Kendimi bombok hissettiğim anlardan birindeyim. Birçok kere hissetmiştim bu duygu ama bu kadar değil. İnsanlar gerçekten kötüymüş. Buna inanmamakta diretmiştim hep. Ne aptalmışım! Koca bir aptal.En acısı da bunu en değer verdiğin insanlardan birinden görmekmiş. Her şey koca bir yalanmış meğerse. İki yıl sadece çöp. Sevildim sanmıştım sevdiğim kadar ama ne yazık ki sevgi denen şey de karşılıklı olamıyormuş. Seven kişi piyon olup kendini kandırıyormuş, diğeri ise aldatmacalarla ve yalanlarla bu piyonu oynatıyormuş. Bu kadar kötülük var dünyada, daha da kötüsü. Peki ben yoluma nasıl devam edeceğim? Bir  daha nasıl güveneceğim? Şu sıralar sevdiğim herkes birer birer maskeleri düşerek kayboluyor hayatımdan. Hayat hem acısı hem de tatlısıyla güzel derdim. Fakat gerçek acıyı ben daha önce hiç tatmamışım. Şimdi yola nasıl devam etmek gerek? Nerden başlamak gerek? Kalbim paramparça ve asi rüzgârlarla savaşırcasına ordan oraya savruluyor. Benim kalbim rüzgâr gülü değil ki… Ama  durduramıyorum acımı, nefretimi, sinirimi ve bulantımı. Nefret ediyorum tek tek herkesten. Kalbimi kıran herkese besliyorum bu duyguları sadece demek isterdim ama ne yazık ki artık etraftaki kimse güven vermiyor. En yapmaz dediklerim yaptıktan sonra… Bir insan bir insanın canını bir fiske bile vurmadan yakabiliyormuş. En en en güvendiği, sevdiği hem de… Çaresizliklerin ve korkunun kol gezdiği o ürkütücü gecenin içindeyim. Kıpırdayacak halim yok, ağlmak istiyorum. Hüngür hüngür. Ama artık gözyaşlarım da tükendi veya ben tükendim bilmiyorum. En kötüsü bu insanların rahatça yastığa başını koyacak olmaları. İnanamıyorum, inanamıyorum ve hala inanamıyorum. Nasıl, nasıl bu kadar iğrenç olabilirler? Nasıl bu kadar vurdumduymaz? Kalbim çok ağır bedenime, taşıyamıyorum. İşlerime veremiyorum kendimi. Oysa benim bir sürü sorumluluğum var. Ankara’ya taşınmak için çocukluğumdan beri can atmıştım ama şimdi Ankara benim mezarım oldu. Mezarım unutulmuş, hiç çiçek koyanım yok. Kupkuru bir toprak. Oysa ben onların mezarına bile çiçekler dikerdim, sulardım. Ama onlar bırakın çiçeği bir damla gözyaşını bile çok gördüler bana. Çok çabuk unuturum oysa ben ama bunları asla unutmayacağım. Ölsem bile. Bu insanları, bu yüzleri, sahte gülümsemeleri, sahte gözyaşlarını… Hiçbirini unutmaycağım. Gördüğüm yerde yüzlerine tüküreceğim. Hepsinin canı cehenneme. İyileşmek istiyorum, gerçekten ama kolumu kıpırdatamıyorum. Vücudumun her bir parçası iki adım atmak için bile bana çok ağır geliyor. Yazık, diyorum koca bir yazık. Hiç mi dikmediniz mezarıma bir gül bile? Her şeyin hesabı sorulur sanıyordum. Görüyorum ki bütün kötüler çok mutlu. Umudumu da yitirdim artık. Kına yakabilirler. Benden bu kadar.