artvin doğumlu … adresinde oturur. Evli, iki çocuklu. Üniversite mezunu, tıp doktoru, 7400TL gelirli sabıkasız T.C Vatandaşı. 0532 236 .. ..
SANIK SAVUNMASINDA:
Kesinlikle suçlamayı kabul etmiyorum. Elimdeki kahveyi bekleme salonundaki hasta yakınının yüzüne bilerek boşaltmadım. 5 saat süren ameliyattan odama dönüşte bekleme salonundan geçerken Selçuk Seren isimli şahsın ani olarak yerinden kalkması ve elime çarpmasıyla sıcak sıvı o sırada önünden geçmekte olduğum şahsın yüzüne dökülmüştür. İddia edildiğinin aksine kasıtlı bir hareket yoktur. Selçuk Seren’in sebep olduğu bu elim kaza tanık Selçuk Seren ve o sırada bekleme odasında muayene sırasını bekleyen diğer tanıklar Selen Atmaca, Mübeccel Veryansın beyanlarıyla da doğrulanmıştır (…)
