Her şeyi fazlasıyla anlamak hastalıktır.
– Fyodor Mihayloviç Dostoyevski
Kim bilir kaç ilk yardım sınavına katıldım, hâlâ kalp masajını ilk seferde eksiksiz yapmayı başaramadım. Ya yardım çağırmayı ya baş-çene pozisyonu aldırmayı ya da nefes verirken burnu tıkamayı unutuyorum. İlk yardım mankenini antiseptik mendille temizleyip öpmek, bir türlü üçte bir oranında indiremediğim göğüs kafesi, yetenekli kabin memurları… Her sene tekrarlanan bu tiyatro beni deli ediyor. Geçiyorum geçmesine ama canım çıkıyor.
Sınıfa girdim. Sınav görevlisi henüz gelmemiş. Gözüme kestirdiğim en öndeki boş yere ilerlerken sıraya ayağımı çarptım. Çok acıdı. Acım hafifleyince gülümsedim içeridekilere. Bir dönem arkadaşım var, diğerleri dünkü çocuk. İsimlerini hatırlamıyorum ama çoğunun en az bir uçuşta amiri olmuşumdur. Kıvırcık saçlı biri, “İlk yardım lazım mı amirim?” dedi, herkes bu espriyi çok beğendi. Sınav görevlisi geldi. Güzel gülüşlü, başörtülü. Tanıdıklarımdan değil. Bizi, “Merhaba gençler,” diye selamladı. “Neye gülüyordunuz bakayım?” Gülüşmeler devam etse de kimsede cevap yok. Sessizce yanımdakine sordum. Değişen yönetim, sınav işini kendi bünyesindeki ilk yardımcılar yerine, bakanlığa bağlı görevlilere devretmiş. Canım sıkıldı. Görevli kendini tanıttı, on senelik doktormuş, geçen sene bakanlıkta çalışmaya başlamış. Yerine geçti, önündeki kâğıdın üstünde parmağını gezdirip, bir noktada durdu. “Ayşe Hanım ilk siz gelebilir misiniz?” Bu daha önce gördüğüm bir uygulama değil. El kaldırdım.
“Pardon, eskiden kıdem sırasına göre sınav oluyorduk ama...”
Gülümsedi.
“E her zaman beklediklerimiz olmuyor hayatta.”
Ayşe Hanım mankeni masajı ile neredeyse diriltti. Neşeyle sınıftan çıktı. İsmim uzunluğuyla göze çarptı ikinciyim.
Doktor ilk selamını neden üstüme almadığımı anlamış görünüyor.
“Kaç senedir hosteslik yapıyorsunuz?”
“On yedi.”
“Sizden çok iyi performans bekliyorum.”
Ayşe Hanım’a sorduğundan daha fazla soru sordu, teklemeden hepsini yanıtladım. “Tahminim doğruymuş,” diyerek gülümsedi. Sıra kalp masajında. Mankenin yanında diz çöküyorum, üç deneme yapıyorum, hepsinde birer hata. Nefes nefeseyim. Üzgünüm.
“Bunu da tahmin etmiş miydiniz?”
“Önemli değil, biraz dinlenin, tekrar deneriz.”
Yerime oturdum, cep telefonumun metal kılıfını yanağıma dayadım. Soğuk iyi geldi. Kıvırcık, teklifini yineler gibi yüzüme baktı. Kılıfı diğer yanağıma geçirdim.
İki kişi daha sınavını tamamladı.
Doktorun gözleri üzerimde.
“Buyurun, tekrar deneyelim.”
“Ben uçuşta da böyleyim aslında, yolcular arasından bir doktor çıkmayınca elim ayağıma dolaşıyor, ilk gören yardım eder kuralını çiğneyip başka bir arkadaşa devrediyorum işi.”
Sözlerim kulağımı tırmaladı, sustum. Sınavı geçmek istemiyor olabilir miyim? Doktor masanın üzerindeki kâğıtlarla meşgul görünüyor. Masaja başladım. Yine unuttum burnu tıkamayı ama beni durdurmadı. Belki de görmedi.
“Bu sefer oldu, ancak bizi bu kadar uğraştırmanız cezasız kalamaz, lütfen biraz oturup arkadaşlarınızın nasıl yaptığını izleyin.”
Kös kös yerime oturdum. Ama bitti, geçtim işte. Gösterişli bir dikkatle sırası gelene bakıyorum. Zaman geçmek bilmiyor. Bu ne biçim ceza? Sınavı geçen çıkıp gidiyor, sınıf boşalıyor, çok sıkıldım, okul mu burası? Doktor beni unutmuşa benziyor. Bir ara listeden isim seçmeyi kesti, tahtanın önünde biraz turladı, sonra mankenin göğsüne elini koydu. “Sternum deyip duruyoruz ama dakikada otuz bası yaptığımız bu noktanın bir adı var, çok güzel. Ne olduğunu biliyor musunuz gençler?” ‘Ve genç kalanlar’ diye eklememiş olsa da kaçıramam bu fırsatı, hemen cevapladım “İman tahtası.”
Doktorun gülümsemesinden cesaret aldım.
“Şimdi çıkabilir miyim?”
