Gün ağarmaya başlamıştı. Maviye dönmeye yüz tutmuş lacivert ıssızlığın içinden çıkan bir serçe sürüsü damların üzerinden hızla kanat çırpıp uzaklaştı. Avludaki sedirde sırtını duvara yaslamış oturan Adem başını ürpertiyle kaldırdı, şaşkın şaşkın baktı peşlerinden. Saat kaç olmuş, kirpiği kirpiğine değmemişti. Gecenin bir vakti avluya kaçmasının nedeni gelininin en üst perdeye çıkan horultusuydu, yorgunluktandı şüphesiz ama ya arada yitip giden cılız inlemelerini duyduğu Songül’ün hırıltısı...
Songül’ün, yani karısının yatağının karşısındaki çekyatı işgal eden gelin geldiğinden beri –geleli iki hafta olmuştu– oda kapısından –boş tarlada gezen tavuk gibi– salona kışkışlanmıştı. Oysa onlar gelmeden önce, terledi mi, ateşi mi çıktı diye günlerce nöbet tutmuş, yanı başında sabahladığı karısından gözünü bir an olsun ayırmamıştı. Şimdiyse odaya alınmıyor, ısrar ederse azarlanıyor, tersleniyordu. Oğlu da gelin hanımı pek bir arkalıyordu.
"Sen karışma baba, ayak altında dolaşma baba..."
"Ne zaman adam oldun da... eşek sıpası."
Geldiklerinden beri evin her şeyinin hatta mutfaktaki tuzluğun bile yeri değişmiş, sık sık yoklamaya gelen komşulara yol verilmişti. Hani hekim, "Mikrop almasın, iyi bakılsın," demişti demesine de... Bunalmıştı. Songül bir an önce iyileşiverseydi iyiydi. Sonra evli evine, köylü köyüne.
Kollarını iki yana açtı. Bir uyur uyanıklık içinde kıpırdandı. Yer gök sisler içinde beyaz bir tülle örtünmüş, ağaçlar çiçeklenmiş, her yeri beyaz güvercin tüyleri kaplamıştı. Sırtında kara paltosuyla avlunun sokağa açılan kapısına doğru yürüyen karısını fark etti, seslendi: "Aman... nereye böyle..." Kadın tutsaklık süresi bitmiş tutuklu gibi sevinçli, "Görmüyor musun," dedi, "kar yağmış, sokağa çıkıp kartopu oynayacağım biraz, sen de gel hadi...’’ Sonra eğildi, avlu zemininden eline aldığı hafif, soğukça yumuşacık karı ona doğru fırlattı. Keskin soğuk Adem’in yüzüne çarptı, silkindi. Gözlerini açtı. Sedirde uyuya kalmıştı. Mevsim bahar da olsa, sabah serinliğinde üşümüş, her yeri tutulmuş. Ortalık iyice ağarmıştı.
