Salondayım. Dış kapı açılıp kapandı. Fuat antreden yatak odasına doğru geçti. Peşinden gittim.

“Neden ben geldim demedin?”

“Demedim mi, farkında değilim. Yorgunum biraz.”

Anahtarlarını, şirket kimliğini aynanın önüne koydu. Yerleri orası değil.

“Mantı var, yorgunluğunu alır.”

“Pek aç değilim aslında.”

“Nasıl yani, mantı dedim, duydun değil mi?”

Yüzüme hiç bakmıyor.

“Belki daha sonra acıkırım, Defne nerede?”

“Bugün perşembe, dershanede ya.”

“Ha öyle ya.”

Kravatını çıkardı, üzerini değiştirmeden salona yürüdü. Bu ne şimdi?

“Bir şey içmek ister misin? Gerçi biraz içmiş gibisin.”

“Nereden anladın?”

“Aslında içmiş de ayılmış gibisin. Ne olduğunu söylemeyecek misin? İşte bir şey mi oldu?”

“Hayır.”

Yalan. Tabii ki olmuş.

“Babana mı uğradın?”

“Evet, orada iki kadeh içtim. Şimdi istemiyorum. Bakma öyle, bir şey olmadı.”

“Baban iyi mi?”

“Aynı.”

Balkona çıktı, bir sigara yaktı. İçeriden seslendim.

“Acıkınca söyle.”

Ben seni konuşturmasını bilirim. İki kadeh votka portakal hazırladım, balkonda karşısına oturdum. Onu en son işten atıldığında böyle görmüştüm, yüzü allak bullak.

“Bana söyleyemeyeceğin bir şey mi?”

Votka bardağını itti.

“İstemiyorum demiştim.”

“Tamam kalsın, ben içerim.”

“Sen de içme.”

İçim bir tuhaf oldu.

Ayağa kalktı, balkon demirlerine tutundu. Suskunluğu uzadıkça kalbimin hızlandığını hissettim.

“Beni korkutuyorsun.”

Masaya tekrar oturdu, ellerinin titrediğini o anda fark ettim.

“Ben birine çarptım Selma. Çok hızlı değildim ama o yol kenarına savruldu,”

“Aman allahım! Ne, ne oldu peki?”

“Bilmiyorum, inip bakmadım, kaçtım.”

“Nasıl, kimse yok muydu?”

“Babamdan dönerken, ormanda. Koşarak önüme atladı, hızlı değildim ama duramadım, kimse duramazdı.”

“Neden inip bakmadın Fuat?”

Gözleri çakmak çakmaktı. Annesi öldüğünde ağlayamayan adam ağlamak üzereydi.

“Çünkü alkollüydüm, benim suçum olmadığı halde suçlu olacaktım.”

“İnsan olduğuna emin misin? Belki de bir hayvandı.”

“Eminim, hatta uzun saçlıydı. Bir hayvan olsaydı dururdum biliyor musun. Nasıl bir insanım ben?”

Ne diyeceğimi bilemedim.

“Biri görmüş olabilir mi?”

“Yol tamamen karanlıktı, ancak yanında biri var mıydı bilmiyorum.”

“Arabada bir şey var mı?”

“Sağ tarafta ufak bir göçük var.”

“Ufaksa çok şiddetli değildi çarpışma.”

“Zaten diyorum ya hızlı değildim ama ya düştüğünde başını çarptıysa?”

“Şu anda yapabileceğimiz bir şey yok Fuat. Orası şehirlerarası yol sayılır, önüne atlamış zaten.”

Sakin olmalıyız. Kendimi sakinleştiremezken onu nasıl…

Ayağa kalkıp sırtına sarıldım.

“Hızlı değilmişsin, bir şey olmamıştır. Orada kamera filan yoktur üstelik. Düşünmemeye çalış.”

“Alkollü olmasaydım da çarpardım, öyle birdenbire atladı.”

“Neye çarptın baba?”

Arkamı döndüm. Defne balkon kapısında durmuş babasına bakıyordu. Ne kadarını duymuş olabilir ki?

“Köpek yavrum, ne yazık ki küçük bir köpeğe çarpmış baban,” diye atıldım.

“Öldü mü?”

“Öldü kızım.”

“Veterinere mi götürdün?”

“Hayır, ölmüştü.”

“Nereden biliyorsun öldüğünü?”

“Kızım baban yeteri kadar üzgün zaten, yapacak bir şey yokmuş.”

Defne ağlamaklıydı.

“Olsun getirseydi, en azından gömerdik.”

“Dedenden dönerken, ormanın yanında birden çıkmış karşısına, baban dikkatlidir biliyorsun.”

“Neden hep içki içiyorsunuz ki sanki!” diye bağırarak içeri girdi Defne. Ben de peşinden.