Tüm olasılıkları düşlüyorum. Ayırt etmeksizin. Uyuyabilsem biraz. Zihnim ferahlayacak. Ne gezer. Her gün yuttuğum bir tablet ilaç, etkisini ha gösterdi ha gösterecek. Bekle dur. İç sıkıntımı daha da tetikliyor. Çökertiyor üzerime. Aklımdan geçenleri sıralıyorum. Yaşanabilecek en muhtemel olasılıktan başlıyorum.

Bazen öyle bir cümle yazıyorum ki, ardından yazacağım cümlenin kendisinden endişe ediyorum. Bu henüz, o cümleyi kurmadan oluveriyor. İlk cümlenin tüm büyüsünü alt üst edersem... Olur da manasız bir şey yazarsam…  Ondan öncekine yazık etmiş olmaz mıyım? Olabilir, yazamayabilirim. Sıradan hayatım git gide sevimsizleşebilir. Duygularımı tümüyle yitirebilirim. Yanımda –sağımda, solumda–  var olan hikâyeleri sezemeyebilirim. Ruhum donuklaşır üstüne. Kurgulayamam da. Şimdi bile kalemi ele götürmek bu kadar zorken, ne yaparım o vakit gelince? Hadi ruhum sapa sağlam, kendi yalnızlığında dimdik ayakta,  anlıyor tüm meseleyi.  Peki ya bedenim. Hep benimle mi kalacak? Kolum misal, arada uyuşuyor. Kimi geceler geçmek bilmiyor. Parmak ucumdan başlıyor da, kolumdan tırmanıp boynumda yer etmiyor mu? Ölsem şuracıkta dert etmem. Tutulup kalmak var. Sonra gel de yaz. Nasıl yazayım?

Atıyorum kendimi sokağa, “Nefes al,” diyorum. “Bak baban da kalpten gitmişti. Bizim ailenin erkeklerinde irsi hem. Sigarayı da bıraktın. Tetikleme aklını,” diyorum, “Karış kalabalığın arasına.”

Karışıyorum. Yürütmüyor kalabalık. Sekteye uğratıyor. Bu kadar insan bir arada nasıl yaşar, yürür, geçip gider? Çıkar illa patırtı. Bir olaya bulaşırım anlamadan. Sürüklenir giderim. “Fena da olmaz,” diye geçiririm içimden. O ona bunu dedi, bu da öyle karşılık verdi. Diyaloglarım hazır. Yalnız, geriye yazılması kalır. Söze önce etraftan başlarım. Etrafın kokusundan. Aceleci insanların koşuşturması ivme katacaktır. Onlarla devam ederim. Gerisini planlamamak gerekir. Gerisi gelir. Belirlenmiş bir güzergâhta yol almayayım. Buraya kadar aklımda yazdım. Kâğıda geçmek gerek.  Elimde kalem,  baştan alıyorum hikâyeyi, yazacağım.

“Bulutlar yere yakın,”  diye yazdım.  “Kara.”

Olabilir, yazamayabilirim.