Babaanneme gidiyorum. Kıyıdan. Evlere yakın yürüyorum. Tembihlenmişim. Evler bahçeli. Kiminin sokak kapısı direkt bahçeye açılıyor, sonra ev geliyor. Önce bahçe. Önce zakkum, sokağa açılan kapıya sarılan. Önce akşamsefaları, kapının önünden bir taş aralığından fışkıran fuşya, beyaz, alacalı. Babaannem arsız der akşamsefaları için. Yakıştırmam ben. Yaşam sevicidirler sadece. Babaanneme gidiyorum. Akşam geliyor, yakın. Bahçeler yıkanmış, geçtiğim kapılardan gelen serinliği duyuyorum. Serinlik. Akşamın serinliği ilkin bahçeye geliyor, kızmış taşa, betona. Islak. Asmanın altından geceye bırakıyor kendini. Bir nebzecik serinlik.

Bir ev. Babaanneme giderken. Köşeyi dönmeden. Kocaman bir ev. Rum evi. Komşularına benzemeyen güzellikte. Rum evi diyorlar. Bilmiyorum, duyuyorum hep, Rum evi. Üst sokakta da var bir sürü. Pencereleri var büyük, uzanan yukarıya. Dört aşınmış basamakla kapıya ulaşan merdiven, sokakta oyuk. Su yeşili  boyanmış, işlemeli, tokmağı bir kadın eli, uzun ince parmaklı, yer yer paslanmış, yıpranmış, yukarıya uzanan kapı.

Bu mevsimde kapılar hep açık, aralık ya da. Önünden geçiyorum, babaanneme gidiyorum. Kıyıdan yürüyorum, tembihlenmişim. Hep o evin içine bakıyorum, özenle. Babaanneme gitme fikri hemen arkasından bu evi görme fikrini getiriyor. Eski bir divan gördüğüm. Yaslanma yerinde rafların ve iki yanında dolapların bulunduğu bir divan. Sandıklı divan. Kadın, yaşlı kadın, divanın üzerine kırmızı kadifeden resimli bir halı atmış. Üzerinde geyik resminin olabileceğini düşünüyorum. Divanın bölmelerinin olduğu yerde ise ağzı duvara dönük kalın camdan sürahinin içine rengarenk naylon çiçek demeti oturtulmuş. Yaşlılar naylon çiçek seviyor. Babaannemin de vazolarının içleri naylon çiçeklerle doludur hep. Yazın üstüne örtü serip köşeye kaldırdığı sobanın üzerinde de naylon çiçekler vardır, çamaşır makinesinin üzerinde de. Dedemin ve babaannemin annesinin mezarları başında bulunan mermerden vazonun içinde de naylon çiçekler vardır, tozlanmış.

Kadının, yaşlı kadının geniş bir salonu olduğunu anlıyorum, sokağa açılan. Sıkış tepiş bir salon değil. Ortada eskimiş, küçük bir halı. Acı yeşil ve beyaz seramik küçük karolar, taban boyu. Ferah. Arka bahçeye açılan kapı görünüyor dışarıdan. Yeşil.

Benim için başka bir ev burası. Hep ilgimi çekiyor. Duyuyorum. Rum evi diyorlar. Bilmiyorum çok. Diğer evlerden farklı, bunu biliyorum, fark ediyorum. Ondan merakım, evin önünden geçerken. Başka ne görürüm, bunun peşindeyim. Ali, evin içinde bir sunak olduğunu söylüyor, oyuk. Duvarda, İsa ve Meryem’in resmi boyalıymış diyor. Korkuyorum biraz. Sunak, İsa. Meryem yabancı geliyor. Korkutuyor ilk başta, neden bilmiyorum. Kadın, yaşlı kadın, babaannem gibi. Başı örtülü, komşunun kırk mevlidinde de gördüm. Bunun böyle bir farklılık olduğunu, İsa ve Meryem’in bize yabancı olduğunu seziyorum ama bir fark da göremiyorum kadında. Ev farklı. Ev, yabancı şimdi. Yaşlı, sakallı bir adamın duvarda beklediğini hayal ediyorum. İsa. Korkuyorum, tanımıyorum. Bir süre evin önünden geçerken kıyısından yürümüyorum. Mesafe bırakıyorum evle aramda. Meryem, İsa yabancı gelmiyor. Babaannemin dayısının ismi İsa. Laf arasında İsa Dayı diye birinin olduğunu duymuştum. Meryem de annemin arkadaşının ismiydi. Yabancı değiller ama yabancılar. Bu ev kimindi önceden. İsa ve Meryem’in mi? Ne oldu onlara? Öldüler mi? Yoksa taşındılar mı?

Babaanneme gidiyorum. Soruyorum. “Büyüyünce öğreneceksin,” diyor. “Benim de doğduğum ev orada kaldı.”