Ersin üzerinde boş ve dolu bira şişelerinin bulunduğu masayı devirmemeye çalışarak ellerini üzerine koyup destek aldı, oturduğu yerden kalktı. Yakup sağ elinin tersi ile ağzını silip, “Dikkat et düşeceksin” dedi. Ersin bir yere takılıp düşse bile Yakup onu tutabilecek yakınlıkta değildi. Masanın iki ayrı ucunda oturuyorlardı. Masa dar ve uzundu. Bu yüzden, sadece uyardı. Ersin, pencereye doğru yürüdü, pencereyi açıp, “Kar bir türlü tutmadı, kar değil sanki yağmur. Şu çocuklara bak birbirleriyle kar savaşı değil, sanki su savaşı yapıyorlar, vallahi ben üşüdüm burada” dedi.
Yakup, parmaklarının arasında tuttuğu sigaradan bir duman alıp, külünü masadaki boş şişelerden birinin ağzına, birkaç kez vurarak döktü ve Ersin’e dönerek, “Bugün yine yaratıcılığın üzerinde” dedi. Sandalyeyi işaret etti, “Gel şuraya otur, içerisi buz gibi oldu, perdeyi de eski haline getir, dışarıdan içerisi görünmesin, hem boşver şimdi karı,suyu, bana ne söyleyecektin sen?” dedi.
Ersin pencereyi kapattı, perdeyi eski haline getirdi, bir süre daha pencerenin önünde ayakta bekledi. Yakup onun yerine oturmasını bekliyordu, gözlerini onun üzerinden ayırmıyordu. Ersin derin bir nefes alıp yavaşça geri bıraktı ve yine yavaşça koltuğa doğru yürüdü her şeyi yavaşça yaptıkları bir gün, masadan destek alıp az önce kalktığı yere tekrar oturdu.
Arkasına yaslandı, “Senden biraz daha borç isteyecektim, biliyorsun henüz toparlayamadım. Belki bu son olur” dedi.
Yakup birasından bir yudum aldı ve ardından, “Biliyor musun, aramızda değişmeyecek olan tek şey belki de bu, şöyle ki birbirimize karşı mahcubiyetimiz, üniversite zamanları da böyleydi, şimdi de. Bizi, bir arada tutan şeyin artık bu olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden böyle şeyler söylemekten vazgeçmelisin, sıkıştığın zaman kime gideceksin ki zaten. İstemen yeterli. Hem bu sefer nereye gidiyorsun?” dedi.
Ersin birasından bir yudum aldı, “İstanbul’a” dedi.
“Orada mı peki, haber sağlam mı?” dedi, Yakup.
Ersin boş bira şişesini masaya bıraktı, “Evet sağlam, kesin orada” dedi.
Yakup, yeni bir bira açtı, “Sakın içip gitme” dedi, ardından birayı Ersin’e uzattı.
Birayı Yakup’un elinden aldı, “Yok içmem, çakmak sende miydi?” dedi. Ersin,
”Hayır, en son sen sigaranı yaktın, atmışsındır bir yerlere.”
“Sağına soluna bakıp yok burada, öyleyse sen, masanın altına bak ben de poşetlere bakayım, nereye kayboldu bu, az önce buradaydı” dedi Yakup.
Ersin, “Ceplerinden çıkabilir iyi bak, kesin sendedir” dedi.
İki eli ile ceplerini yokladı, “Yok işte, bu saatte açık yer de yoktur, kalk sen, şuraları topladık mı çıkar bir yerden” dedi. Yakup, ardından pencerenin olduğu tarafa baktı ve eliyle işaret ederek, “Bak pencerenin kenarında unutmuşsun, üstelik bir de beni suçluyorsun.” deyip, güldü.
Ersin, pencere kenarına baktı ve ardından Yakup’a dönüp, “Yarın sabah gideceğim, bilet için üç yüz lira versen yeter,” dedi.
“Bak, eminsen git.”
“Eminim dedim ya, kesin orada.” dedi, Ersin. Ardından üzerinde boş ve dolu bira şişelerinin bulunduğu masayı devirmemeye çalışarak, ellerini üzerine koyup destek aldı, oturduğu yerden kalktı.
Yakup, sağ elinin tersi ile ağzını silip, “Dikkat et düşeceksin” dedi. Ersin, pencereye doğru yürüdü, pencere kenarındaki çakmağı aldı, sigarasını yaktı çakmağı elindeki sigara paketinin içine koydu. Paketi pencerenin kenarına bıraktı. Ardından, “Bu çocuklar kesin hasta olacaklar” dedi.
Yakup, “Evet, çok soğuk,” dedi.
